Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα
1 Στην υπό κρίση υπόθεση η Επιτροπή ζητεί να αναγνωριστεί, βάσει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΚ, ότι η Ελλάδα, μη θεσπίζοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας και, επικουρικώς, μη κοινοποιώντας στην Επιτροπή τα αναγκαία μέτρα για την εφαρμογή της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Μαου 1992, σχετικά με τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας (1), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη.
2 Η οδηγία 92/43 θεσπίζει μια σειρά από μέτρα για τη διατήρηση ή την αποκατάσταση φυσικών οικοτόπων και κοινοτικού ενδιαφέροντος ειδών άγριας πανίδας και χλωρίδας.
3 Το άρθρο 23, παράγραφος 1, της οδηγίας ορίζει ότι:
«Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για να συμμορφωθούν προς την παρούσα οδηγία εντός δύο ετών από την κοινοποίησή της. Ενημερώνουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.»
4 Η Ελλάδα δεν αμφισβήτησε ότι παρέλειψε να εφαρμόσει την οδηγία, αλλά αναφέρθηκε σε ορισμένες τεχνικές δυσχέρειες. Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επικαλούνται τέτοιες δυσχέρειες σε υποθέσεις αυτού του είδους.
5 Επομένως, η Επιτροπή βασίμως ζητεί την αναγνώριση της παραβάσεως.
Πρόταση
6 Συνεπώς, προτείνω στο Δικαστήριο:
«1) Να αναγνωρίσει ότι η Ελλάδα, παραλείποντας να θεσπίσει εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις διατάξεις που είναι αναγκαίες για την εφαρμογή της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Μαου 1992, σχετικά με τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη·
2) να καταδικάσει την Ελλάδα στα δικαστικά έξοδα.»
(1) - ΕΕ 1992, L 206, σ. 7.
Full & Egal Universal Law Academy