9.5.2008
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 116/6
Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 13ης Μαρτίου 2008 [αιτήσεις του Raad van State (Κάτω Χώρες) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Vereniging Nationaal Overlegorgaan Sociale Werkvoorziening (C-383/06) και Gemeente Rotterdam (C-384/06) κατά Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid και Sociaal Economische Samenwerking West-Brabant (C-385/06) κατά Algemene Directie voor de Arbeidsvoorziening
(Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-383/06 έως C-385/06) (1)
(Διαρθρωτικά ταμεία - Άρθρο 23, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88 - Κατάργηση και ανάκτηση κοινοτικής χρηματοδοτικής συνδρομής - Άρθρο 249 ΕΚ - Προστασία της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της ασφάλειας δικαίου)
(2008/C 116/10)
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
Αιτούν δικαστήριο
Raad van State
Διάδικοι στις κύριες δίκες
Αναιρεσείοντες: Vereniging Nationaal Overlegorgaan Sociale Werkvoorziening (C-383/06), Gemeente Rotterdam (C-384/06) και Sociaal Economische Samenwerking West-Brabant (C-385/06)
Αναιρεσίβλητοι: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid και Algemene Directie voor de Arbeidsvoorziening
Αντικείμενο των υποθέσεων
Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Nederlandse Raad van State — Ερμηνεία του άρθρου 23, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1988, για τις διατάξεις εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2052/88 όσον αφορά τον συντονισμό των παρεμβάσεων των διαφόρων διαρθρωτικών ταμείων μεταξύ τους καθώς και με τις παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και των λοιπών υφιστάμενων χρηματοδοτικών οργάνων — Κατάργηση και ανάκτηση κοινοτικής χρηματοδοτικής συνδρομής — Άρθρα 10 ΕΚ και 249 ΕΚ — Εφαρμογή των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου
Διατακτικό της αποφάσεως
1)
Το άρθρο 23, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1988, για τις διατάξεις εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2052/88 όσον αφορά τον συντονισμό των παρεμβάσεων των διαφόρων διαρθρωτικών ταμείων μεταξύ τους καθώς και με τις παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και των λοιπών υφιστάμενων χρηματοδοτικών οργάνων, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2082/93 του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 1993, δημιουργεί υποχρέωση για τα κράτη μέλη, χωρίς να είναι αναγκαίο να προβλέπεται σχετική εξουσία από το εθνικό δίκαιο, να ανακτούν τους πόρους που χάνονται κατόπιν καταχρήσεως ή παραλείψεως.
2)
Η ανάκτηση των πόρων που χάθηκαν κατόπιν καταχρήσεως ή παραλείψεως πρέπει να γίνει βάσει του άρθρου 23, παράγραφος 1, του κανονισμού 4253/88, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 2082/93, και με τον τρόπο που προβλέπει το εθνικό δίκαιο, αρκεί η εφαρμογή του δικαίου αυτού να μη θίγει την εφαρμογή και αποτελεσματικότητα του κοινοτικού δικαίου και να μην έχει ως συνέπεια να καταστήσει στην πράξη αδύνατη την ανάκτηση των ποσών που χορηγήθηκαν αντικανονικά. Του εθνικού δικαστή έργο είναι να εξασφαλίσει την πλήρη εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου αφήνοντας ανεφάρμοστο ή, εν ανάγκη, ερμηνεύοντας έναν εθνικό κανόνα όπως ο γενικός νόμος διοικητικού δικαίου (Algemene wet bestuursrecht) που θα εμπόδιζε την εφαρμογή αυτή. Ο εθνικός δικαστής δύναται να εφαρμόσει τις κοινοτικές αρχές της ασφάλειας δικαίου και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης αξιολογώντας τη συμπεριφορά τόσο εκείνων που έλαβαν τους πόρους που χάθηκαν όσο και της διοικήσεως, υπό την προϋπόθεση να λαμβάνεται πλήρως υπόψη το συμφέρον της Κοινότητας. Η ιδιότητα του λήπτη των πόρων ως νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου δεν έχει καμία συνέπεια εν προκειμένω.
(1) ΕΕ C 310 της 16.12.2006.
Full & Egal Universal Law Academy