22.4.2006
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 96/24
Προσφυγή της 16ης Φεβρουαρίου 2006 — Ιταλική Δημοκρατία κατά Επιτροπής
(Υπόθεση T-60/06)
(2006/C 96/41)
Γλώσσα διαδικασίας:η ιταλική
Διάδικοι
Προσφεύγουσα: Ιταλική Δημοκρατία [Εκπρόσωπος: Giacomo Aiello, avvocato dello Stato]
Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Αιτήματα της προσφεύγουσας
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
—
να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής C (2005) 4436 τελικό, της 7ης Δεκεμβρίου 2005, και να καταδικάσει την καθής στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
—
Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
Με την προσφυγή της η προσφεύγουσα βάλλει κατά της αποφάσεως της Επιτροπής C(2005) 4436 τελικό, της 7ης Δεκεμβρίου 2005, περί της απαλλαγής από τον ειδικό φόρο επί των ορυκτελαίων που χρησιμοποιούνται ως καύσιμη ύλη για την παραγωγή αργιλίου στην περιφέρεια της Gardanne, στη περιφέρεια του Shannon και στη Σαρδηνία, την οποία χορηγούν, αντιστοίχως, η Γαλλία, η Ιρλανδία και η Ιταλία (κρατικές ενισχύσεις C78-79-80/2001).
Όσον αφορά την προσφεύγουσα, με την ως άνω απόφαση έγινε δεκτό ότι:
οι επίμαχες απαλλαγές δεν χορηγούνται αδιακρίτως και γενικώς σε ένα σύνολο δικαιούχων, αλλά ευνοούν ορισμένες επιχειρήσεις λόγω της ιδιαίτερης δομής της αγοράς του αργιλίου·
—
πρόκειται για νέες ενισχύσεις οι οποίες είναι παράνομες διότι δεν κοινοποιήθηκαν εγκαίρως και θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως εν μέρει υφιστάμενες έως τις 29 Μαΐου 1998·
—
έως τις 31 Οκτωβρίου 2003 οι εν λόγω ενισχύσεις δεν ήταν σύμφωνες με τη ρύθμιση περί κρατικών ενισχύσεων για την προστασία του περιβάλλοντος·
—
Προς στήριξη των ισχυρισμών της, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι:
η προβλεπόμενη από την ιταλική νομοθεσία φοροαπαλλαγή δεν έχει επιλεκτικό χαρακτήρα, αλλά αφορά όλες τις επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν ορυκτέλαια για την παραγωγή οξειδίου του αργιλίου. Το γεγονός ότι στην ιταλική επικράτεια λειτουργεί μία μόνον επιχείρηση στην οποία χρησιμοποιούνται ορυκτέλαια στην αλυσίδα παραγωγής αποτελεί μια πραγματική περίσταση η οποία δεν δύναται να ανατρέψει τον αδιαμφισβητήτως γενικό χαρακτήρα της διατάξεως·
—
οι επίμαχες ενισχύσεις έπρεπε να θεωρηθούν υφιστάμενες σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 1, στοιχείο β', περίπτωση ii, του κανονισμού (ΕΚ) 659/1999, καθόσον το Συμβούλιο είχε επιτρέψει κανονικά στο Ιταλικό Κράτος να διατηρήσει σε ισχύ την απαλλαγή που αποτελεί αντικείμενο της διαφοράς·
—
η επίμαχη απαλλαγή συνδεόταν στενά με υλοποίηση στόχων περιβαλλοντικής προστασίας, όπως μπορεί να συναχθεί από την κανονιστική ρύθμιση περί εφαρμογής την οποία εξέδωσε η Ιταλική Κυβέρνηση, καθώς και από τις συμβάσεις που συνήψε η εταιρία Eurallumina με την Περιφέρεια Σαρδηνίας και το υπουργείο περιβάλλοντος·
—
η απαλλαγή έπρεπε να θεωρηθεί αναγκαία για την οικονομική ανάπτυξη της
—
Περιφέρειας Σαρδηνίας.
—
Κατά την Ιταλική Κυβέρνηση, μετά την έναρξη ισχύος της οδηγίας 2003/96/EΚ, δεν υφίστατο πλέον υποχρέωση κοινοποιήσεως της επίμαχης φορολογικής διευκολύνσεως, καθόσον από τις συνδυασμένες διατάξεις του άρθρου 18 και του παραρτήματος II της εν λόγω οδηγίας προκύπτει ότι ο επίμαχος φόρος είχε παραμείνει ρητώς εν ισχύ έως τις 31 Δεκεμβρίου 2006. Εξάλλου, το περιεχόμενο των προαναφερθεισών διατάξεων είναι ανάλογο προς εκείνο του άρθρου 1, παράγραφος 2, της αποφάσεως 2001/224/EΚ του Συμβουλίου.
Τέλος, η προσφεύγουσα προβάλλει ισχυρισμό περί παραβιάσεως της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και του τεκμηρίου νομιμότητας των κοινοτικών διατάξεων.
Full & Egal Universal Law Academy