18.4.2009
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 90/4
Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – M. Elgafaji, N. Elgafaji przeciwko Staatssecretaris van Justitie
(Sprawa C-465/07) (1)
(Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźca lub statusu ochrony uzupełniającej - Osoba kwalifikująca się do ochrony uzupełniającej - Artykuł 2 lit. e) - Rzeczywiste ryzyko wystąpienia poważnej krzywdy - Artykuł 15 lit. c) - Poważne i zindywidualizowane zagrożenie życia i integralności osoby cywilnej, wynikające z przemocy nieselektywnej w sytuacjach konfliktów zbrojnych - Dowód)
2009/C 90/06
Język postępowania: niederlandzki
Sąd krajowy
Raad van State
Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
Strona skarżąca: M. Elgafaji, N. Elgafaji
Strona pozwana: Staatssecretaris van Justitie
Przedmiot
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Nederlandse Raad van State – Wykładnia art. 2 lit. e) i art. 15 lit. c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony – Normy minimalne dotyczące wymogów uzyskania statusu uchodźcy – Poziom ochrony równy ustanowionemu na mocy art. 3 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka, lub w przypadku gdy nie ma to miejsca, kryteria znajdujące zastosowanie w celu ustalenia rzeczywistego ryzyka indywidualnego zagrożenia wynikającego z przemocy nieselektywnej.
Sentencja
Wykładni art. 15 lit. c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony w związku z art. 2 lit. e) tej dyrektywy należy dokonywać w taki sposób, że:
—
istnienie poważnego i zindywidualizowanego zagrożenia życia lub integralności osoby wnoszącej o ochronę uzupełniającą nie jest uzależnione od przedstawienia dowodu na to, że stanowi ona konkretny cel przemocy ze względu na elementy charakteryzujące jej sytuację osobistą;
—
istnienie takiego zagrożenia może wyjątkowo zostać stwierdzone, jeżeli przemoc nieselektywna charakteryzująca trwający konflikt zbrojny – której oceny dokonują właściwe organy krajowe rozpatrujące wniosek o przyznanie ochrony uzupełniającej lub sąd państwa członkowskiego, do którego przekazano do rozpatrzenia odmowę przyznania takiej ochrony – osiągnęła poziom na tyle wysoki, że istnieją istotne podstawy, aby uznać, iż jeśli dana osoba wróci do omawianego państwa lub regionu, może narazić się na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej i zindywidualizowanej krzywdy ze względu na sam fakt przebywania na tym obszarze.
(1) Dz.U. C 8 z 12.1.2008.
Full & Egal Universal Law Academy