12.4.2008
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 92/10
Διάταξη του Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 16ης Ιανουαρίου 2008 (αιτήσεις της Commissione tributaria provinciale di Latina — Ιταλία για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) — Angelo Molinari (C-128/07), Giovanni Galeota (C-129/07), Salvatore Barbagallo (C-130/07), Michele Ciampi (C-131/07) κατά Agenzia delle Entrate — Ufficio di Latina
(Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-128/07 έως C-131/07) (1)
(Οδηγία 76/207/ΕΟΚ - Ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών - Επίδομα εθελουσίας εξόδου - Φορολογικό πλεονέκτημα χορηγούμενο στους εργαζομένους σε διαφορετική ηλικία, ανάλογα με το φύλο τους)
(2008/C 92/16)
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
Αιτούν δικαστήριο
Commissione tributaria provinciale di Latina
Διάδικοι
Angelo Molinari (C-128/07), Giovanni Galeota (C-129/07), Salvatore Barbagallo (C-130/07), Michele Ciampi (C-131/07)
κατά
Agenzia delle Entrate — Ufficio di Latina
Αντικείμενο της υποθέσεως
Αίτηση έκδοσης προδικαστικής απόφασης — Commissione tributaria provinciale di Latina — Ερμηνεία της οδηγίας 76/207/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 9ης Φεβρουαρίου 1976, περί της εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως ανδρών και γυναικών, όσον αφορά την πρόσβαση στην απασχόληση, την επαγγελματική εκπαίδευση και προώθηση και τις συνθήκες εργασίας (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/002, σ. 70), και της οδηγίας 79/7/ΕΟΚ του Συμβουλίου, περί της προοδευτικής εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως μεταξύ ανδρών και γυναικών σε θέματα κοινωνικής ασφαλίσεως (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/003, σ. 160) — Ερμηνεία και περιεχόμενο της απόφασης C-207/04, Vergani — Επιβολή μειωμένου φόρου επί των ποσών που καταβάλλονται ως κίνητρο εθελουσίας εξόδου σε εργαζομένους ορισμένης ηλικίας — Φορολογικό πλεονέκτημα χορηγούμενο στους εργαζομένους σε διαφορετική ηλικία, ανάλογα με το φύλο τους
Διατακτικό της διατάξεως
1)
Κατόπιν της απόφασης της 21ης Ιουλίου 2005, C-207/04, Vergani, από την οποία συνάγεται ότι μια συγκεκριμένη εθνική ρύθμιση είναι ασυμβίβαστη με το κοινοτικό δίκαιο, οι αρχές του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους οφείλουν να λάβουν τα γενικά ή ειδικά μέτρα που μπορούν να διασφαλίσουν την τήρηση του κοινοτικού δικαίου εντός της επικράτειάς τους, αλλά είναι ελεύθερες να επιλέξουν τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν αφενός για την προσαρμογή του εθνικού δικαίου προς το κοινοτικό και αφετέρου για να μπορούν τα δικαιώματα που αντλούν οι ιδιώτες από το κοινοτικό δίκαιο να παράγουν πλήρως τα αποτελέσματά τους. Εφόσον έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη διάκρισης αντίθετης προς το κοινοτικό δίκαιο, τα εθνικά δικαστήρια είναι υποχρεωμένα, ενόσω δεν έχουν θεσπιστεί μέτρα για την αποκατάσταση της ίσης μεταχείρισης, αφενός να μην εφαρμόζουν καμία από τις εθνικές διατάξεις που δημιουργούν διακρίσεις, χωρίς να έχουν την υποχρέωση να ζητούν ή να αναμένουν την κατάργηση των διατάξεων αυτών από τον νομοθέτη, και αφετέρου να εφαρμόζουν σε όσους ανήκουν στην κατηγορία που υφίσταται τη δυσμενή διάκριση το ίδιο καθεστώς που ισχύει για τα πρόσωπα της άλλης κατηγορίας.
2)
Η παρέκκλιση που προβλέπεται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο α', της οδηγίας 79/7/ΕΟΚ του Συμβουλίου, περί της προοδευτικής εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως μεταξύ ανδρών και γυναικών σε θέματα κοινωνικής ασφαλίσεως, δεν έχει εφαρμογή σε ένα φορολογικό μέτρο όπως αυτό που προβλέπεται στο άρθρο 17, παράγραφος 4bis, του διατάγματος του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας υπ' αριθ. 917, της 22ας Δεκεμβρίου 1986, όπως τροποποιήθηκε με το νομοθετικό διάταγμα υπ' αριθ. 314, της 2ας Σεπτεμβρίου 1997.
(1) ΕΕ C 117 της 26.5.2007.
Full & Egal Universal Law Academy