26.1.2008
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 22/49
Προσφυγή της 22ας Νοεμβρίου 2007 — Ryanair Ltd κατά Επιτροπής
(Υπόθεση T-433/07)
(2008/C 22/93)
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
Διάδικοι
Προσφεύγουσα: Ryanair Ltd (Δουβλίνο, Ιρλανδία) (εκπρόσωπος: E. Vahida, δικηγόρος)
Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Αιτήματα της προσφεύγουσας
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
—
να αναγνωρίσει, κατά το άρθρο 232 ΕΚ, ότι η Επιτροπή παρέλειψε να ενεργήσει σύμφωνα με τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ καθόσον δεν έλαβε θέση επί της καταγγελίας την οποία υπέβαλε η προσφεύγουσα στην Επιτροπή στις 22 Δεκεμβρίου 2006 και την οποία ακολούθησε η αποστολή εγγράφου οχλήσεως στις 2 Αυγούστου 2007·
—
να καταδικάσει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα κατά την παρούσα διαδικασία, έστω και αν, κατόπιν της ασκήσεως της προσφυγής, η Επιτροπή ενεργήσει κατά τρόπον ώστε, κατά την κρίση του Πρωτοδικείου, να καταστεί άνευ αντικειμένου η έκδοση αποφάσεως ή αν το Πρωτοδικείο απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη·
—
περαιτέρω, να λάβει τα μέτρα που το Πρωτοδικείο θεωρεί ενδεδειγμένα.
Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή παρέλειψε να ενεργήσει καθόσον δεν έλαβε θέση, μολονότι εκλήθη προς τούτο κατά το άρθρο 232 ΕΚ, επί της υποβληθείσας στις 22 Δεκεμβρίου 2006 καταγγελίας της προσφεύγουσας σχετικά με ενίσχυση παρανόμως χορηγηθείσα από την Ελλάδα στις Ολυμπιακές Αερογραμμές και στην Ολυμπιακή Αεροπορία — Υπηρεσίες (στο εξής: ΟΑ/ΟΑ-Υ) κατόπιν διαιτητικής αποφάσεως του ελληνικού ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου (Αρείου Πάγου), με την οποία το Ελληνικό Δημόσιο υποχρεώθηκε να καταβάλει στην ΟΑ/ΟΑ-Υ 563 εκατομμύρια ευρώ λόγω υπηρεσιών για την παροχή των οποίων δεν είχαν καταβληθεί, όπως υποστηρίχθηκε, τα οφειλόμενα ποσά και λόγω των δαπανών μετεγκατάστασης στον νέο αερολιμένα Αθηνών.
Η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι η διαφορά μεταξύ των ποσών που οφείλει το Ελληνικό Δημόσιο στην ΟΑ/ΟΑ-Υ, όπως αυτά υπολογίσθηκαν κατά προσέγγιση με την απόφαση 2003/372 ΕΚ (1) της Επιτροπής, και της επιδικασθείσας στην ΟΑ/ΟΑ-Υ με τη διαιτητική απόφαση της 20ής Δεκεμβρίου 2006 αποζημιώσεως προς αποκατάσταση της ζημίας συνιστά όφελος κατά την έννοια των κανόνων περί κρατικών ενισχύσεων, το οποίο παρασχέθηκε στην εταιρία. Η παροχή του οφέλους αυτού είναι καταλογιστέα, κατά την προσφεύγουσα, στο Ελληνικό Δημόσιο καθόσον το διαιτητικό δικαστήριο ενήργησε ως κρατικό όργανο.
Περαιτέρω, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι η Επιτροπή υπείχε την υποχρέωση να διεξαγάγει επιμελή και αμερόληπτη εξέταση της υποβληθείσας καταγγελίας προκειμένου να εκδώσει απόφαση με την οποία να αναγνωρίζεται είτε ότι τα κρατικά μέτρα δεν συνιστούσαν ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ, είτε ότι τα μέτρα αυτά έπρεπε να χαρακτηρισθούν ως ενίσχυση κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, αλλά συμβιβάζονταν με την κοινή αγορά δυνάμει του άρθρου 87, παράγραφοι 2 και 3, ΕΚ, ή να κινήσει διαδικασία δυνάμει του άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ.
Επιπλέον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι το χρονικό διάστημα των επτά μηνών που διέρρευσε μεταξύ της υποβολής της καταγγελίας της προσφεύγουσας και της εκ μέρους της αποστολής του εγγράφου οχλήσεως ήταν αδικαιολογήτως μακρό και ότι η αδράνεια της Επιτροπής κατά το χρονικό αυτό διάστημα συνιστά παράλειψη προς ενέργεια κατά την έννοια του άρθρου 232 ΕΚ.
(1) Απόφαση 2003/372/ΕΚ της Επιτροπής, της 11ης Δεκεμβρίου 2002, για ενίσχυση που χορήγησε η Ελλάδα στην Ολυμπιακή Αεροπορία [κοινοποιηθείσα υπό τον αριθ. Ε(2002) 4831] (ΕΕ L 132, σ. 1).
Full & Egal Universal Law Academy