12.9.2009
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 220/7
Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 16ης Ιουλίου 2009 [αίτηση του Cour du travail de Liège (Βέλγιο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Mono Car Styling SA, υπό εκκαθάριση, κατά Dervis Odemis κ.λπ.
(Υπόθεση C-12/08) (1)
(Αίτηση έκδοσης προδικαστικής απόφασης - Οδηγία 98/59/ΕΚ - Άρθρα 2 και 6 - Διαδικασία ενημέρωσης και διαβουλεύσεων με το προσωπικό σε περίπτωση ομαδικής απόλυσης - Υποχρεώσεις του εργοδότη - Δικαίωμα προσφυγής των εργαζομένων - Υποχρέωση σύμφωνης ερμηνείας)
2009/C 220/11
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
Αιτούν δικαστήριο
Cour du travail de Liège
Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
Mono Car Styling SA, υπό εκκαθάριση,
κατά
Dervis Odemis κ.λπ.
Αντικείμενο
Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής απόφασης — Cour du travail de Liège (Βέλγιο) — Ερμηνεία των άρθρων 2, 3, και 6 της οδηγίας 98/59/ΕΚ του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 1998, για προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών που αφορούν τις ομαδικές απολύσεις (ΕΕ L 225, σ. 16) — Νομότυπη διαδικασία ενημέρωσης και διαβουλεύσεων με το προσωπικό σε περίπτωση απολύσεων — Μη πραγματοποίηση έγγραφης κοινοποίησης σχετικά, ιδίως, με τους λόγους της μελετώμενης απόλυσης, τον αριθμό και την κατηγορία των προς απόλυση εργαζομένων και τα κριτήρια επιλογής τους — Αποτελέσματα της μη διατύπωσης ενστάσεων εκ μέρους των εκπροσώπων των εργαζομένων επί του δικαιώματος των εργαζομένων να προσφύγουν ατομικώς στη δικαιοσύνη για να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα της διαδικασίας απόλυσης — Περιεχόμενο της απαιτούμενης σύννομης ερμηνείας
Διατακτικό
1)
Το άρθρο 6 της οδηγίας 98/59/ΕΚ του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 1998, για προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών που αφορούν τις ομαδικές απολύσεις, σε συνδυασμό με το άρθρο 2 της ίδιας οδηγίας, έχει την έννοια ότι δεν αντιβαίνει στο άρθρο αυτό η εθνική ρύθμιση που καθιερώνει διαδικασίες με τις οποίες παρέχεται τόσο στους εκπροσώπους των εργαζομένων όσο και σε κάθε εργαζόμενο ατομικά το δικαίωμα να ζητούν τον έλεγχο της τήρησης των υποχρεώσεων ενημέρωσης και διαβούλευσης που προβλέπει η εν λόγω οδηγία, αλλά περιορίζει το ατομικό δικαίωμα των εργαζομένων για παροχή έννομης προστασίας ως προς τις αιτιάσεις που επιτρέπεται να διατυπωθούν και εξαρτά το δικαίωμα αυτό από το αν οι εκπρόσωποι των εργαζομένων έχουν διατυπώσει προηγουμένως ενστάσεις, καθώς και από το αν ο ενδιαφερόμενος υπάλληλος έχει ενημερώσει τον εργοδότη ότι αμφισβητεί την τήρηση της διαδικασίας ενημέρωσης και διαβουλεύσεων.
2)
Το γεγονός ότι η εθνική ρύθμιση που θεσπίζει υπέρ των εκπροσώπων των εργαζομένων διαδικασίες ελέγχου της τήρησης από τον εργοδότη του συνόλου των υποχρεώσεων ενημέρωσης και διαβούλευσης, τις οποίες προβλέπει η οδηγία 98/59, επιβάλλει ορισμένους περιορισμούς και ορισμένες προϋποθέσεις για το ατομικό δικαίωμα ένδικης προστασίας, το οποίο η εν λόγω ρύθμιση αναγνωρίζει εντούτοις σε κάθε εργαζόμενο τον οποίο αφορά η ομαδική απόλυση, δεν αποτελεί στοιχείο που αντιβαίνει στην αρχή της αποτελεσματικής ένδικης προστασίας.
3)
Το άρθρο 2 της οδηγίας 98/59 έχει την έννοια ότι αντιβαίνει στο άρθρο αυτό η εθνική ρύθμιση που περιορίζει τις υποχρεώσεις του εργοδότη που προτίθεται να προβεί σε ομαδικές απολύσεις, σε σχέση με τις υποχρεώσεις που προβλέπει το εν λόγω άρθρο 2. Το εθνικό δικαστήριο, κατά την εφαρμογή του εσωτερικού δικαίου, οφείλει, κατ’ εφαρμογή της αρχής της σύμφωνης προς το κοινοτικό δίκαιο ερμηνείας του εθνικού δικαίου, να λαμβάνει υπόψη το σύνολο των κανόνων του εθνικού δικαίου και να το ερμηνεύει, στο μέτρο του δυνατού, υπό το πρίσμα του κειμένου και του σκοπού της οδηγίας 98/59, ώστε να επιτυγχάνεται το επιδιωκόμενο με την οδηγία αποτέλεσμα. Στο εν λόγω δικαστήριο εναπόκειται επομένως να διασφαλίζει, στο πλαίσιο της αρμοδιότητάς του, ότι οι υποχρεώσεις που βαρύνουν τον εργοδότη αυτό δεν είναι περιορισμένες σε σχέση με τις προβλεπόμενες από το άρθρο 2 της εν λόγω οδηγίας.
(1) ΕΕ C 79 της 29.3.2008.
Full & Egal Universal Law Academy