7.6.2008
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 142/14
Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Landesgericht Linz (Αυστρία) στις 17 Μαρτίου 2008 — Land Oberösterreich κατά ČEZ, as
(Υπόθεση C-115/08)
(2008/C 142/22)
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
Αιτούν δικαστήριο
Landesgericht Linz
Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
Ενάγον: Land Oberösterreich
Εναγόμενη: ČEZ, as
Προδικαστικά ερωτήματα
1)
α)
Αποτελεί μέτρο ισοδύναμου αποτελέσματος, κατά την έννοια του άρθρου 28 ΕΚ, το γεγονός ότι μια επιχείρηση, η οποία εκμεταλλεύεται σε ένα κράτος μέλος, σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους μέλους αυτού και τις εφαρμοστέες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου, σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, στον οποίο παράγει ηλεκτρικό ρεύμα που διανέμει σε διάφορα κράτη μέλη, υποχρεώνεται, με απόφαση δικαστηρίου γειτονικού κράτους μέλους, η οποία εκδόθηκε επί αγωγής με αίτημα την παράλειψη πιθανών εκπομπών από τον σταθμό αυτό στο μέλλον —και είναι εκτελεστή σε όλα τα κράτη μέλη σύμφωνα με τον ευρωπαϊκό κανονισμό για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων (κανονισμό 44/2001)— να προσαρμόσει την εν λόγω εγκατάσταση στις τεχνικές προδιαγραφές άλλου κράτους μέλους ή μάλιστα —σε περίπτωση που δεν είναι δυνατή η λήψη μέτρων προσαρμογής λόγω της περίπλοκης φύσης της όλης εγκατάστασης— να διακόψει τη λειτουργία της εγκατάστασης αυτής, με δεδομένο ότι το δικαστήριο αυτό δεν μπορεί, σύμφωνα με την ερμηνεία της εθνικής νομοθεσίας από το ανώτατο δικαστήριο αυτής της χώρας, να λάβει υπόψη την ισχύουσα άδεια λειτουργίας του σταθμού στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται ο σταθμός αυτός, μολονότι θα λάμβανε υπόψη την ημεδαπή άδεια λειτουργίας αν εκδίκαζε ανάλογη αγωγή για παράλειψη, οπότε το αποτέλεσμα θα ήταν να μην εκδοθεί απόφαση για παράλειψη κατά της επιχειρηματικής εγκατάστασης για την οποία θα είχε χορηγηθεί άδεια στην ημεδαπή;
β)
Έχουν οι δικαιολογητικοί λόγοι που στηρίζονται στη Συνθήκη ΕΚ την έννοια ότι η κατά το δίκαιο κράτους μέλους διάκριση μεταξύ ημεδαπών και αλλοδαπών αδειών λειτουργίας των εγκαταστάσεων είναι, εν πάση περιπτώσει, ανεπίτρεπτη, ενόψει του ότι επιδιώκεται η προστασία της ημεδαπής μόνο και όχι της αλλοδαπής εθνικής οικονομίας, καθόσον τούτο αποτελεί λόγο καθαρά οικονομικής φύσης, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως άξιος προστασίας στο πλαίσιο των θεμελιωδών ελευθεριών;
γ)
Έχουν οι δικαιολογητικοί λόγοι που στηρίζονται στη Συνθήκη ΕΚ και η αντίστοιχη αρχή της αναλογικότητας την έννοια ότι η κατά το δίκαιο κράτους μέλους συλλήβδην διάκριση μεταξύ ημεδαπών και αλλοδαπών αδειών λειτουργίας των εγκαταστάσεων είναι, εν πάση περιπτώσει, ανεπίτρεπτη, επειδή η λειτουργία μιας εγκατάστασης για την οποία έχει χορηγηθεί άδεια στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται η εγκατάσταση πρέπει να εκτιμάται στη συγκεκριμένη περίπτωση από εθνικό δικαστήριο άλλου κράτους μέλους με κριτήριο τους πραγματικούς κινδύνους που δημιουργεί η λειτουργία της εγκατάστασης για τη δημόσια τάξη, την ασφάλεια ή την υγεία ή άλλους αναγνωρισμένους λόγους επιτακτικού γενικού συμφέροντος;
δ)
Οφείλουν τα δικαστήρια ενός κράτους μέλους, σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, η οποία πρέπει να εξετάζεται στο πλαίσιο των δικαιολογητικών λόγων, να αντιμετωπίζουν την άδεια λειτουργίας μιας εγκατάστασης που έχει χορηγηθεί στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται η εγκατάσταση ως ημεδαπή άδεια, τουλάχιστον όταν η άδεια στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται η εγκατάσταση είναι κατ' ουσία νομικά ισοδύναμη με ημεδαπή άδεια;
ε)
Έχει σημασία για την απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα αν η εγκατάσταση για την οποία έχει χορηγηθεί η άδεια στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται η εγκατάσταση αυτή είναι πυρηνικός σταθμός, εφόσον σε ένα άλλο κράτος μέλος, στο οποίο εκκρεμεί αγωγή για παράλειψη που έχει ασκηθεί λόγω του φόβου εκπομπών από πυρηνικό σταθμό, δεν επιτρέπεται ούτως ή άλλως η λειτουργία τέτοιων εγκαταστάσεων, μολονότι λειτουργούν εκεί άλλες εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούν την πυρηνική τεχνολογία;
στ)
Έχουν τα δικαστήρια του κράτους μέλους, ενώπιον των οποίων εκκρεμεί τέτοια αγωγή για παράλειψη, την υποχρέωση, εφόσον η ερμηνεία του εθνικού δικαίου η οποία αναφέρθηκε παραπάνω στο ερώτημα 1.α είναι αντίθετη με το άρθρο 28 ΕΚ, να ερμηνεύουν το εθνικό δίκαιο σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο, ώστε η φράση «εγκατάσταση για την οποία έχει χορηγηθεί άδεια των αρχών» να καλύπτει τόσο τις ημεδαπές άδειες λειτουργίας εγκαταστάσεων όσο και τις αλλοδαπές άδειες αυτές που έχουν χορηγηθεί από αρχές άλλων κρατών μελών της ΕΕ;
2)
α)
Συμβιβάζεται με την απαγόρευση των περιορισμών της ελευθερίας εγκατάστασης των υπηκόων κάθε κράτους μέλους στο έδαφος των άλλων κρατών μελών το γεγονός ότι μια επιχείρηση, η οποία εκμεταλλεύεται σε ένα κράτος μέλος, σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους μέλους αυτού και τις εφαρμοστέες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου, σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, υποχρεώνεται, με απόφαση δικαστηρίου γειτονικού κράτους μέλους, η οποία εκδόθηκε επί αγωγής με αίτημα την παράλειψη πιθανών εκπομπών από τον σταθμό αυτό στο μέλλον —και είναι εκτελεστή σε όλα τα κράτη μέλη σύμφωνα με τον ευρωπαϊκό κανονισμό για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων (κανονισμό 44/2001)— να προσαρμόσει την εν λόγω εγκατάσταση στις τεχνικές προδιαγραφές άλλου κράτους μέλους ή μάλιστα —σε περίπτωση που δεν είναι δυνατή η λήψη μέτρων προσαρμογής λόγω της περίπλοκης φύσης της όλης εγκατάστασης— να διακόψει τη λειτουργία της εγκατάστασης αυτής, με δεδομένο ότι το δικαστήριο αυτό δεν μπορεί, σύμφωνα με την ερμηνεία της εθνικής νομοθεσίας από το ανώτατο δικαστήριο αυτής της χώρας, να λάβει υπόψη την ισχύουσα άδεια λειτουργίας του σταθμού στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται ο σταθμός αυτός, μολονότι θα λάμβανε υπόψη την ημεδαπή άδεια λειτουργίας αν εκδίκαζε ανάλογη αγωγή για παράλειψη, οπότε το αποτέλεσμα θα ήταν να μην εκδοθεί απόφαση για παράλειψη κατά της επιχειρηματικής εγκατάστασης για την οποία θα είχε χορηγηθεί άδεια στην ημεδαπή;
β)
Έχουν οι δικαιολογητικοί λόγοι που ισχύουν για τον περιορισμό της ελευθερίας εγκατάστασης την έννοια ότι η κατά το δίκαιο κράτους μέλους διάκριση μεταξύ ημεδαπών και αλλοδαπών αδειών λειτουργίας των εγκαταστάσεων είναι, εν πάση περιπτώσει, ανεπίτρεπτη, ενόψει του ότι επιδιώκεται η προστασία της ημεδαπής μόνο και όχι της αλλοδαπής εθνικής οικονομίας, καθόσον τούτο αποτελεί λόγο καθαρά οικονομικής φύσης, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως άξιος προστασίας στο πλαίσιο των θεμελιωδών ελευθεριών;
γ)
Έχουν οι δικαιολογητικοί λόγοι για τον περιορισμό της ελευθερίας εγκατάστασης, οι οποίοι στηρίζονται στη Συνθήκη ΕΚ, και ειδικότερα η αρχή της αναλογικότητας, την έννοια ότι η κατά το δίκαιο κράτους μέλους συλλήβδην διάκριση μεταξύ ημεδαπών και αλλοδαπών αδειών λειτουργίας των εγκαταστάσεων είναι ανεπίτρεπτη, επειδή η λειτουργία μιας εγκατάστασης για την οποία έχει χορηγηθεί άδεια στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται η εγκατάσταση πρέπει να εκτιμάται στη συγκεκριμένη περίπτωση από εθνικό δικαστήριο άλλου κράτους μέλους με κριτήριο τους πραγματικούς κινδύνους που δημιουργεί η λειτουργία της εγκατάστασης για τη δημόσια τάξη, την ασφάλεια ή την υγεία ή άλλους αναγνωρισμένους λόγους επιτακτικού γενικού συμφέροντος;
δ)
Οφείλουν τα δικαστήρια ενός κράτους μέλους, σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, η οποία πρέπει να εξετάζεται στο πλαίσιο των δικαιολογητικών λόγων που ισχύουν για τις επεμβάσεις στην ελευθερία εγκατάστασης, να αντιμετωπίζουν την άδεια λειτουργίας μιας εγκατάστασης που έχει χορηγηθεί στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται η εγκατάσταση ως ημεδαπή άδεια, τουλάχιστον όταν η άδεια στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται η εγκατάσταση είναι κατ' ουσία νομικά ισοδύναμη με ημεδαπή άδεια;
ε)
Έχει σημασία για την απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα, όσον αφορά και την ελευθερία εγκατάστασης, αν η εγκατάσταση για την οποία έχει χορηγηθεί η άδεια στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται η εγκατάσταση αυτή είναι πυρηνικός σταθμός, εφόσον σε ένα άλλο κράτος μέλος, στο οποίο εκκρεμεί αγωγή για παράλειψη σχετικά με τον πυρηνικό αυτό σταθμό, δεν επιτρέπεται ούτως ή άλλως η λειτουργία τέτοιων εγκαταστάσεων, μολονότι λειτουργούν εκεί άλλες εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούν την πυρηνική τεχνολογία;
στ)
Έχουν τα δικαστήρια του κράτους μέλους, ενώπιον των οποίων εκκρεμεί τέτοια αγωγή για παράλειψη, την υποχρέωση, εφόσον η ερμηνεία του εθνικού δικαίου η οποία αναφέρθηκε παραπάνω στο ερώτημα 2.α είναι αντίθετη με το άρθρο 43 ΕΚ, να ερμηνεύουν το εθνικό δίκαιο σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο, ώστε η φράση «εγκατάσταση για την οποία έχει χορηγηθεί άδεια των αρχών» να καλύπτει τόσο τις ημεδαπές άδειες λειτουργίας εγκαταστάσεων όσο και τις αλλοδαπές άδειες αυτές που έχουν χορηγηθεί από αρχές άλλων κρατών μελών της ΕΕ;
3)
α)
Συνιστά έμμεση διάκριση λόγω ιθαγένειας, που απαγορεύεται κατά το άρθρο 12 ΕΚ, το γεγονός ότι τα δικαστήρια κράτους μέλους λαμβάνουν υπόψη, κατά την εκδίκαση αγωγής για παράλειψη που έχει ασκήσει ιδιώτης κατά επιχειρηματικής εγκατάστασης για την οποία οι ημεδαπές αρχές έχουν χορηγήσει άδεια λειτουργίας, την άδεια αυτή, με αποτέλεσμα να αποκλείεται η προβολή αξίωσης για παράλειψη ή για προσαρμογή της λειτουργίας της εγκατάστασης, ενώ τα δικαστήρια αυτά δεν λαμβάνουν υπόψη, κατά την εκδίκαση τέτοιων αγωγών για παράλειψη, τις άδειες λειτουργίας εγκαταστάσεων σε άλλα κράτη μέλη τις οποίες έχουν χορηγήσει οι αρχές των κρατών μελών αυτών;
β)
Εμπίπτει η παραπάνω διάκριση στο πεδίο εφαρμογής της Συνθήκης, αφού επηρεάζει τις νομικές προϋποθέσεις της εγκατάστασης σε κράτος μέλος της ΕΕ των επιχειρήσεων που εκμεταλλεύονται τέτοιες επιχειρηματικές εγκαταστάσεις, καθώς και τις νομικές προϋποθέσεις υπό τις οποίες οι επιχειρήσεις αυτές παράγουν ηλεκτρικό ρεύμα και διανέμουν το αγαθό αυτό σε άλλα κράτη μέλη της ΕΕ, πράγμα που σημαίνει ότι η διάκριση αυτή έχει έμμεση τουλάχιστον σχέση με την υλοποίηση των θεμελιωδών ελευθεριών;
γ)
Συντρέχουν αντικειμενικοί δικαιολογητικοί λόγοι για τη διάκριση αυτή, με δεδομένο ότι τα οικεία δικαστήρια του κράτους μέλους δεν εξετάζουν κάθε συγκεκριμένη περίπτωση με βάση τα πραγματικά στοιχεία στα οποία στηρίζεται η χορήγηση της άδειας λειτουργίας της εγκατάστασης στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται η εγκατάσταση; Δεν θα ήταν σύμφωνο με την αρχή της αναλογικότητας το να λαμβάνεται υπόψη από τα δικαστήρια του οικείου κράτους μέλους η αλλοδαπή άδεια που έχει χορηγηθεί στο άλλο κράτος μέλος, στο οποίο βρίσκεται η εγκατάσταση, υπό τον όρο τουλάχιστον ότι η άδεια αυτή είναι κατ' ουσία νομικά ισοδύναμη με ημεδαπή άδεια;
δ)
Έχουν τα δικαστήρια του κράτους μέλους, ενώπιον των οποίων εκκρεμεί τέτοια αγωγή για παράλειψη, την υποχρέωση, εφόσον η ερμηνεία του εθνικού δικαίου η οποία αναφέρθηκε παραπάνω στο ερώτημα 3.α είναι αντίθετη με το άρθρο 12 ΕΚ, να ερμηνεύουν το εθνικό δίκαιο σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο, ώστε η φράση «εγκατάσταση για την οποία έχει χορηγηθεί άδεια των αρχών» να καλύπτει τόσο τις ημεδαπές άδειες λειτουργίας εγκαταστάσεων όσο και τις αλλοδαπές άδειες αυτές που έχουν χορηγηθεί από αρχές άλλων κρατών μελών της ΕΕ;
4)
α)
Ισχύει η στηριζόμενη στο άρθρο 10 ΕΚ αρχή της έντιμης συνεργασίας στο πεδίο εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου ακόμη και στις σχέσεις μεταξύ των κρατών μελών;
β)
Συνάγεται από αυτή την αρχή της έντιμης συνεργασίας ότι τα κράτη μέλη δεν επιτρέπεται να δυσχεραίνουν αμοιβαία ή μάλιστα να καθιστούν αδύνατη την άσκηση των δραστηριοτήτων τις οποίες ασκούν βάσει κυριαρχικών εξουσιών και ισχύει τούτο ιδιαίτερα για τις αποφάσεις τους σχετικά με τον σχεδιασμό, την κατασκευή και τη λειτουργία στο έδαφός τους εγκαταστάσεων που χρησιμοποιούν πυρηνική τεχνολογία;
γ)
Έχουν τα δικαστήρια του κράτους μέλους, ενώπιον των οποίων εκκρεμεί τέτοια αγωγή για παράλειψη, την υποχρέωση, εφόσον η ερμηνεία του εθνικού δικαίου η οποία αναφέρθηκε παραπάνω στο ερώτημα 4.α είναι αντίθετη με το άρθρο 10 ΕΚ, να ερμηνεύουν το εθνικό δίκαιο σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο, ώστε η φράση «εγκατάσταση για την οποία έχει χορηγηθεί άδεια των αρχών» να καλύπτει τόσο τις ημεδαπές άδειες λειτουργίας εγκαταστάσεων όσο και τις αλλοδαπές άδειες αυτές που έχουν χορηγηθεί από αρχές άλλων κρατών μελών της ΕΕ;
Full & Egal Universal Law Academy