6.12.2008
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 313/17
Αναίρεση που άσκησε την 1η Οκτωβρίου 2008 ο Luigi Marcuccio κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (πρώτο τμήμα) στις 9 Ιουλίου 2008 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-296/05 και T-408/05, Marcuccio κατά Επιτροπής
(Υπόθεση C-432/08 P)
(2008/C 313/25)
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
Διάδικοι
Αναιρεσείων:Luigi Marcuccio (εκπρόσωπος: G. Cipressa, δικηγόρος)
Αντίδικος κατ' αναίρεση: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Αιτήματα του αναιρεσείοντος
Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:
—
1. Εν πάση περιπτώσει:
(1.α)
να ακυρώσει in toto την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
(1.β)
να κηρύξει καθ' όλα παραδεκτές αμφότερες τις de quibus προσφυγές·
περαιτέρω:
—
2/A ως κύριο αίτημα, να κάνει δεκτά τα αιτήματα που διατύπωσε ο αναιρεσείων πρωτοδίκως, ήτοι: (2/A.1) να ακυρώσει τις επίδικες αποφάσεις, (2/A.2) να ακυρώσει, στον βαθμό που απαιτείται, τις αποφάσεις περί απορρίψεως των de quibus ενστάσεων, (2/A.3) να καταδικάσει την αναιρεσίβλητη να καταβάλει στον αναιρεσείοντα, υπό μορφή επιστροφής του υπολειπομένου, μέχρι την κάλυψη του 100 % των ιατρικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε ο αναιρεσείων και τα οποία αποτελούν αντικείμενο των de quibus αιτήσεων, ποσού ή υπό μορφή αποζημιώσεως λόγω της ζημίας που του προκάλεσε η αναιρεσίβλητη με τις παράνομες συμπεριφορές της να του καταβάλει ποσά ύψους 2 572,32 ευρώ (δύο χιλιάδων πεντακοσίων εβδομήκοντα δύο και τριάντα δύο ευρώ) και 381,04 ευρώ (τριακοσίων ογδοήκοντα ένα και τέσσερα ευρώ), αντιστοίχως, ή ποσών μεγαλύτερων ή μικρότερων από τα προαναφερθέντα, κατά δίκαιη και επιεική κρίση του Δικαστηρίου, (2/A.4) να καταδικάσει την αναιρεσίβλητη να καταβάλει στον αναιρεσείοντα τόκους υπερημερίας για τα προπαρατεθέντα στο σημείο 2/A.3 ποσά που αποτελούν αντικείμενο της αναιρέσεως, κεφαλαιοποιουμένους από τις dies a quo και dies ad quem, σύμφωνα με το αιτητικό των προσφυγών επί των de quibus υποθέσεων, (2/A.5) να καταδικάσει την αναιρεσίβλητη να καταβάλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα στα οποία αυτός υποβλήθηκε στα πλαίσια τόσο της αναιρέσεως όσο και των de quibus προσφυγών·
ή,
—
2/B, επικουρικώς, να αναπέμψει αμφότερες τις de quibus υποθέσεις ενώπιον του Πρωτοδικείου προκειμένου αυτό να αποφανθεί εκ νέου επί της ουσίας.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Παραμόρφωση και αλλοίωση των πραγματικών περιστατικών και των ισχυρισμών που προέβαλε ο αναιρεσείων με τα δικόγραφα των προσφυγών του ως επακόλουθο των επί της ουσίας ανακριβειών των διαπιστώσεων εκ μέρους του Πρωτοδικείου (ειδικότερα, σκέψεις 30, 44, 46 και 49 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεις αποφάσεως).
Πεπλανημένη και εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της εννοίας της δυνάμενης να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής πράξεως, καθώς και σύγχυση, ακρισία, έλλειψη λογικής, παράβαση του άρθρου 231 της Συνθήκης ΕΚ και μη συμμόρφωση προς την αφορώσα τα αποτελέσματα της ακυρώσεως, εκ μέρους του κοινοτικού δικαστή, αποφάσεως κοινοτικού θεσμικού οργάνου νομοθεσίας, παραβίαση της αρχής του δεδικασμένου, παραβίαση της αρχής της διακρίσεως των εξουσιών (ειδικότερα, σκέψεις 43, 44 και 49 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως).
Μη διεξαγωγή αποδείξεων και μη απόφανση επί θεμελιώδους σημείου της διαφοράς (ειδικότερα, σκέψη 12 και σκέψεις 43 έως 51 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως).
Full & Egal Universal Law Academy