29.1.2011
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 30/7
Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 25ης Νοεμβρίου 2010 [αίτηση του Verwaltungsgericht Halle (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Günter Fuß κατά Stadt Halle (Saale)
(Υπόθεση C-429/09) (1)
(Κοινωνική πολιτική - Προστασία της ασφάλειας και της υγείας των εργαζομένων - Οδηγίες 93/104/ΕΚ και 2003/88/ΕΚ - Οργάνωση του χρόνου εργασίας - Πυροσβέστες που απασχολούνται στον δημόσιο τομέα - Άρθρο 6, στοιχείο β', της οδηγίας 2003/88/ΕΚ - Μέγιστη εβδομαδιαία διάρκεια εργασίας - Υπέρβαση - Αποκατάσταση της ζημίας που προκλήθηκε λόγω παραβιάσεως του δικαίου της Ένωσης - Προϋποθέσεις από τις οποίες εξαρτάται η θεμελίωση δικαιώματος αποκαταστάσεως της ζημίας - Δικονομικές προϋποθέσεις - Υποχρέωση υποβολής πρoτέρου αιτήματος στον εργοδότη - Μορφή και έκταση της αποκαταστάσεως της ζημίας - Αυξημένος χρόνος αδείας ή αποζημίωση - Αρχές της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας)
2011/C 30/11
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
Αιτούν δικαστήριο
Verwaltungsgericht Halle
Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
Προσφεύγων: Günter Fuß
Καθού: Stadt Halle
Αντικείμενο
Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως — Verwaltungsgericht Halle — Ερμηνεία των οδηγιών 93/104/ΕΚ του Συμβουλίου, της 23ης Νοεμβρίου 1993 (EE L 307, σ. 18) και 2003/88/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας (EE L 299, σ. 9), και ιδίως των άρθρων 6, στοιχείο β', 16, στοιχείο β', και 19, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2003/88/ΕΚ — Εθνική κανονιστική ρύθμιση που προβλέπει, κατά παράβαση των οδηγιών αυτών, εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας για τους μόνιμους υπαλλήλους που εργάζονται στις υπηρεσίες άμεσης επεμβάσεως της πυροσβεστικής υπερβαίνοντα τις 48 ώρες — Δικαίωμα του υπαλλήλου που έχει εργαστεί περισσότερο από το ανώτατο όριο χρόνου εργασίας να λάβει ως αντιστάθμισμα αυξημένο χρόνο αδείας ή χρηματική αποζημίωση
Διατακτικό
1)
Εργαζόμενος ο οποίος συμπλήρωσε, όπως ο G. Fuß στην υπόθεση της κύριας δίκης, υπό την ιδιότητα του πυροσβέστη που απασχολείται σε δημόσια υπηρεσία άμεσης επεμβάσεως, μέση εβδομαδιαία διάρκεια εργασίας υπερβαίνουσα αυτήν που προβλέπεται στο άρθρο 6, στοιχείο β', της οδηγίας 2003/88/EK, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας, δύναται να επικαλεσθεί το δίκαιο της Ένωσης προς στοιχειοθέτηση της ευθύνης των αρχών του οικείου κράτους μέλους, προκειμένου να επιτύχει την αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη λόγω παραβάσεως της διατάξεως αυτής.
2)
Το δίκαιο της Ένωσης αποκλείει εθνική κανονιστική ρύθμιση, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη:
—
η οποία εξαρτά, πράγμα που απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει, το δικαίωμα ενός υπαγομένου στον δημόσιο τομέα εργαζομένου για αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη λόγω παραβάσεως, εκ μέρους των αρχών του οικείου κράτους μέλους, κανόνα του δικαίου της Ένωσης, εν προκειμένω του άρθρου 6, στοιχείο β', της οδηγίας 2003/88, από προϋπόθεση συναρτώμενη προς την έννοια του πταίσματος, βαίνουσα πέραν της κατάφωρης παραβιάσεως του εν λόγω δικαίου, και
—
η οποία εξαρτά το δικαίωμα ενός υπαγομένου στον δημόσιο τομέα εργαζομένου για αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη λόγω παραβάσεως, εκ μέρους των αρχών του οικείου κράτους μέλους, του άρθρου 6, στοιχείο β', της οδηγίας 2003/88 από την προϋπόθεση υποβολής προτέρου αιτήματος στον εργοδότη του προκειμένου να εξασφαλισθεί η τήρηση της διατάξεως αυτής.
3)
Η υποχρέωση αποκαταστάσεως, με την οποία βαρύνονται οι αρχές των κρατών μελών, της ζημίας που οι εν λόγω αρχές προκάλεσαν στους ιδιώτες λόγω παραβιάσεων του δικαίου της Ένωσης πρέπει να είναι ανάλογη προς τη βλάβη που υπέστησαν οι εν λόγω ιδιώτες. Ελλείψει σχετικών διατάξεων του δικαίου της Ένωσης, εναπόκειται στο εθνικό δίκαιο του οικείου κράτους μέλους να προσδιορίσει, τηρουμένων των αρχών της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας, αφενός, αν η ζημία που υπέστη εργαζόμενος, όπως ο G. Fuß στην υπόθεση της κύριας δίκης, λόγω παραβάσεως κανόνα του δικαίου της Ένωσης πρέπει να αποκατασταθεί είτε διά της αναγνωρίσεως αυξημένου χρόνου αδείας στον εν λόγω εργαζόμενο είτε διά της χορηγήσεως χρηματικής αποζημιώσεως στον εργαζόμενο αυτό, καθώς και, αφετέρου, τους κανόνες που αφορούν τον τρόπο υπολογισμού της εν λόγω αποκαταστάσεως. Οι προβλεπόμενες στα άρθρα 16 έως 19 της οδηγίας 2003/88 περίοδοι αναφοράς δεν ασκούν επιρροή συναφώς.
4)
Οι απαντήσεις στα ερωτήματα που έθεσε το αιτούν δικαστήριο είναι πανομοιότυπες, ανεξαρτήτως του αν τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως της κύριας δίκης εμπίπτουν στις διατάξεις της οδηγίας 93/104/ΕΚ του Συμβουλίου, της 23ης Νοεμβρίου 1993, σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2000/34/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Ιουνίου 2000, ή σε εκείνες της οδηγίας 2003/88.
(1) ΕΕ C 24 της 30.1.2010.
Full & Egal Universal Law Academy