16.5.2009
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 113/20
Αναίρεση που άσκησε στις 17 Φεβρουαρίου 2009 η Comitato «Venezia vuole vivere» κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (έκτο πενταμελές τμήμα) στις 28 Νοεμβρίου 2008 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-254/00, T-270/00 και T-277/00, Hotel Cipriani SpA κ.λπ. κατά Επιτροπής
(Υπόθεση C-71/09 P)
2009/C 113/41
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Comitato «Venezia vuole vivere» (εκπρόσωπος: A. Vianello, δικηγόρος)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Hotel Cipriani SpA, Società Italiana per il gas SpA (Italgas), Ιταλική Δημοκρατία, Coopservice-Servizi di fiducia Soc. coop. rl, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Αιτήματα της αναιρεσείουσας
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να κάνει δεκτή την αίτηση αναιρέσεως·
—
κατόπιν αυτού, να εξαφανίσει την απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (έκτο πενταμελές τμήμα) της 28ης Νοεμβρίου 2008 επί των συνεκδικασθεισών υποθέσεων T-254/00, T-270/00 και T-277/00, Comitato Venezia Vuole Vivere κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, η οποία της κοινοποιήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2008, να ακυρώσει την απόφαση 2000/394/ΕΚ της Επιτροπής, της 25ης Νοεμβρίου 1999 (1), επικουρικώς δε να ακυρώσει το άρθρο 5 της εν λόγω αποφάσεως καθ’ ό μέρος τής επιβάλλει την υποχρέωση να ανακτήσει τα ποσά των απαλλαγών από τις κοινωνικές εισφορές για τα οποία πρόκειται, εντόκως για την κρίσιμη χρονική περίοδο,
—
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Η Comitato Venezia Vuole Vivere προβάλλει έξι λόγους αναιρέσεως προς υποστήριξη της αιτήσεώς της.
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, παραβιάζοντας τη διάταξη του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ, ενώ παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως βάσει του άρθρου 253 ΕΚ. Ειδικότερα, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν εξετάζει δεόντως ούτε αιτιολογεί τη συλλογιστική του σε σχέση με την αντισταθμιστική φύση των ενισχύσεων που αποτελούν αντικείμενο της αποφάσεως και σε σχέση με την επίπτωσή τους επί της αγοράς, ενώ παραβιάζει την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων και της ίσης μεταχειρίσεως κατά την εξέταση της θέσεως των δημοτικών επιχειρήσεων έναντι των ανταγωνιστριών επιχειρήσεων.
Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως έχει ως αντικείμενο την παράβαση του άρθρου 86, παράγραφος 2, ΕΚ και ειδικότερα το ότι δεν εξετάστηκε η δυνατότητα εφαρμογής της παρεκκλίσεως σχετικά με τη διαχείριση των υπηρεσιών γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος στην προκειμένη περίπτωση. Αντιθέτως, η εξέταση αυτή έλαβε χώρα όσον αφορά τις δημοτικές επιχειρήσεις.
Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, αντικείμενο του οποίου είναι η παράβαση του άρθρου 87, παράγραφος 3, στοιχείο γ', ΕΚ, βάλλει κατά της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως σε σχέση με την απόλυτη ευχέρεια που αναγνωρίζεται υπέρ της Επιτροπής όσον αφορά τη δυνατότητα εφαρμογής της παρεκκλίσεως σχετικά με τις περιφερειακές δυσχέρειες και σε συνδυασμό με την μη ενδεδειγμένη εξέταση της ειδικής εν προκειμένω περιπτώσεως.
Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα επικαλείται παράβαση του άρθρου 87, παράγραφος 3, στοιχείο δ', ΕΚ και συγκεκριμένα ότι έγινε δεκτή η αφορώσα στην προώθηση του «πολιτισμού» παρέκκλιση για το Consorzio Venezia Nuova, ενώ δεν έλαβε χώρα εξέταση για τις λοιπές επιχειρήσεις.
Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα βάλλει κατά του ότι δεν συνεκτιμήθηκε το αδιάλειπτο μεταξύ των επικρινόμενων διευκολύνσεων (μετά τον Ιούνιο 1994) και του προϊσχύσαντος καθεστώτος (αναγόμενου στο 1973), κατά παράβαση των άρθρων 1 και 15 του κανονισμού (ΕΚ) 659/1999 (2) του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1999, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου [88] ΕΚ.
Ο έκτος λόγος αναιρέσεως έχει ως αντικείμενο τον αυτόματο χαρακτήρα της διαταγής ανακτήσεως, κατά παράβαση του άρθρου 14 του κανονισμού 659/1999.
(1) Απόφαση 2000/394/ΕΚ της Επιτροπής, της 25ης Νοεμβρίου 1999, σχετικά με τα μέτρα ενισχύσεως σε επιχειρήσεις της Βενετίας και της Chioggia που προβλέπονται από τον νόμο 30/1997 και από τον νόμο 206/1995 περί απαλλαγών ή μειώσεων των κοινωνικών εισφορών (EE 2000, L 150, σ. 50).
(2) EE L 83, σ. 1.
Full & Egal Universal Law Academy