1.8.2009
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 180/29
Προσφυγή της 15ης Μαΐου 2009 — Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
(Υπόθεση C-176/09)
2009/C 180/50
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
Διάδικοι
Προσφεύγον: Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου (εκπρόσωποι: C. Schiltz και P. Kinsch, δικηγόρος)
Καθών: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αιτήματα του προσφεύγοντος
Το προσφεύγον ζητεί από το Δικαστήριο:
—
κυρίως, να ακυρώσει το χωρίο που έχει ως εξής: «και στον αερολιμένα με την υψηλότερη επιβατική κίνηση σε κάθε κράτος μέλος» και το οποίο περιλαμβάνεται στο άρθρο 1, παράγραφος 2, της οδηγίας 2009/12/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαρτίου 2009, για τα αερολιμενικά τέλη (1),
—
επικουρικώς, να ακυρώσει την οδηγία στο σύνολό της,
—
να καταδικάσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά έξοδα.
Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της προσφυγής του, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου επικαλείται δύο λόγους.
Με τον πρώτο λόγο, το προσφεύγον προβάλλει παραβίαση της αρχής της απαγόρευσης των διακρίσεων καθόσον επιβάλλονται υποχρεώσεις διοικητικής και οικονομικής φύσης σ’ έναν αερολιμένα, όπως αυτός του Λουξεμβούργου-Findel, λόγω της διεύρυνσης του πεδίου εφαρμογής της οδηγίας 2009/12/ΕΚ στους αερολιμένες «με την υψηλότερη επιβατική κίνηση σε κάθε κράτος μέλος», υποχρεώσεις από τις οποίες απαλλάσσονται άλλοι αερολιμένες που βρίσκονται σε συγκρίσιμη κατάσταση, χωρίς να δικαιολογείται αντικειμενικώς η διαφορετική αυτή αντιμετώπιση. Συναφώς, το προσφεύγον αναφέρει, ειδικότερα, την κατάσταση των αερολιμένων του Hahn και του Charleroi, που εξυπηρετούν την ίδια γεωγραφική ζώνη και την ίδια πελατεία με αυτές που εξυπηρετεί ο αερολιμένας του Findel και που αμφότεροι δέχονται μεγαλύτερο αριθμό επιβατών απ’ ό,τι ο αερολιμένας του Findel, χωρίς ωστόσο να υπάγονται στις ίδιες υποχρεώσεις. Η παρουσία συνόρων μεταξύ των τριών αυτών αερολιμένων ουδόλως μπορεί να δικαιολογήσει τη διαφορετική μεταχείρισή τους.
Με τον δεύτερο λόγο, το προσφεύγον προβάλλει επίσης ότι η επίμαχη διάταξη δεν τηρεί τις αρχές της επικουρικότητας και της αναλογικότητας. Αφενός, συγκεκριμένα, η παρέμβαση σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν είναι αναγκαία για τη ρύθμιση μιας καταστάσεως που θα μπορούσε κάλλιστα να ρυθμιστεί σε εθνικό επίπεδο, υπό την προϋπόθεση ότι δεν συμπληρώνεται το όριο των 5 εκατομμυρίων επιβατών. Αφετέρου, η εφαρμογή της οδηγίας οδηγεί σε διαδικασίες και σε πρόσθετες δαπάνες που δεν δικαιολογούνται για έναν αερολιμένα όπως είναι αυτός του Findel, ο οποίος έχει την ιδιαιτερότητα να καταγράφει την υψηλότερη επιβατική κίνηση σ’ ένα κράτος μέλος, χωρίς ο παράγοντας αυτός να έχει καμία πραγματική σημασία από την άποψη των στόχων της οδηγίας.
(1) ΕΕ L 70, σ. 11.
Full & Egal Universal Law Academy