12.9.2009
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 220/25
Αναίρεση που άσκησε στις 14 Ιουλίου 2009 η Edwin Co. Ltd κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (πέμπτο τμήμα) στις 14 Μαΐου 2009 στην υπόθεση T-165/06, Elio Fiorucci κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
(Υπόθεση C-263/09 P)
2009/C 220/51
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Edwin Co. Ltd (εκπρόσωποι: D. Rigatti, M. Bertani, S. Verea, K.P. Muraro, M. Balestriero, δικηγόροι)
Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) και Elio Fiorucci
Αιτήματα της αναιρεσείουσας
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
—
να καταδικάσει τον Ε. Fiorucci στα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας αμφοτέρων των βαθμών ή, στην περίπτωση που ήθελε απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως, να διατάξει τον συμψηφισμό των δικαστικών εξόδων.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
1.
Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πάσχει κατ’ αρχάς λόγω παραβάσεως και εσφαλμένης εφαρμογής του άρθρου 52, παράγραφος 2, στοιχείο α', του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα (1). Ο προβλεπόμενος στη διάταξη αυτή σχετικός λόγος ακυρότητας πλήττει την καταχώριση σήματος αποτελουμένου από το όνομα προσώπου άλλου από το του αιτούντος την καταχώρηση και προϋποθέτει ότι εκείνος που ζητεί την κήρυξη της ακυρότητας είναι, βάσει του εθνικού δικαίου, δικαιούχος της αποκλειστικής χρήσεως του ονόματος αυτού. Βάσει, όπως, του άρθρου 8, παράγραφος 3, του CPI (2), το οποίο επικαλείται ο αντίδικος, ο Fiorucci δεν είναι δικαιούχος κανενός τέτοιου δικαιώματος. Το άρθρο 8, παράγραφος 3, του απονέμει απλώς απλό δικαίωμα να καταχωρίσει το σημείο «Elio Fiorucci», το οποίο όμως αυτός δεν θα μπορούσε ποτέ να εκμεταλλευθεί, δεδομένου ότι, αν ένα τέτοιο σήμα κατεχωρείτο, θα συγκρουόταν με τα σήματα της Edwin ως προς τη λέξη «Fiorucci». Με αυτά τα δεδομένα, το Πρωτοδικείο κήρυξε άκυρο το σήμα «Elio Fiorucci» της Edwin, βάσει λόγου ακυρώσεως που δεν υφίσταται, ούτε θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει. Αυτό ενέχει παράβαση και εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 52, παράγραφος 2, στοιχείο α', του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα, που, κατ’ ορθήν ερμηνεία, μπορεί να εφαρμοστεί μόνον αν αυτός που ζητεί την κήρυξη της ακυρότητας είναι (ή πάντως δύναται να καταστεί) δικαιούχος της αποκλειστικής χρήσεως του ονόματός του ως σήματος.
2.
Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πάσχει επίσης λόγω παραβάσεως και εσφαλμένης εφαρμογής του άρθρου 8, παράγραφος 3, CPI. Αντιθέτως προς ό,τι δέχτηκε το Πρωτοδικείο, η διάταξη αυτή πρέπει να εφαρμόζεται μόνον στα ονόματα προσώπου που έχουν καταστεί γνωστά τοις πάσι εκτός του εμπορικού πλαισίου: επομένως, δεν τυγχάνει εφαρμογής στο ονοματεπώνυμο «Elio Fiorucci», το οποίο –βάσει αποδεδειγμένων πραγματικών περιστατικών που δεν μπορούν εδώ ν’ αμφισβητηθούν– απέκτησε εξ αρχής τη φήμη του εντός του εμπορικού πλαισίου.
Την ερμηνεία αυτή του άρθρου 8, παράγραφος 3, CPI υπαγορεύει ιδίως η γραμματική διατύπωση της εν λόγω διατάξεως, που ρητώς ορίζει ότι η προστασία την οποία παρέχει αφορά αποκλειστικά τα ονόματα προσώπου που έχουν καταστεί γνωστά τοις πάσι«στο καλλιτεχνικό, λογοτεχνικό, επιστημονικό, πολιτικό ή αθλητικό πεδίο». Το συμπέρασμα αυτό επιρρωννύει και η συστηματική ανάλυση του ιταλικού δικαίου των σημάτων, από την οποία συνάγεται ότι η φήμη που γεννάται στο εμπορικό πλαίσιο προστατεύεται από το άρθρο 12, παράγραφος 1, στοιχεία b) και f), του CPI, ενώ το άρθρο 8, παράγραφος 3, CPI αφορά μόνο τη φήμη που αποκτήθηκε αρχικά εκτός του εμπορικού πλαισίου. Και δεν είναι δυνατή η ταυτόχρονη εφαρμογή αμφοτέρων των διατάξεων αυτών επί του αυτού σημείου, διότι έτσι θα προέκυπταν δύο αλληλοαναιρούμενα αποκλειστικά δικαιώματα επί σήματος. Ο Fiorucci, καταχωρώντας το επώνυμό του ως σήμα (το οποίο ακολούθως παραχωρήθηκε στην Edwin), εξάντλησε κάθε δυνατότητα που είχε για ν’ αξιοποιήσει τη δική του φήμη για εμπορικούς σκοπούς. Επομένως, δεν μπορεί να επικαλεστεί το άρθρο 8, παράγραφος 3, CPI για να στηρίξει την ακυρότητα του σήματος «Elio Fiorucci» της Edwin.
Από την άλλη πλευρά, η προτεινόμενη από την Edwin ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 3, CPI και το συνακόλουθο ανεφάρμοστο αυτής στην παρούσα διαφορά συνάδουν με τη ratio της εν λόγω διατάξεως, που είναι να εμποδίζεται η παρασιτική εκμετάλλευση από αυτόν που καταχωρεί ένα σημείο που έχει αποκτήσει τη φήμη του από την αξία κάποιου άλλου. Καμία όμως παρασιτική συμπεριφορά δεν μπορεί να καταλογιστεί στην Edwin, αφ’ ης στιγμής η νυν αναιρεσείουσα, αγοράζοντας τα σήματα «Fiorucci» έναντι σεβαστού ποσού, πλήρωσε αδρά το δικαίωμα να απολαύει της φήμης που συναρτάται με το όνομα του γνωστού Μιλανέζου σχεδιαστή μόδας.
Εξ άλλου, η επιχειρηματολογία του Πρωτοδικείου, ότι η προστασία του άρθρου 8, παράγραφος 3, CPI είναι ευρύτερη από την προστασία της φήμης που έχουν αποκτήσει τα διακριτικά σημεία εντός του εμπορικού πλαισίου και μη συντρέχουσα με αυτήν, δεν είναι πειστική. Πράγματι, σύμφωνα με τους πλέον έγκριτους Ιταλούς συγγραφείς, η αποκλειστικότητα της καταχώρησης των σημείων με φήμη κτηθείσα εκτός του εμπορικού πλαισίου βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 3, CPI δεν είναι απόλυτη. Κυρίως όμως, δεν είναι ευρύτερη από την προστασία των άρθρων 12, παράγραφος 1, στοιχεία b) και f), CPI για σημεία με εμπορική φήμη. Για άλλη μια φορά, η αλληλοεπικάλυψη μεταξύ των πεδίων εφαρμογής των διατάξεων αυτών επιβεβαιώνει το ότι αυτές εφαρμόζονται διαζευκτικά.
Αντιθέτως προς ό,τι επιπολαίως δέχτηκε το Πρωτοδικείο, μια προσεκτική και σχολαστική ανάλυση των ιταλικών συγγραμμάτων που έχουν σχολιάσει το άρθρο 8, παράγραφος 3, CPI (πρώην άρθρο 21.3 l.m.) καταδεικνύει ότι, κατά την κρατούσα γνώμη, η διάταξη αυτή εφαρμόζεται μόνο στα σημεία που έχουν αποκτήσει φήμη εκτός του εμπορικού πλαισίου. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνουν οι ολιγάριθμες αποφάσεις που έχουν εκδώσει μέχρι τούδε τα ιταλική δικαστήρια επί του άρθρου 8, παράγραφος 3, CPI.
Δεν πείθει επίσης η επιχειρηματολογία του Πρωτοδικείου, ότι, εφόσον έχει αποκτήσει φήμη και εκτός του εμπορικού πλαισίου (συγκεκριμένα στο καλλιτεχνικό, πολιτιστικό πεδίο, της οικολογίας και της προστασίας των παιδιών), ο Fiorucci θα μπορούσε, ούτως ή άλλως, να τύχει της προστασίας του άρθρου 8, παράγραφος 3, CPI. Σύμφωνα με την εγκυρότερη ιταλική βιβλιογραφία, όταν ονοματεπώνυμο που έχει ήδη καταχωρηθεί από άλλον και έχει γίνει ευρέως γνωστό αποκτά φήμη εκτός του εμπορικού πλαισίου, ο φορέας του (εν προκειμένω: ο Elio Fiorucci) δεν μπορεί να επικαλεστεί το άρθρο 8, παράγραφος 3, CPI, διότι προέχει η ανάγκη προστασίας του δικαιούχου (εν προκειμένω: της Edwin) του γνωστού σήματος (εν προκειμένω: του σήματος «Fiorucci») που έχει προηγουμένως καταχωρηθεί.
3.
Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πάσχει ακόμη λόγω ελλείψεως αιτιολογίας, διότι το Πρωτοδικείο παρέλειψε να εξετάσει τα επιχειρήματα και τις αποδείξεις της Edwin, περί του ότι είχε λάβει τη συγκατάθεση του Elio Fiorucci για να καταχωρήσει το επώνυμό του ως σήμα. Επικουρικώς, η Edwin επισημαίνει ότι, σε περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο ήθελε κρίνει εαυτό και το Πρωτοδικείο αναρμόδια να εξετάσουν την παρατιθέμενη εδώ επιχειρηματολογία, πρέπει αυτό να ζητήσει ρητώς την εξέτασή της (πράγμα που το Πρωτοδικείο παρέλειψε να πράξει) από το τμήμα προσφυγών (ή σε άλλο γραφείο ή σχηματισμό) του ΓΕΕΑ, για ν’ αποφασίσει αυτό βάσει του άρθρου 63, παράγραφος 6, του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα και του άρθρου 1δ του κανονισμού (ΕΚ) 216/96 (3).
4.
Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πάσχει, περαιτέρω, λόγω παραβάσεως ή εσφαλμένης εφαρμογής του άρθρου 63 του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα, αλλά και λόγω αρνησιδικίας, καθ’ όσον κακώς το Πρωτοδικείο αρνήθηκε να εξετάσει την επιχειρηματολογία της Edwin ότι η νυν αναιρεσείουσα αγόρασε από την εταιρία Fiorucci s.p.a. εν τοις πράγμασι σήμα επί του ονοματεπωνύμου «Elio Fiorucci» (ή, εν πάση περιπτώσει, παν άλλο δικαίωμα δυνάμενο να αντληθεί από τη φήμη αυτού). Επικουρικώς, η Edwin επισημαίνει ότι, σε περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο ήθελε κρίνει εαυτό και το Πρωτοδικείο αναρμόδια να εξετάσουν την παρατιθέμενη εδώ επιχειρηματολογία, πρέπει αυτό να ζητήσει ρητώς την εξέτασή της (πράγμα που το Πρωτοδικείο παρέλειψε να πράξει) από το τμήμα προσφυγών (ή σε άλλο γραφείο ή σχηματισμό) του ΓΕΕΑ, για ν’ αποφασίσει αυτό βάσει του άρθρου 63, παράγραφος 6, του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα και του άρθρου 1δ του κανονισμού (ΕΚ) 216/96.
(1) Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 1994, L 11, σ. 1).
(2) Codice della Proprietà industriale [ιταλικός Κώδικας Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας].
(3) Κανονισμός (ΕΚ) 216/96 της Επιτροπής, της 5ης Φεβρουαρίου 1996, σχετικά με τον κανονισμό διαδικασίας των τμημάτων προσφυγών του Γραφείου Εναρμόνισης στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΕΕ 1996, L 28, σ. 11), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 2082/2004 της Επιτροπής, της 6ης Δεκεμβρίου 2004 (ΕΕ 2004, L 360, σ. 8).
Full & Egal Universal Law Academy