26.9.2009
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 233/7
Αναίρεση που άσκησε στις 15 Ιουλίου 2009 το Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (έκτο τμήμα) στις 29 Απριλίου 2009 στην υπόθεση T-23/07, BORCO-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα).
(Υπόθεση C-265/09 P)
2009/C 233/11
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
Διάδικοι
Αναιρεσείον: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: G. Schneider)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: BORCO-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG
Αιτήματα του αναιρεσείοντος
Το αναιρεσείον (το ΓΕΕΑ) ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση,
—
να απορρίψει την προσφυγή που είχε ασκηθεί κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, της 30ής Νοεμβρίου 2006, στην υπόθεση R 808/2006-4, ή, επικουρικά, να αναπέμψει την υπόθεση στο Πρωτοδικείο,
—
να καταδικάσει την αντίδικο στα έξοδα τόσο της πρωτόδικης όσο και της αναιρετικής διαδικασίας.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Η αίτηση αναίρεσης υποβάλλεται κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου με την οποία ακυρώθηκε η απόφαση του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 30ής Νοεμβρίου 2006 με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση της αντιδίκου για καταχώριση του σημείου «α» ως κοινοτικού σήματος. Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι το τμήμα προσφυγών προέβη σε εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β’, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου (στο εξής: κανονισμός περί κοινοτικού σήματος), διότι συνήγαγε την έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα του κατατεθέντος σημείου από την απουσία και μόνον γραφικών αλλοιώσεων ή διακοσμητικών στοιχείων σε σχέση με τη συνήθη γραμματοσειρά Times New Roman, χωρίς να προβεί σε συγκεκριμένη εξέταση της ικανότητάς του να εξατομικεύει, κατά την αντίληψη του σχετικού κοινού, τα επίμαχα προϊόντα από αυτά που προέρχονται από τους ανταγωνιστές της προσφεύγουσας.
Ως λόγος αναιρέσεως προβάλλεται η παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β’, του κανονισμού περί κοινοτικού σήματος. Το ΓΕΕΑ θεωρεί ότι το Πρωτοδικείο προέβη σε εσφαλμένη ερμηνεία της εν λόγω διάταξης από τρεις απόψεις.
Πρώτον, σε αντίθεση με την άποψη του Πρωτοδικείου, το ΓΕΕΑ θεωρεί ότι, στο πλαίσιο της εξέτασης του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β’, του κανονισμού περί κοινοτικού σήματος, ο διακριτικός χαρακτήρας ενός σήματος δεν απαιτείται πάντα να διαπιστώνεται βάσει συγκεκριμένης εξέτασης που διενεργείται σε σχέση με συγκεκριμένα προϊόντα. Για ορισμένες κατηγορίες σημείων (π.χ. τρισδιάστατα σημεία, χρωματικά σήματα, συνθήματα, ονόματα τομέα) η νομολογία δέχεται ότι ο συγκεκριμένος διακριτικός χαρακτήρας, κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β’, του κανονισμού περί κοινοτικού σήματος, εξετάζεται βάσει γενικών δηλώσεων αναφορικά με την αντίληψη των καταναλωτών και βάσει των προκαλούμενων συνειρμών και ότι επομένως συχνά δεν χρειάζεται να γίνεται συγκεκριμένη εξέταση των προϊόντων και υπηρεσιών που αφορά η αίτηση καταχώρισης. Νομολογιακά έχει επίσης κριθεί ότι ορισμένες κατηγορίες σημείων δεν μπορούν κατά κανόνα να αποκτήσουν συγκεκριμένο διακριτικό χαρακτήρα παρά μόνον με τη χρήση τους στις συναλλαγές.
Δεύτερον, το Πρωτοδικείο παρέβλεψε το γεγονός ότι η εξέταση του διακριτικού χαρακτήρα συνιστά απόφαση που βασίζεται σε προγνώσεις και επομένως έχει πάντα χαρακτήρα πιθανολόγησης.
Τρίτον, το Πρωτοδικείο παρέβλεψε την κατανομή του βάρους αποδείξεως στο πλαίσιο της εξέτασης του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β’, του κανονισμού περί κοινοτικού σήματος, καθότι έκρινε ότι το ΓΕΕΑ πρέπει να αποδεικνύει την έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα ενός κατατεθέντος σημείου αναφερόμενο πάντα σε συγκεκριμένα περιστατικά. Η διαδικασία καταχωρίσεως αποτελεί μία διοικητική διαδικασία και όχι μία κατ’ αντιδικία διαδικασία, στο πλαίσιο της οποίας το ΓΕΕΑ θα έπρεπε να αποδείξει στον αιτούντα τους λόγους απαραδέκτου. Οσάκις επομένως ένας προσφεύγων ισχυρίζεται ότι, σε αντίθεση με την κρίση του ΓΕΕΑ, το προς καταχώριση σήμα έχει διακριτικό χαρακτήρα, σε αυτόν εναπόκειται να αποδείξει, με συγκεκριμένα και τεκμηριωμένα στοιχεία, ότι το προς καταχώριση σήμα διαθέτει διακριτικό χαρακτήρα είτε εγγενώς είτε λόγω χρήσης.
Full & Egal Universal Law Academy