21.11.2009
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 282/27
Αναίρεση που άσκησε στις 2 Σεπτεμβρίου 2009 η ThyssenKrupp Nirosta AG, πρώην ThyssenKrupp Stainless AG, κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (πέμπτο τμήμα) την 1η Ιουλίου 2009 στην υπόθεση T-24/07, ThyssenKrupp Stainless AG κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
(Υπόθεση C-352/09 P)
2009/C 282/47
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: ThyssenKrupp Nirosta AG, πρώην ThyssenKrupp Stainless AG (εκπρόσωποι: M. Klusmann και S. Thomas, δικηγόροι)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Αιτήματα της αναιρεσείουσας
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
1)
να ακυρώσει στο σύνολό της την απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (πέμπτο τμήμα) της 1ης Ιουλίου 2009 στην υπόθεση T-24/07 (ThyssenKrupp Stainless AG κατά Επιτροπής)·
2)
επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση στο Πρωτοδικείο προκειμένου να εκδοθεί νέα απόφαση·
3)
ακόμη, επικουρικώς, να μειώσει αναλόγως το πρόστιμο που επιβλήθηκε στην αναιρεσείουσα με το άρθρο 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως της αναιρεσίβλητης, της 20ής Δεκεμβρίου 2006·
4)
να καταδικάσει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Αντικείμενο της παρούσας αιτήσεως αναιρέσεως είναι η απόφαση του Πρωτοδικείου, με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή της αναιρεσείουσας περί ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής (στο εξής: αναιρεσίβλητης) της 20ής Δεκεμβρίου 2006 στο πλαίσιο διαδικασίας δυνάμει του άρθρου 65 ΑΧ. Η προκείμενη διαδικασία αφορά παράβαση συμπράξεως επιχειρήσεων σε σχέση με την αγορά προϊόντων από ανοξείδωτο χάλυβα, η οποία σύμφωνα με τις διαπιστώσεις της αναιρεσίβλητης τερματίστηκε τον Ιανουάριο 1998. Η παράβαση ενέπιπτε στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 65 ΑΧ.
Η αναιρεσείουσα στηρίζει την αναίρεσή της σε πέντε λόγους αναιρέσεως.
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει παραβίαση της αρχής nulla poena sine lege, παράβαση του άρθρου 23 του κανονισμού ΕΚ 1/2003 (στο εξής: άρθρο 23 του κανονισμού 1/2003) και των άρθρων 5, 7, παράγραφος 1, και 83 ΕΚ, καθώς και προσβολή της κυριαρχίας των κρατών που υπέγραψαν τη Συνθήκη ΕΚΑΧ, καθόσον το Πρωτοδικείο επικύρωσε την αναφερθείσα από την αναιρεσίβλητη νομική βάση –αποτελούμενη από το άρθρο 65, παράγραφος 1, ΑΧ σε συνδυασμό με το άρθρο 23 του κανονισμού 1/2003. Το άρθρο 65, παράγραφος 1, ΑΧ δεν αποτελεί από της λήξεως της Συνθήκης ΕΚΑΧ ισχύοντα κυρωτικό κανόνα. Για τον λόγο αυτό, η αναιρεσίβλητη ενήργησε sine lege. Η επιβολή προστίμου επίσης δεν μπορεί να στηριχθεί, συμπληρωματικώς, στο άρθρο 23 του κανονισμού 1/2003. Σύμφωνα με την οροθέτηση των αρμοδιοτήτων που έχει καθορίσει η Συνθήκη, η διάταξη αυτή επιτρέπει μόνον την επιβολή κυρώσεων για παραβάσεις διατάξεων του κοινοτικού δικαίου αλλά όχι του δικαίου ΕΚΑΧ.
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει παραβίαση των αρχών res iudicata και nulla poena sine lege, καθώς και εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 23 του κανονισμού 1/2003, καθόσον το Πρωτοδικείο δέχθηκε την άποψη της αναιρεσίβλητης ότι η αναιρεσείουσα μπορεί να καταστεί υπεύθυνη αντί της Thyssen Stahl AG για την παράβαση της τελευταίας. Η Thyssen Stahl AG εξακολουθεί να ισχύει ως φερέγγυος εταιρία και, επομένως, η αναιρεσίβλητη μπορούσε να έχει στραφεί κατ’ αυτής. Έτσι αποφάσισε το Πρωτοδικείο και με την απόφασή του του έτους 2005 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-65/02 P και C-73/02 P σχετικά με την αρχική απόφαση της αναιρεσίβλητης του 1998. Ακόμη και αν υποτεθεί ότι, με την απόφασή του, το Δικαστήριο έκρινε ότι είχε υπάρξει ουσιαστική μετακύλιση της ευθύνης στην αναιρεσείουσα, αυτό δεν έχει ισχύ δεδικασμένου για την παρούσα διαδικασία, δεδομένου ότι αυτή βασίζεται σε νέα απόφαση της αναιρεσίβλητης. Επιπλέον, η αναιρεσείουσα σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ευθύνεται αντί της Thyssen Stahl AG λόγω της εξηγήσεώς της, με την οποία απλώς δήλωσε τη μετακύλιση ευθύνης αστικού δικαίου, δεδομένου ότι δήλωση επιχειρήσεως ουδέποτε μπορεί να οδηγήσει σε μεταβίβαση της υποχρεώσεως καταβολής προστίμου.
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει παραβίαση της αρχής της ακριβείας. Δεν προκύπτει επαρκώς σαφώς και ανεπιφυλάκτως από τη νομική βάση της κυρώσεως, που επικύρωσε το Πρωτοδικείο, το άρθρο 23 του κανονισμού 1/2003, ότι αναφέρεται σε παραβάσεις του άρθρου 65, παράγραφος 1, ΑΧ. Εξάλλου, η έννοια της «μετακυλίσεως ευθύνης μέσω δηλώσεως» που έχουν αποδεχθεί η αναιρεσίβλητη και το Πρωτοδικείο, δεν προσδιορίζεται σαφώς και ανεπιφυλάκτως ούτε με τις προϋποθέσεις εφαρμογής της ούτε με τα έννομα αποτελέσματά της.
Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει παράβαση των διατάξεων περί παραγραφής. Επειδή το πρόστιμο που θα πρέπει να επιβληθεί στην αναιρεσείουσα αποτελεί συνέπεια παραβάσεως της οποίας την ευθύνη έπρεπε αρχικά να φέρει η Thyssen Stahl AG, θα πρέπει και για την παραγραφή να ληφθεί υπόψη η Thyssen Stahl AG. Δεδομένου ότι αυτή δεν άσκησε προσφυγή κατά της αρχικής αποφάσεως της αναιρεσίβλητης, η παραγραφή δεν έχει ανασταλεί έναντι αυτής. Συνεπώς, εν τω μεταξύ επήλθε η παραγραφή, οπότε αποκλείεται επίσης έμμεση ευθύνη της αναιρεσείουσας αντί της Thyssen Stahl AG.
Ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως αφορά παραβίαση των αρχών υπολογισμού του προστίμου. Το Πρωτοδικείο κακώς απέκλεισε τη μείωση του προστίμου παρ’ όλον ότι η αναιρεσείουσα εν προκειμένω παρουσίασε αναμφισβητήτως όλα τα πραγματικά περιστατικά τα οποία η Επιτροπή θεώρησε ότι αποτελούσαν παράβαση του άρθρου 65, παράγραφος 1, ΑΧ. Η ανταμοιβή αυτής της συνεργασίας δεν θα έπρεπε να απορριφθεί με την αιτιολογία ότι η αναιρεσείουσα αντιτάχθηκε στην εφαρμογή του άρθρου 65, παράγραφος 1, ΑΧ για νομικούς λόγους και αρνείται επίσης για νομικούς λόγους μετακύλιση ευθύνης της Thyssen Stahl AG στην ίδια. Η αναφορά σε απαράδεκτες νομικές εκτιμήσεις δεν μειώνει την αξία της συνεργασίας, δεδομένου ότι τα νομικά ζητήματα πρέπει πάντοτε να εξετάζονται αυτεπαγγέλτως και δεν πρέπει ποτέ –επομένως, ανεξαρτήτως ομολογιών των διαδίκων– να υπάρχουν παράνομες αποφάσεις των αρχών.
Full & Egal Universal Law Academy