30.1.2010
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 24/31
Αναίρεση που άσκησε στις 18 Νοεμβρίου 2009 η Πήγασος Αλιευτική Ναυτική Εταιρεία κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου (Έβδομο τμήμα) που εκδόθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2009 στην υπόθεση T-162/07, Πήγασος Αλιευτική Ναυτική Εταιρεία κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής 'Ένωσης και Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
(Υπόθεση C-451/09 P)
2010/C 24/57
Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Πήγασος Αλιευτική Ναυτική Εταιρεία (εκπρόσωποι: N. Σκανδάμης, Δικηγόρος και Μ. Περάκης, Δικηγόρος)
Αντίδικος στην αναιρετική διαδικασία: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Αιτήματα
—
Να γίνει δεκτή η παρούσα αίτηση αναιρέσεως και να εξαφανιστεί η πρωτόδικη απόφαση του έβδομου τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 16ης Σεπτεμβρίου 2009 στην υπόθεση Τ-162/07, λόγω ανεπαρκούς και ασαφούς αιτιολόγησής της, εσφαλμένης ερμηνείας των αναφερθεισών στην αναίρεση νομικών εννοιών, και μη ορθής εκτίμησης από το Πρωτοδικείο των προτοδίκως προσκομισθεισών αποδείξεων.
—
Να κριθεί η υπόθεση ως ώριμη προς εκδίκαση (άρθρο 61 εδ. α του Οργανισμού του Δικαστηρίου) και να αποφανθεί το Δικαστήριό Σας οριστικά επί της διαφοράς,
—
,
—
Να παραπεμφθεί εκ νέου η υπόθεση στο Πρωτοδικείο'των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για να εκδικασθεί η από 8 Μαίου 2007 αγωγή αποζημιώσεώς μας κατά του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής 'Ενωσης και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις ζημίες που υπέστημεν λόγω παρανόμων πράξεων και παραλείψεων των ως άνω οργάνων, όπως περιγράφονται στην Αγωγή μας.
—
Να καταδικασθούν το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής 'Ενωσης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Με την από 18/11/2009 αναίρεσή της, η εταιρεία «Πήγασος Αλιευτική Ναυτική Εταιρεία» στρέφεται κατά της από 16/09/2009 απόφασης του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στην υπόθεση υπ'αρ. Τ-162/07, με το επιχείρημα ότι το Πρωτοδικείο παραβίασε το κοινοτικό δίκαιο λόγω ανεπαρκούς αιτιολόγησης της απόφασής του, εσφαλμένης ερμηνείας νομικών εννοιών και λανθασμένης εκτίμησης των προσκομισθεισθών αποδείξεων.
Ειδικότερα:
I.
Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η ρύθμιση του Κανονισμού 2454/93 περί αποκλειστικότητας του εγγράφου Τ2Μ για την απόδειξη του κοινοτικού χαρακτήρα αλιευμάτων, που αλιεύθηκαν στα διεθνή ύδατα και διήλθαν από έδαφος τρίτης χώρας, είναι αναγκαία και αναλογική. Κατά την αναιρεσείουσα, το Δικαστήριο δεν απάντησε στο σύνολο των ισχυρισμών και επιχειρημάτων της, ειδικά δε επί της δυνατότητας πρόβλεψης από τον κοινοτικό νομοθέτη εναλλακτικών αποδεικτικών μέσων, εν όψει μάλιστα του απρόσφορου χαρακτήρα του μέτρου ως προς τη διασφάλιση των συναλλαγών. Επιπλέον, το Πρωτοδικείο δεν αιτιολόγησε επαρκώς το συμπέρασμα του περί αναγκαιότητας και αναλογικότητας της κοινοτικής ρύθμισης, ενώ ερμήνευσε εσφαλμένα το χαρακτήρα του τελωνειακού εγγράφου Τ2Μ ως συστατικού του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας.
II.
Κατά την αναιρεσείουσα, το Πρωτοδικείο δεν εκτίμησε ορθώς τις αποδείξεις που αυτή προσκόμισε ενώπιόν του, με συνέπεια να κρίνει ότι τα έγγραφα που εξέδωσαν οι τυνησιακές τελωνιακές αρχές για την εταιρεία «Πήγασος» δεν είχαν περιεχόμενο ισοδύναμο με αυτό της θέσης 13 του εγγράφου Τ2Μ. Από το σύνολο εντούτοις των προσκομισθέντων εγγράφων προκύπτει η διαρκής επιτηρηση των αλιευμάτων από τις τυνησιακές τελωνειακές αρχές, την οποία σκοπεύει και το κοινοτικό έγγραφο Τ2Μ. Πράγματι, βάσει των εγγράφων των τυνησιακών αρχών βεβαιώνεται ότι τα αλιεύματα τελούσαν υπό καθεστώς «διαμετακόμισης» (transit) στο τυνησιακό έδαφος, θεσμός που κατά το εσωτερικό δίκαιο υποδηλώνει τη συνεχή επιτήρηση ενός προϊόντος από τις τελωνειακές αρχές, την πιστοποίηση της οποίας απαιτεί και το έγγραφο Τ2Μ στη θέση 13.
III.
Κρίνοντας ακόμα ότι η εταιρεία «Πήγασος» δεν επέδειξε την «προσήκουσα επιμέλεια» κατά την επιχειρηματική της δραστηριότητα στη Τυνησία, το Πρωτοδικείο προέβη, κατά την αναιρεσείουσα, σε νομικώς εσφαλμένη ερμηνεία της έννοιας, μεταθέτοντας τα όρια της οφειλόμενης προσοχής και φροντίδας του επιχειρηματία στην περιοχή της γενικευμένης υποψίας έναντι της συμπεριφοράς των εκτελεστικών οργάνων της τρίτης χώρας, εκ μόνου του λόγου ότι αυτά δεν δεσμεύονται από το κοινοτικό δίκαιο.
Για τους παραπάνω λόγους, η αναιρεσείουσα ζητεί την εξαφάνιση της απόφασης του Πρωτοδικείου επί της υποθέσεως Τα-162/07 και την εκδίκασή της από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, άλλως επικουρικώς την αναπομπή της προς εκδίκαση στο Πρωτοδικείο.
Full & Egal Universal Law Academy