27.3.2010
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 80/10
Αναίρεση που άσκησε στις 23 Δεκεμβρίου 2009 η Bank Melli Iran κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (δεύτερο τμήμα) στις 14/10/2009 στην υπόθεση T-390/08, Bank Melli Iran κατά Συμβουλίου
(Υπόθεση C-548/09 P)
2010/C 80/17
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Bank Melli Iran (εκπρόσωπος: L. Defalque, δικηγόρος)
Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, Γαλλική Δημοκρατία, Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα της αναιρεσείουσας
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει την απόφαση του δεύτερου τμήματος του Πρωτοδικείου της 14ης Οκτωβρίου 2009, στην υπόθεση T-390/08, Bank Melli κατά Συμβουλίου, η οποία κοινοποιήθηκε στην αναιρεσείουσα στις 15 Οκτωβρίου 2009·
—
να δεχθεί τα προβληθέντα ενώπιον του Πρωτοδικείου αιτήματα της αναιρεσείουσας·
—
να καταδικάσει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της πρωτόδικης και της κατ’ αναίρεση δίκης.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει τρεις κύριους και τρεις επικουρικούς λόγους.
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, διότι δεν έκρινε την υποχρέωση ατομικής γνωστοποιήσεως που απορρέει από το άρθρο 15, παράγραφος 3, του κανονισμού 423/2007 (1) ως ουσιώδη τύπο, του οποίου η παράλειψη συνεπάγεται την ακύρωση της πράξεως. Συγκεκριμένα, η κοινοποίηση της αποφάσεως περί δεσμεύσεως κεφαλαίων στο υποκατάστημα της αναιρεσείουσας στο Παρίσι από τη γαλλική Επιτροπή Τραπεζών, και όχι από το Συμβούλιο, δεν πληροί τις απαιτήσεις του κανονισμού περί γνωστοποιήσεως και συνιστά παράβαση κοινοτικού κανόνα δημοσίας τάξεως.
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα εκτιμά ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία των νομικών βάσεων του κανονισμού 423/2007. Δεχόμενο ότι ο εν λόγω κανονισμός καθώς και η προσβαλλόμενη απόφαση λαμβάνονται με ειδική πλειοψηφία βάσει των άρθρων 60 και 301 ΕΚ, το Πρωτοδικείο παρέβη ουσιώδη τύπο της Συνθήκης. Καθόσον ο κανονισμός αυτός και η ανωτέρω απόφαση αφορούν οντότητες που συμμετέχουν, συνδέονται ή παρέχουν στήριξη στη διάδοση πυρηνικών όπλων, τα κείμενα αυτά δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των άρθρων 60 και 301 ΕΚ, αλλά πρέπει να στηρίζονται στο άρθρο 308 ΕΚ, το οποίο απαιτεί ομοφωνία.
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, η Bank Melli Iran ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία της έννοιας των δικαιωμάτων άμυνας και της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, διότι αποφάνθηκε ότι ήταν επαρκώς ενημερωμένο για να ασκήσει δικαστικό έλεγχο χωρίς να έχει λάβει από το Συμβούλιο, είτε πριν είτε μετά την άσκηση της προσφυγής, οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο προς στήριξη της αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Επικουρικώς, η αναιρεσείουσα προσάπτει, πρώτον, στο Πρωτοδικείο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και σε πλάνη εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών, διότι αποφάνθηκε ότι το Συμβούλιο διαθέτει, δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 423/2007, αυτοτελή εξουσία εκτιμήσεως, ενώ είχε δεσμία αρμοδιότητα συνδεόμενη με τη λήψη περιοριστικών μέτρων από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
Η αναιρεσείουσα προβάλλει, δεύτερον, ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη εκτιμήσεως περί το δίκαιο ως προς το δικαίωμά της ιδιοκτησίας, διότι αποφάνθηκε ότι η σπουδαιότητα των σκοπών που επιδιώκονται με την επίμαχη ρύθμιση για διατήρηση της ειρήνης και της διεθνούς ασφάλειας δικαιολογεί τον περιορισμό θεμελιωδών δικαιωμάτων όπως το δικαίωμα ιδιοκτησίας και το δικαίωμα ασκήσεως οικονομικής δραστηριότητας.
Τέλος, υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών, διότι συμπεριέλαβε την αναιρεσείουσα στον κατάλογο των οντοτήτων των οποίων τα περιουσιακά στοιχεία έπρεπε να δεσμευθούν ενώ η αναιρεσείουσα δεν συνέβαλε στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και δεν συνδέεται με οντότητες που συνέβαλαν στο πρόγραμμα αυτό.
(1) Κανονισμός (ΕΚ) 423/2007 του Συμβουλίου, της 19ης Απριλίου 2007, σχετικά με ορισμένα περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ L 103, σ. 1).
Full & Egal Universal Law Academy