16.6.2012
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 174/9
Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano — Włochy) — Servet Kamberaj przeciwko Istituto per l'Edilizia Sociale della Provincia autonoma di Bolzano (IPES), Giunta della Provincia autonoma di Bolzano, Provincia Autonoma di Bolzano
(Sprawa C-571/10) (1)
(Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Artykuł 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/109/WE - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Prawo równego traktowania w zakresie zabezpieczenia społecznego, pomocy społecznej i ochrony socjalnej - Odstępstwo od zasady równości traktowania w odniesieniu do środków z zakresu pomocy społecznej i ochrony socjalnej - Wyłączenie „świadczeń podstawowych” z zakresu zastosowania tego odstępstwa - Uregulowanie krajowe przewidujące dodatki mieszkaniowe dla najuboższych lokatorów - Wysokość funduszy przeznaczonych dla obywateli państw trzecich określana na podstawie średniej ważonej obliczanej w odmienny sposób - Oddalenie wniosku o dodatek mieszkaniowy z powodu wyczerpania środków budżetowych przeznaczonych dla obywateli państw trzecich)
2012/C 174/12
Język postępowania: włoski
Sąd krajowy
Tribunale di Bolzano
Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
Strona skarżąca: Servet Kamberaj
Strona pozwana: Istituto per l'Edilizia Sociale della Provincia autonoma di Bolzano (IPES), Giunta della Provincia autonoma di Bolzano, Provincia Autonoma di Bolzano
przy udziale: Associazione Porte Aperte/Offene Türen, Human Rights International, Associazione Volontarius, Fondazione Alexander Langer
Przedmiot
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Bolzano — Ochrona mniejszości językowych — Uregulowanie prowincjonalne wykonujące podstawową zasadę krajowego systemu konstytucyjnego polegającą na ochronie mniejszości językowych — Polityka społeczna — Stosowanie odmiennych współczynników w celu określenia kwoty przeznaczonej na dodatki mieszkaniowe dla obywateli państw członkowskich i obywateli państw trzecich — Odmienne kryteria wyboru stosowane do przyznawania dodatku mieszkaniowego obywatelom Unii i obywatelom państw trzecich — Zgodność z art. 2 i 6 TUE oraz z art. 21 i 34 Karty praw podstawowych — Zgodność z art. 18, 45, 49 TFUE — Zgodność z dyrektywą Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. L 180, s. 22) oraz z dyrektywą Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącą statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. L 16, s. 44) — Bezpośrednie stosowanie przepisów prawa Unii — Zgodność z art. 14 EKPC i z art. 1 protokołu 12 do EKPC — Bezpośrednie stosowanie EKPC na mocy art. 6 TUE — Sankcje mające zastosowanie zgodnie z art. 15 dyrektywy 2000/43/WE
Sentencja
1)
Pytanie pierwsze oraz pytania od czwartego do siódmego, przedłożone przez Tribunale di Bolzano w sprawie C-571/10, są niedopuszczalne.
2)
W przypadku sprzeczności pomiędzy normą prawa krajowego a europejską Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisaną w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (EKPC), dokonane w art. 6 ust. 3 TUE odesłanie do EKPC nie wymaga od sądu krajowego zastosowania bezpośrednio postanowień tej konwencji i odstąpienia od stosowania niezgodnej z nią normy prawa krajowego.
3)
Artykuł 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego lub regionalnego takiego jak rozpatrywane w sprawie głównej, które w zakresie przyznawania dodatku mieszkaniowego przewiduje wobec obywateli państw trzecich posiadających przyznany zgodnie przepisami tej dyrektywy status rezydenta długoterminowego traktowanie odmienne w porównaniu z traktowaniem zastrzeżonym dla obywateli krajowych zamieszkujących w tej samej prowincji lub w tym samym regionie przy podziale funduszy przeznaczonych na te dodatki, o ile taka pomoc należy do jednej z trzech kategorii objętych tym przepisem, a art. 11 ust. 4 nie znajduje zastosowania.
(1) Dz.U. C 46 z 12.2.2011.
Full & Egal Universal Law Academy