Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 września 2011 r. – Komisja przeciwko Hiszpanii
(sprawa C‑90/10)
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa siedliskowa – Ochrona siedlisk przyrodniczych – Dzika fauna i flora – Artykuł 4 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 i 2 – Ustalenie priorytetów dla specjalnych obszarów ochrony oraz ich właściwa ochrona – Brak gwarancji właściwej ochrony sądowej specjalnych obszarów ochrony położonych w archipelagu Wysp Kanaryjskich
1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 25)
2. Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43 – Specjalne obszary ochrony – Zobowiązania państw członkowskich – Ustalenie priorytetów – Wykonanie poprzez zatwierdzenie odpowiednich środków zarządzania – Brak – Brak przyjęcia środków niezbędnych w celu uniknięcia pogarszania stanu siedlisk przyrodniczych, jak również istotnego niepokojenia gatunków – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego (dyrektywa Rady 92/43, art. 4 ust. 4, art. 6 ust. 1, 2) (por. pkt 37, 38, 48, 49, 53, 54, 62–64; sentencja)
3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dowód na istnienie uchybienia – Ciężar dowodu spoczywający na Komisji – Domniemania – Niedopuszczalność (art. 226 WE) (por. pkt 47)
Przedmiot
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 4 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7) – Tereny mające znaczenie dla Wspólnoty – Środki ochronne – Makaronezyjski region biogeograficzny
Sentencja
1)
Królestwo Hiszpanii,
– nie ustalając, na podstawie art. 4 ust. 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, działań priorytetowych dla specjalnych obszarów ochrony, będących terenami mającymi znaczenie dla Wspólnoty w makaronezyjskim regionie biogeograficznym, położonych na terytorium hiszpańskim i wymienionych w decyzji Komisji z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie przyjęcia wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w makaronezyjskim regionie biogeograficznym na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, oraz
– nie tworząc, ani nie stosując, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/43, stosownych środków ochronnych oraz systemu ochrony, który umożliwiałby uniknięcie pogarszania stanu siedlisk przyrodniczych, jak również niepokojenia gatunków, zapewniając ochronę specjalnych obszarów ochrony obejmujących tereny wskazane w decyzji 2002/11, a położone na terytorium hiszpańskim,
uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy wyżej wymienionych przepisów przytoczonej dyrektywy.
2)
Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.
3)
Republika Finlandii pokrywa własne koszty.
Full & Egal Universal Law Academy