19.6.2010
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 161/18
Προσφυγή της 15ης Μαρτίου 2010 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Βασιλείου του Βελγίου
(Υπόθεση C-134/10)
2010/C 161/25
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
Διάδικοι
Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: A. Nijenhuis και Vrignon)
Καθού: Βασίλειο του Βελγίου
Αιτήματα της προσφεύγουσας
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να διαπιστώσει ότι το Βασίλειο του Βελγίου, μη μεταφέροντας ορθώς στην εσωτερική έννομη τάξη το άρθρο 31 της οδηγίας 2002/22/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Μαρτίου 2002, για την καθολική υπηρεσία και τα δικαιώματα των χρηστών όσον αφορά δίκτυα και υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών (οδηγία καθολικής υπηρεσίας) (1), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις διατάξεις της οδηγίας αυτής και από το άρθρο 56 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
—
να καταδικάσει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.
Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της προσφυγής της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβάλλει τρεις λόγους με τους οποίος στρέφεται κατά της προσβαλλόμενης εθνικής νομοθεσίας λόγω ελλείψεως αναλογικότητας, ειδικότερα όσον αφορά τη διαδικασία και τα κριτήρια καθορισμού των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών υπέρ των οποίων εφαρμόζεται το καθεστώς μετάδοσης που αποκαλείται καθεστώς «must carry» (υποχρεωτικής μεταφοράς σήματος).
Πρώτον, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσάπτει στο καθού ότι δεν καθόρισε κατά τρόπο σαφή και προβλέψιμο τους στόχους δημοσίου συμφέροντος που επιτρέπουν την υπαγωγή στο εν λόγω καθεστώς. Συνεπώς, οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν εκ των προτέρων τη φύση και το περιεχόμενο των όρων που πρέπει να πληρούν και των υποχρεώσεων δημόσιας υπηρεσίας τις οποίες οφείλουν να τηρούν.
Δεύτερον, η Επιτροπή προβάλλει ταυτοχρόνως την αδιαφάνεια που χαρακτηρίζει τη διαδικασία εγκρίσεως, την αυξημένη διακριτική εξουσία των αρχών στο μέτρο που η εθνική νομοθεσία επιβάλλει προφανώς στους ενδιαφερόμενους οργανισμούς να μεταδίδουν το σύνολο των σταθμών που μεταδίδουν και όχι μόνον τους σταθμούς που επιδιώκουν τους απαιτούμενους στόχους δημοσίου συμφέροντος, καθώς και τη διάκριση που εισάγει το κριτήριο σύμφωνα με το οποίο οι οργανισμοί αυτοί πρέπει να είναι εγκατεστημένοι στην ημεδαπή.
Τρίτον, και τέλος, η προσφεύγουσα προβάλλει υπέρβαση των ορίων του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 31 της οδηγίας καθολικής υπηρεσίας όσον αφορά την εξάρτηση της μετάδοσης από την ύπαρξη σημαντικού αριθμού τελικών χρηστών των δικτύων επικοινωνιών.
(1) ΕΕ L 108, σ. 51.
Full & Egal Universal Law Academy