6.11.2010
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 301/18
Αναίρεση που άσκησε στις 15 Σεπτεμβρίου 2010 η Grain Millers, Inc. κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) στις 9 Ιουλίου 2010 στην υπόθεση T-430/08 — Grain Millers, Inc. κατά κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
(Υπόθεση C-447/10)
2010/C 301/26
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Grain Millers, Inc. (εκπρόσωποι: L.-E. Ström και K.Martinsson, δικηγόροι)
Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)· Grain Millers GmbH & Co. KG
Αιτήματα της αναιρεσείουσας
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
Να αναιρέσει εξ ολοκλήρου την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 9ης Ιουλίου 2010 στην υπόθεση T-430/08, με την οποία το Γενικό Δικαστήριο επικύρωσε την απόφαση R 478/2007-2 του δεύτερου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, της 23ης Ιουλίου 2008, η οποία αφορά διαδικασία ανακοπής μεταξύ της Grain Millers GmbH & Co. KG και της Grain Millers, Inc. και να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα ενώπιον του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου και τους αναιρεσίβλητους στα έξοδα της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών και ενώπιον του τμήματος ανακοπών του ΓΕΕΑ.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Η υπό κρίση υπόθεση αφορά το κατά πόσον η εταιρία Grain Millers GmbH & Co. KG απέδειξε επαρκώς κατά νόμο ότι χρησιμοποίησε το σημείο GRAIN MILLERS κατά τρόπο πληρούντα τις προϋποθέσεις του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού (1), οπότε το σημείο αυτό εμποδίζει την υπ’ αριθ. 003650256 GRAIN MILLERS αίτηση καταχώρισης.
Το Γενικό Δικαστήριο έχει ασχοληθεί, με την απόφασή του της 24ης Μαρτίου 2009, Moreira da Fonseca κατά ΓΕΕΑ–General Óptica (GENERAL OPTICA) (T-318/06 έως T-321/06, Συλλογή 2009, σ. II-649, σκέψεις 33 έως 35), με την ερμηνεία του σκοπού της προϋπόθεσης του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού κατά την οποία το σημείο «πρέπει να μην έχει μόνον τοπική ισχύ», κρίνοντας ότι σκοπός προϋπόθεσης αυτής είναι να περιορίσει τις ενδεχόμενες συγκρούσεις σε εκείνες που μπορούν να υπάρξουν με σημεία τα οποία είναι όντως σημαντικά, με τη διευκρίνηση ότι η εκτίμηση αυτή πρέπει να γίνεται λαμβάνοντας υπόψη όχι μόνο τη γεωγραφική αλλά και την οικονομική διάσταση της ισχύος ενός σημείου, η οποία εκτιμάται σε σχέση με το χρονικό διάστημα κατά το οποίο αυτό εκπλήρωσε τη λειτουργία του στις εμπορικές συναλλαγές και με την ένταση της χρήσεώς του. Ωστόσο, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο δεν ακολούθησε τη μέθοδο αυτή, και μάλιστα από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο γνώριζε την ύπαρξη των αρχών που θεσπίζονται με την προαναφερθείσα απόφαση.
Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε εσφαλμένως ότι το άρθρο 8, παράγραφος 4, δεν απαιτεί να αποδειχθεί η ουσιαστική χρήση του σημείου προς στήριξη της ανακοπής όπως το απαιτεί το άρθρο 43, παράγραφος 2, του κανονισμού.
Το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως δεν έλαβε υπόψη προηγούμενη νομολογία όσον αφορά την εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων και το απαιτούμενο επίπεδο αποδείξεως.
(1) Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ L 11, σ. 1).
Full & Egal Universal Law Academy