20.11.2010
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 317/23
Αναίρεση που άσκησαν στις 20 Σεπτεμβρίου 2010 το Freistaat Sachsen και το Land Sachsen-Anhalt κατά της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου (όγδοο τμήμα) της 8ης Ιουλίου 2010 στην υπόθεση T-396/08, Freistaat Sachsen και Land Sachsen-Anhalt κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
(Υπόθεση C-459/10 P)
2010/C 317/41
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
Διάδικοι
Αναιρεσείοντες: Freistaat Sachsen και Land Sachsen-Anhalt (εκπρόσωποι: A. Rosenfeld και I. Liebach, δικηγόροι)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα
Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο:
1)
να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 8ης Ιουλίου 2010 στην υπόθεση T-396/08, Freistaat Sachsen και Land Sachsen-Anhalt κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία εκδόθηκε επί προσφυγής με αίτημα τη μερική ακύρωση της απόφασης 2008/878/ΕΚ της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 2008, σχετικά με την κρατική ενίσχυση που προτίθεται να χορηγήσει η Γερμανία υπέρ της DHL, και να ακυρώσει το άρθρο 1, παράγραφος 1, της απόφασης 2008/878/ΕΚ της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 2008,
2)
επικουρικά, να αναιρέσει την προαναφερθείσα στο σημείο 1 απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
3)
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Η αίτηση αναίρεσης έχει υποβληθεί κατά της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή των αναιρεσειόντων που είχε ως αίτημα τη μερική ακύρωση της απόφασης 2008/878/ΕΚ της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 2008. Η Επιτροπή, με την εν λόγω απόφαση, είχε κηρύξει ασυμβίβαστο με την κοινή αγορά ένα μεγάλο μέρος των ενισχύσεων για επαγγελματική εκπαίδευση που είχαν την πρόθεση να χορηγήσουν το Freistaat Sachsen και το Land Sachsen-Anhalt υπέρ της DHL.
Οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται, με την αίτηση αναίρεσης, ότι το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε το δίκαιο της Ένωσης για τους εξής λόγους:
—
Το Γενικό Δικαστήριο παρέβη τον κανονισμό 68/2001, το πρώην άρθρο 87, παράγραφος 3, στοιχείο γ', ΕΚ και την αρχή της ίσης μεταχείρισης, διότι η εξέταση του αναγκαίου χαρακτήρα της ενίσχυσης ήταν νομικά εσφαλμένη. Η παράβαση του κανονισμού 68/2001 οφείλεται στο γεγονός ότι εφαρμόστηκαν ουσιαστικά κριτήρια που δεν προβλέπονται στον κανονισμό, πράγμα που επιτρέπεται, κατ’ εξαίρεση, μόνο όταν δικαιολογείται από τα ιδιαίτερα στοιχεία της συγκεκριμένης περίπτωσης. Το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το πρώην άρθρο 87, παράγραφος 3, ΕΚ, διότι κακώς δεν δέχτηκε ότι οι ενισχύσεις για επαγγελματική εκπαίδευση εξυπηρετούν ή θα μπορούσαν να εξυπηρετούν τους σκοπούς του πρώην άρθρου 87, παράγραφος 3, στοιχείο γ', ΕΚ, πράγμα που οφείλει να λαμβάνει υπόψη της η Επιτροπή στο πλαίσιο της στάθμισης στην οποία προβαίνει κατά το άρθρο 87, παράγραφος 3, ΕΚ. Τέλος, συντρέχει παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης, διότι η Επιτροπή δεν εξέτασε ούτε εξακρίβωσε, με προγενέστερες αποφάσεις που έλαβε σε παρεμφερείς περιπτώσεις, τον αναγκαίο χαρακτήρα των ενισχύσεων για επαγγελματική εκπαίδευση. Κατά τους αναιρεσείοντες, δεν υπάρχει κανείς αντικειμενικός δικαιολογητικός λόγος για την άνιση αυτή μεταχείριση.
—
Ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι καλώς εφαρμόστηκε το κριτήριο του αναγκαίου χαρακτήρα, υπάρχει νομικό σφάλμα. Κατά τους αναιρεσείοντες, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη τον κανονισμό 68/2001, τις κατευθυντήριες γραμμές της Επιτροπής για τις κρατικές ενισχύσεις περιφερειακού χαρακτήρα και το πρώην άρθρο 87, παράγραφος 3, στοιχείο γ', ΕΚ, διότι κακώς δεν συμπεριέλαβε στον έλεγχο της αναγκαιότητας τη σημασία της ενίσχυσης ως κινήτρου για την επιλογή του τόπου παραγωγής. Συγκεκριμένα, το ότι οι ενισχύσεις για επαγγελματική εκπαίδευση μπορούν να έχουν τουλάχιστον και περιφερειακές πτυχές προκύπτει από το γράμμα του κανονισμού 68/2001. Η αντίληψη του Γενικού Δικαστηρίου ότι η υποβοήθηση των επιχειρήσεων στις μειονεκτούσες περιοχές και η εγκατάσταση νέων επιχειρήσεων σ’ αυτές μπορεί να επιτευχθεί μόνο με περιφερειακές ενισχύσεις είναι εσφαλμένη.
—
Το Γενικό Δικαστήριο παρέβη επίσης τον κανονισμό 68/2001, το πρώην άρθρο 87, παράγραφος 3, στοιχείο γ', ΕΚ και την αρχή της ίσης μεταχείρισης για τον λόγο ότι εφάρμοσε κακώς ακατάλληλα κριτήρια για την εκτίμηση του αναγκαίου ή μη χαρακτήρα της ενίσχυσης. Πρώτον, δεν έπρεπε, κατά την εκτίμηση αυτή, να λάβει υπόψη την επιχειρηματική στρατηγική και πρακτική του αποδέκτη της ενίσχυσης, διότι έτσι οι επιχειρήσεις που έχουν, λόγω εσωτερικών προτύπων, υψηλό επίπεδο επαγγελματικής εκπαίδευσης αντιμετωπίζονται λιγότερο ευνοϊκά, στον τομέα των ενισχύσεων, από τις επιχειρήσεις που έχουν χαμηλό επίπεδο επαγγελματικής εκπαίδευσης. Δεύτερον, το γεγονός ότι οι ενισχύσεις προβλέπονται από διατάξεις του εθνικού δικαίου δεν αρκεί για να χαρακτηριστούν ως μη αναγκαίες, διότι αυτό θα οδηγούσε στη δυσμενέστερη μεταχείριση των επιχειρήσεων από τα κράτη μέλη που επιβάλλουν νομοθετικά ένα υψηλό επίπεδο επαγγελματικής εκπαίδευσης έναντι των επιχειρήσεων από κράτη μέλη με χαμηλό σχετικά επίπεδο επαγγελματικής εκπαίδευσης.
—
Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη επίσης το πρώην άρθρο 87, παράγραφος 3, στοιχείο γ', ΕΚ για τον λόγο ότι δεν έλαβε υπόψη τα θετικά εξωτερικά αποτελέσματα της επίμαχης ενίσχυσης για επαγγελματική εκπαίδευση.
Full & Egal Universal Law Academy