Διάταξη του Δικαστηρίου (όγδοο τμήμα) της 29ης Μαρτίου 2012 —
Safilo
(Υπόθεση C‑529/10)
«Άρθρο 104, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας — Άμεση φορολογία — Περάτωση των δικών που εκκρεμούν ενώπιον του δικαστηρίου που αποφαίνεται σε τελευταίο βαθμό επί φορολογικών υποθέσεων — Κατάχρηση δικαιώματος — Άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ — Ελευθερίες που κατοχυρώνει η Συνθήκη — Αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων — Κρατικές ενισχύσεις — Υποχρέωση διασφαλίσεως της ουσιαστικής εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης»
Κράτη μέλη — Υποχρεώσεις — Υποχρέωση ειλικρινούς συνεργασίας — Εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης — Αρχή της απαγορεύσεως της καταχρήσεως δικαιώματος — Ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων — Αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων — Κανόνες περί κρατικών ενισχύσεων — Άμεση φορολογία των κρατών μελών (Άρθρο 4 § 3 ΣΕΕ· άρθρα 63 ΣΛΕΕ και 107 § 1 ΣΛΕΕ) (βλ. σκέψεις 23, 25-26, 28-33 και διατακτ.)
Αντικείμενο
Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως — Corte suprema di cassazione — Φόρος εταιριών — Εθνική νομοθεσία που προβλέπει διαφορετικό ποσοστό φόρου επί των μερισμάτων των εταιριών, ανάλογα με τον τόπο της έδρας τους — Εμπορική συναλλαγή με τη συμμετοχή εταιριών που εδρεύουν στην Ιταλία και εταιριών που έχουν την έδρα τους στην αλλοδαπή — Απόφαση της διοικητικής αρχής να επιβάλει τους φόρους που οφείλονται στην περίπτωση εταιριών που εδρεύουν στην αλλοδαπή — Έννοια της καταχρήσεως δικαιώματος, όπως διαμορφώθηκε με την απόφαση C‑255/02, Halifax κ.λπ. — Εφαρμογή σε μη εναρμονισμένους εθνικούς φόρους, όπως οι άμεσοι φόροι
Διατακτικό
Το δίκαιο της Ένωσης και ειδικότερα η αρχή της απαγόρευσης της κατάχρησης δικαιώματος, το άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ, οι ελευθερίες που κατοχυρώνονται με τη Συνθήκη ΛΕΕ, η αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων, οι κανόνες στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων και η υποχρέωση διασφάλισης της αποτελεσματικής εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης έχουν την έννοια ότι δεν απαγορεύουν την εφαρμογή, σε μια υπόθεση που αφορά, όπως η υπόθεση της κύριας δίκης, την άμεση φορολογία, μιας εθνικής διάταξης που προβλέπει ότι οι δίκες που εκκρεμούν ενώπιον του δικαστηρίου που αποφαίνεται σε τελευταίο βαθμό στις φορολογικές υποθέσεις περατώνονται με την καταβολή ποσού ίσου με το 5 % της αξίας του αντικειμένου της διαφοράς υπό την προϋπόθεση ότι η αρχική προσφυγή ασκήθηκε ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου δέκα και πλέον έτη πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος της διάταξης αυτής και ότι οι φορολογικές αρχές ηττήθηκαν στους δύο πρώτους βαθμούς δικαιοδοσίας.
Full & Egal Universal Law Academy