3.8.2013
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 225/12
Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofia-grad — Bułgaria) — Zuheyr Frayeh Halaf przeciwko Darzhavna agentsia za bezhantsite pri Ministerskia savet
(Sprawa C-528/11) (1)
(Azyl - Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 - Określanie państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego - Artykuł 3 ust. 2 - Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich - Rola Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców - Obowiązek zwrócenia się przez państwa członkowskie do tej instytucji o przedstawienie opinii - Brak)
2013/C 225/19
Język postępowania: bułgarski
Sąd odsyłający
Administratiwen syd Sofia-grad
Strony w postępowaniu głównym
Strona skarżąca: Zuheyr Frayeh Halaf
Strona pozwana: Darzhavna agentsia za bezhantsite pri Ministerskia savet
Przedmiot
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen sad Sofia-grad — Wykładnia art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1) — Wniosek o azyl złożony już w innym państwie członkowskim — Obowiązek państwa członkowskiego, do którego się zwrócono, przejęcia odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku o azyl na podstawie klauzuli suwerenności przewidzianej w art. 3 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia w przypadku niezgodności z międzynarodowymi normami praw człowieka i art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ustawodawstwa i praktyki dotyczącej azylu w odpowiedzialnym państwie członkowskim — Ustawodawstwo państwa członkowskiego, do którego się zwrócono, nieprzewidujące kryteriów ani reguł postępowania w celu zastosowania klauzuli suwerenności — Dopuszczalne dowody niezgodności z prawem Unii w dziedzinie azylu w przypadku braku wyroku Trybunału Sprawiedliwości stwierdzającego uchybienie w wyniku tych naruszeń państwa członkowskiego odpowiedzialnego w dziedzinie azylu
Sentencja
1)
Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego należy interpretować w ten sposób, że pozwala państwu członkowskiemu, którego kryteria wymienione w rozdziale III rozporządzenia nie wskazują jako odpowiedzialnego, na rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, nawet jeżeli nie występuje żadna okoliczność uzasadniająca zastosowanie klauzuli humanitarnej z art. 15 tego rozporządzenia. Możliwość ta nie jest uzależniona od okoliczności, że państwo członkowskie odpowiedzialne na podstawie tych kryteriów nie udzieliło odpowiedzi na wniosek o przyjęcie z powrotem danej osoby ubiegającej się o azyl
2)
Państwo członkowskie, w którym przebywa osoba ubiegająca się o azyl, nie jest w trakcie procesu określania odpowiedzialnego państwa członkowskiego zobowiązane do zwrócenia się o opinię do Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców, w sytuacji gdy z dokumentów tej organizacji wynika, że państwo członkowskie, które kryteria wymienione w rozdziale III rozporządzenia nr 343/2003 wskazują jako odpowiedzialne, narusza prawo Unii w dziedzinie azylu
(1) Dz.U. C 370 z 17.12.2011.
Full & Egal Universal Law Academy