14.5.2011
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 145/11
Αναίρεση που άσκησε την 1η Μαρτίου 2011 η Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) στις 17 Δεκεμβρίου 2010 στην υπόθεση T-336/08, Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
(Υπόθεση C-98/11 P)
2011/C 145/16
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG (εκπρόσωποι: G. Hild, Rechtsanwältin, R. Lange, Rechtsanwalt)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
Αιτήματα της αναιρεσείουσας
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την απόφαση που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) στις 17 Δεκεμβρίου 2010 στην υπόθεση T-336/08 και να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως στρέφεται κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή ακυρώσεως που είχε ασκήσει η νυν αναιρεσείουσα κατά της αποφάσεως του τέταρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (ΓΕΕΑ), της 11ης Ιουνίου 2008, που απέρριψε την αίτησή της για την καταχώριση τρισδιάστατου σήματος που παριστάνει ένα σοκολατένιο λαγό με κόκκινο φιόγκο.
Ως λόγους αναιρέσεως η αναιρεσείουσα προβάλλει την παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', και του άρθρου 7, παράγραφος 3, του κανονισμού 40/94.
Ως προς τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, που αφορά την εξέταση του διακριτικού χαρακτήρα, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι ούτε η εξέταση του ΓΕΕΑ αλλά ούτε και ο δικαστικός έλεγχος του Γενικού Δικαστηρίου ικανοποιούν τις απαιτήσεις που ορίζει ο νόμος, καθόσον αμφότερες οι αποφάσεις στηρίχθηκαν σε εικασίες. Συγκεκριμένα, το ΓΕΕΑ βασίστηκε στην εικασία ότι η διαπίστωση ότι το πασχαλινό σοκολατένιο λαγουδάκι αποτελεί παραδοσιακή σχηματοποιημένη μορφή που συνδέεται με τις πασχαλινές εορτές ισχύει σε όλα τα κράτη μέλη και ότι τούτο δεν αμφισβητείται. Εντούτοις, ποτέ η διαπίστωση αυτή δεν ήταν αναμφισβήτητη, η δε αναιρεσείουσα την αμφισβήτησε ρητώς προσκομίζοντας πλήθος πραγματικών στοιχείων. Το ΓΕΕΑ και το Γενικό Δικαστήριο όφειλαν να έχουν προβεί σε αξιολόγηση των στοιχείων αυτών προκειμένου να εκπληρώσουν επαρκώς κατά νόμο την υποχρέωση εξετάσεως που υπέχουν από το άρθρο 74, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε ότι η χρήση του χρυσόχαρτου για πασχαλινά σοκολατένια λαγουδάκια είναι συνήθης στην αγορά, μολονότι με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατονομάζονται μόνον άλλα τρία προϊόντα για τα οποία χρησιμοποιείται χρυσόχαρτο ως περιτύλιγμα. Αυτός ο αριθμός προϊόντων δεν μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι το χαρακτηριστικό αυτό θεωρείται «σύνηθες στην αγορά».
Το αβάσιμο της διαπιστώσεως του Γενικού Δικαστηρίου ότι το σήμα δεν διαθέτει εγγενή διακριτικό χαρακτήρα σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση καθίσταται προφανές και από το γεγονός ότι το επίμαχο σημείο έχει καταχωριστεί ως σήμα σε 15 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κατά την αναιρεσείουσα, η νομική εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου, την οποία αφορά ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, ότι δηλαδή το σήμα πρέπει να έχει αποκτήσει δια της χρήσεως διακριτικό χαρακτήρα σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι εσφαλμένη για δύο λόγους.
Αφενός, το Γενικό Δικαστήριο παρέβλεψε το γεγονός ότι διακριτικός χαρακτήρας δια της χρήσεως μπορεί να αποκτάται μόνο στις περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν υφίσταται εγγενής διακριτικός χαρακτήρας. Επομένως, στα 15 κράτη μέλη, στα οποία το επίμαχο σήμα διαθέτει εγγενή διακριτικό χαρακτήρα, δεν μπορεί να απαιτείται η απόκτηση διακριτικού χαρακτήρα. Αντιθέτως, αν γίνει δεκτή η άποψη ότι για την εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα πρέπει να εξεταστεί η κατάσταση σε καθένα από τα κράτη μέλη, πρέπει να αξιολογηθούν οι πραγματικές περιστάσεις που επικρατούν στα εν λόγω κράτη μέλη. Δεδομένου ότι, κατά το άρθρο 74 του κανονισμού, ο διακριτικός χαρακτήρας λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως, το ΓΕΕΑ όφειλε να καταλήξει συναφώς σε συγκεκριμένες διαπιστώσεις ως προς καθένα από τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, το ΓΕΕΑ και το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψαν να προβούν στις διαπιστώσεις αυτές.
Αφετέρου, οι εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου αντιβαίνουν στην αρχή του ενιαίου χαρακτήρα του κοινοτικού σήματος. Κατά την εξέταση της δυνατότητας καταχώρισης και, εν προκειμένω, του διακριτικού χαρακτήρα, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να θεωρείται ως κοινή ενιαία αγορά. Αν διαπιστώνεται ως προς το μεγαλύτερο τμήμα του συνολικού πληθυσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης η κτήση διακριτικού χαρακτήρα λόγω χρήσης στις συναλλαγές, τότε ο εν λόγω διακριτικός χαρακτήρας πρέπει να αρκεί και για την προστασία του σήματος στο σύνολο της ευρωπαϊκής αγοράς.
Full & Egal Universal Law Academy