9.7.2011
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 204/17
Αναίρεση που άσκησε στις 13 Μαΐου 2011 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) στις 3 Μαρτίου 2011 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-122/07 έως Τ-124/07, Siemens AG Österreich κ.λπ. κατά Επιτροπής
(Υπόθεση C-231/11 P)
2011/C 204/31
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: A. Αντωνιάδης, R. Sauer, N. von Lingen)
Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Siemens AG Österreich, VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens Transmission & Distribution Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA, Nuova Magrini Galileo SpA
Αιτήματα της αναιρεσείουσας
Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
πρώτον, κυρίως,
—
να αναιρέσει το σημείο 2 του διατακτικού της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της 3ης Μαρτίου 2011, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-122/07 έως Τ-124/07, καθόσον αυτό βασίζεται στην περιεχόμενη στη σκέψη 157 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου ότι η Επιτροπή υποχρεούται να καθορίσει το ποσοστό που αναλογεί στις διάφορες εταιρίες όσον αφορά τα ποσά για την καταβολή των οποίων θεωρήθηκαν από κοινού υπεύθυνες,
—
να αναιρέσει το σημείο 3 του διατακτικού της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της 3ης Μαρτίου 2011, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-122/07 έως Τ-124/07, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο, σύμφωνα με τις διαπιστώσεις στη σκέψη 158 σε συνδυασμό με τις σκέψεις 245, 247, 262, καθώς και 263 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, επανακαθορίζει τα πρόστιμα, όπως επίσης καθορίζει το ποσοστό επί του ποσού του προστίμου που αναλογεί σε κάθε επιμέρους εταιρία,
δεύτερον, επικουρικώς,
—
να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 3ης Μαρτίου 2011, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-122/07 έως Τ-124/07, καθόσον επιβάλλει στην Επιτροπή την υποχρέωση, σύμφωνα με τη σκέψη 157 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, να καθορίσει το ποσοστό που αναλογεί ενδεχομένως στις διάφορες εταιρίες όσον αφορά τα ποσά για την καταβολή των οποίων θεωρήθηκαν από κοινού υπεύθυνες,
—
να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 3ης Μαρτίου 2011, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-122/07 έως Τ-124/07, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο, σύμφωνα με τις διαπιστώσεις στη σκέψη 158 σε συνδυασμό με τις σκέψεις 245, 247, 262, καθώς και 263 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, καθορίζει το ποσοστό επί του ποσού του προστίμου που αναλογεί σε κάθε επιμέρους εταιρία, τροποποιώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την απόφαση της Επιτροπής της 24ης Ιανουαρίου 2007 (C(2006) 6762 τελικό) στην υπόθεση COMP/38.899 — Εξοπλισμός μεταγωγής με μόνωση αερίου,
τρίτον,
—
να απορρίψει τις προσφυγές στις υποθέσεις T-122/07, T-123/07 και T-124/07 αναφορικά με την αιτηθείσα ακύρωση του άρθρου 2, στοιχεία ι', ια', και ιβ', της αποφάσεως C(2006) 6762 τελικό,
τέταρτον,
—
να καταδικάσει τις αντιδίκους κατ’ αναίρεση και προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας, καθώς και στα δικαστικά έξοδα του πρώτου βαθμού.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
1)
Η υποχρέωση που επιβάλλεται στην Επιτροπή να καθορίζει το ποσοστό ατομικής ευθύνης στη μεταξύ των εις ολόκληρον υπευθύνων σχέση, συνιστά παραβίαση των ορίων των εξουσιών και των καθηκόντων που έχει η Επιτροπή δυνάμει του άρθρου 23 του κανονισμού 1/2003 και επέμβαση στις εθνικές έννομες τάξεις. Οι εν λόγω εξουσίες και τα καθήκοντα περιλαμβάνουν την εξωτερική σχέση, ήτοι την επιβολή προστίμων και ενδεχομένως τον καθορισμό της από κοινού ευθύνης των αποδεκτών της αποφάσεως. Η εσωτερική σχέση των εις ολόκληρον υπευθύνων που προκύπτει από τον καθορισμό της από κοινού ευθύνης, συμπεριλαμβανομένων τυχόν δικαιωμάτων αναγωγής μεταξύ των εις ολόκληρον υπευθύνων εμπίπτει, καταρχήν, στο δίκαιο των κρατών μελών.
2)
Το Γενικό Δικαστήριο υπερέβη τα όρια της αρμοδιότητάς του πλήρους δικαιοδοσίας, καθότι καθόρισε κατά δεσμευτικό τρόπο τα ποσοστά ευθύνης στην εσωτερική σχέση, αναφορικά με ενδεχόμενες αξιώσεις αποζημιώσεως ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων.
3)
Το καθήκον, το οποίο κατά το Γενικό Δικαστήριο υπέχει η Επιτροπή, να ρυθμίζει συνολικώς τις έννομες συνέπειες που απορρέουν από την από κοινού ευθύνη δεν μπορεί να βασιστεί στην εκ μέρους του γενικού Δικαστηρίου επί τούτου προβαλλόμενη αρχή της εξατομικεύσεως των ποινών και των κυρώσεων. Εξάλλου, προσκρούει στην αρχή της ευθύνης των επιχειρήσεων λόγω παραβάσεων των άρθρων 101 και 102 ΣΛΕΕ.
4)
Το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ultra petita και παραβίασε την αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως, καθότι προέβη σε καταμερισμό της ευθύνης στην εσωτερική σχέση και, σιωπηρώς, σε τροποποίηση της αποφάσεως, η οποία ούτε ζητήθηκε, ούτε υπήρξε αντικείμενο επαρκούς συζητήσεως.
5)
Το Γενικό Δικαστήριο παρέβη επίσης την υποχρέωση αιτιολογήσεως, δεδομένου ότι το ουσιαστικό σκεπτικό της αποφάσεως δεν είναι αρκούντως σαφές, το δε Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε τα επιχειρήματα της Επιτροπής περί της ευθύνης εις ολόκληρον.
6)
Τέλος, η απόφαση θίγει τη διακριτική ευχέρεια της Επιτροπής όσον αφορά τον προσδιορισμό των υπευθύνων.
Full & Egal Universal Law Academy