17.12.2011
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 370/18
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 18 października 2011 r. — Zuheyr Freyeh Halaf przeciwko Darzhavna agentsia za bezhantsite pri Ministerski savet
(Sprawa C-528/11)
2011/C 370/30
Język postępowania: bułgarski
Sąd krajowy
Administrativen Sad Sofia-grad.
Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
Strona skarżąca: Zuheyr Freyeh Halaf
Strona pozwana: Darzhavna agentsia za bezhantsite pri Ministerski savet
Pytania prejudycjalne
1)
Czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 (1) z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza, by państwo członkowskie przejęło odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku o azyl, jeżeli w przypadku osoby ubiegającej się o azyl nie występują osobiste okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie klauzuli humanitarnej z art. 15 tego rozporządzenia, i jeżeli w odniesieniu do państwa członkowskiego właściwego na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia ma miejsce przynajmniej jedna z następujących okoliczności:
a)
w aktach Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) przytoczone są okoliczności faktyczne i wnioski, z których wynika, że właściwe z mocy prawa państwo członkowskie narusza przepisy Unii w dziedzinie azylu dotyczące warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl, dostępu do procedur lub jakości procedur rozpatrywania wniosków o azyl;
b)
właściwe z mocy prawa państwo członkowskie nie odpowiedziało na wniosek o przyjęcie z powrotem zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia nr 343/2003, a rozporządzenie to nie zawiera przepisów dotyczących przestrzegania zasady solidarności zgodnie z art. 80 TFUE?
2)
Czy dla celów stosowania art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 jest dopuszczalne, by sąd krajowy państwa członkowskiego, przed którym wniesiono o zastosowanie tego rozporządzenia na podstawie twierdzeń o naruszeniu prawa Unii w dziedzinie azylu w państwie członkowskim właściwym na mocy jego art. 3 ust. 1, badał naruszenie tego prawa i wynikające z tego skutki dla praw osoby ubiegającej się o azyl, które gwarantowane są dla niej w prawie Unii w przypadku jej przekazania do właściwego państwa członkowskiego, bez stwierdzenia naruszenia przez to państwo członkowskie odnośnych przepisów prawa Unii przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postępowaniu przewidzianym w prawie Unii?
W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie wnosi się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania dotyczące ustalenia kryteriów naruszenia prawa Unii:
Czy należy uwzględnić jedynie istotne naruszenia prawa Unii i jakimi kryteriami powinien posłużyć się sąd krajowy, aby ustalić te naruszenia dla celów zastosowania interpretowanego przepisu rozporządzenia nr 343/2003?
Czy naruszenie prawa Unii w dziedzinie azylu należy uznać za istotne tylko wtedy, gdy pociąga za sobą naruszenie jakiegokolwiek prawa zagwarantowanego osobie ubiegającej się o azyl w prawie Unii, czy musi być ono ograniczone do naruszenia prawa do azylu w rozumieniu art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?
Jeżeli na podstawie ogólnych kryteriów i standardów prawa Unii brak jest podstawy prawnej dla uwzględnienia wniosku danej osoby o udzielenie azylu, czy należy wtedy zbadać jedynie naruszenia warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl w państwie członkowskim właściwym z mocy prawa?
3)
Jaką treść ma prawo do azylu zgodnie z art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z jej art. 53 oraz w związku z definicją zawartą w art. 2 lit. c) i motywem 12 rozporządzenia nr 343/2003?
4)
Czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 należy interpretować w ten sposób, że zezwala sądowi krajowemu państwa członkowskiego na przyjęcie założenia, że domniemanie przestrzegania zasady niewydalania i bezpiecznego państwa w rozumieniu motywu 2 tego rozporządzenia zostaje obalone względem państwa członkowskiego właściwego na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli nie zostało to stwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, przy czym należy uwzględnić, co następuje:
—
uznane uprawnienia nadzorcze Biura UNHCR, które wynikają z zobowiązania na mocy art. 78 ust. 1 TFUE do przestrzegania instrumentów prawa międzynarodowego w dziedzinie azylu i wyraźnie na mocy art. 21 dyrektywy Rady 2005/85/WE (2) z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich, oraz
—
przytoczone w aktach Biura UNHCR okoliczności faktyczne i wnioski, zgodnie z którymi właściwe na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 343/2003 państwo członkowskie narusza przepisy prawa Unii w dziedzinie azylu?
5)
Czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 w związku z istniejącym na podstawie art. 78 ust. 1 TFUE zobowiązaniu do przestrzegania instrumentów prawa międzynarodowego w dziedzinie azylu należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane zwrócić się w procedurze określenia właściwego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem nr 343/2003 o przedstawienie opinii do Biura UNHCR, jeżeli w aktach tego Biura przytoczone są okoliczności faktyczne i wnioski, zgodnie z którymi właściwe na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 343/2003 państwo członkowskie narusza przepisy prawa Unii w dziedzinie azylu?
W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie wnosi się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
Jeżeli nie wystąpi się o taką opinię Biura UNHCR, czy narusza to istotnie procedurę określenia właściwego państwa członkowskiego zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 343/2003 i czy naruszone zostaną przez to prawo do dobrej administracji i prawo do skutecznego środka prawnego zgodnie z art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności również w świetle art. 21 dyrektywy 2005/85, który przewiduje prawo tego Biura do przedstawienia opinii przy rozpatrywaniu poszczególnych wniosków o udzielenie azylu?
(1) Dz.U. L 50, s. 1.
(2) Dz.U. L 326, s. 13.
Full & Egal Universal Law Academy