28.1.2012
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 25/37
Αναίρεση που άσκησε στις 18 Νοεμβρίου 2011 η Deltafina SpA κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) στις 9 Σεπτεμβρίου 2011 στην υπόθεση T-12/06, Deltafina SpA κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
(Υπόθεση C-578/11)
2012/C 25/71
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Deltafina SpA (εκπρόσωποι: J.-F. Bellis και F. Di Gianni, δικηγόροι)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα της αναιρεσείουσας
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει, εν όλω ή εν μέρει, την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στο μέτρο που με την απόφαση αυτή απορρίφθηκε η προσφυγή της αναιρεσείουσας,
—
να αναιρέσει, εν όλω ή εν μέρει, την απόφαση της Επιτροπής της 20ής Οκτωβρίου 2005 όσον αφορά την αναιρεσείουσα,
—
να ακυρώσει ή να μειώσει το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στην αναιρεσείουσα στο πλαίσιο, μεταξύ άλλων, της πλήρους δικαιοδοσίας που απονέμει στο Δικαστήριο το άρθρο 261 ΣΛΕΕ,
—
επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου αυτό να αποφανθεί σύμφωνα με τα νομικά ζητήματα που επέλυσε το Δικαστήριο,
—
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα αμφότερων των διαδικασιών.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Η αίτηση αναιρέσεως στηρίζεται σε τέσσερις λόγους αναιρέσεως.
1)
Κακώς το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Deltafina δεν τήρησε την υποχρέωσή της συνεργασίας παραλείποντας να ενημερώσει την Επιτροπή σχετικά με τη γνωστοποίηση της μεταξύ τους συνεργασίας. Το Γενικό Δικαστήριο θα έπρεπε, αντιθέτως, να εξακριβώσει αν, δεδομένης της συμπράξεως επί των «κανόνων του παιχνιδιού» που συμφωνήθηκε μεταξύ της Deltafina και της Επιτροπής κατά τη συνεδρίαση της 14ης Μαρτίου 2002, η Επιτροπή μπορούσε βασίμως να διαπιστώσει ότι η Deltafina παρέβη την υποχρέωσή της συνεργασίας αποκαλύπτοντας ότι είχε υποβάλει αίτηση ασυλίας κατά τη συνεδρίαση της 4ης Απριλίου 2002.
Με την απόφασή του αυτή, το Γενικό Δικαστήριο υποκατέστησε τους διαδίκους όσον αφορά τον ex post καθορισμό του τρόπου εκπληρώσεως της υποχρεώσεως συνεργασίας που υπείχε η Deltafina, δεν αποφάνθηκε επί του κυρίου λόγου προσφυγής που προέβαλε η Deltafina και προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνας της Deltafina.
2)
Το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε ορθώς και δεόντως υπόψη τα πραγματικά περιστατικά, καθόσον, αντί να διατάξει μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας κατά το άρθρο 65 του Κανονισμού του Διαδικασίας, έλαβε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση υπόψη τις παρατηρήσεις δύο μετεχόντων στη συνεδρίαση της 24ης Μαρτίου 2002 σχετικά με τους «κανόνες του παιχνιδιού» κατά τρόπο μη σύμφωνο προς τους διαδικαστικούς κανόνες και, ως εκ τούτου, μη σύννομο, στο μέτρο που δεν τηρήθηκαν οι προβλεπόμενες από τα άρθρα 68 έως 76 του Κανονισμού Διαδικασίας εγγυήσεις και παραβιάστηκαν οι θεμελιώδεις αρχές παροχής αποδείξεων.
3)
Το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε την αρχή της εύλογης διάρκειας της διαδικασίας. Συγκεκριμένα, η ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασία διήρκεσε 5 έτη και 8 μήνες, από το πέρας δε της γραπτής διαδικασίας και μέχρι να κινηθεί η προφορική διαδικασία μεσολάβησαν 43 μήνες, πρόκειται δηλαδή για υπερβολικά μακράς διάρκειας διαδικασία.
4)
Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο κακώς αρνήθηκε να αποφανθεί, στο πλαίσιο της πλήρους δικαιοδοσίας του, επί του επιχειρήματος ότι το επιβληθέν στη Deltafina πρόστιμο είναι δυσανάλογο και εισάγει δυσμενή διάκριση, στο μέτρο που η Επιτροπή μείωσε κατά το ίδιο ποσό το πρόστιμο της Deltafina και της Dimon Italia, ενώ οι εταιρίες αυτές είχαν συμβάλει κατά τρόπο ουσιωδώς διαφορετικό στη διαπίστωση της παραβάσεως. Η απόφαση που εκδόθηκε επί της υποθέσεως Τ-13/03, Nintendo κατά Επιτροπής, επιβεβαιώνει την αρχή ότι, κατά την εκτίμηση της συνεργασίας που παρέχουν οι επιχειρήσεις στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας, η Επιτροπή δεν μπορεί να παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, η δε σύγκριση πρέπει να πραγματοποιείται βάσει τόσο χρονολογικών όσο και ποιοτικών κριτηρίων.
Full & Egal Universal Law Academy