28.1.2012
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 25/37
Αναίρεση που άσκησε στις 22 Νοεμβρίου 2011 ο Muhamad Mugraby κατά της διάταξης που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) στις 6 Σεπτεμβρίου 2011 στην υπόθεση T-292/09, Muhamad Mugraby κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ευρωπαϊκής Επιτροπής
(Υπόθεση C-581/11 P)
2012/C 25/72
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
Διάδικοι
Αναιρεσείων: Muhamad Mugraby (εκπρόσωπος: ο δικηγόρος S. Delhaye)
Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα του αναιρεσείοντος
Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:
1)
να αναγνωρίσει ότι η Επιτροπή παρέλειψε να ενεργήσει:
i)
κατόπιν του αιτήματος του αναιρεσείοντος να προβεί η Επιτροπή σε σύσταση προς το Συμβούλιο σχετικά με την αναστολή της κοινοτικής βοήθειας προς τον Λίβανο, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 28 του κανονισμού (ΕΚ) 1638/2006 (1), καθόσον τα μέτρα αυτά και προβλέπονται και είναι αναγκαία κατά τον κανονισμό αυτό,
ii)
κατόπιν του αιτήματος του αναιρεσείοντος να αναστείλει η Επιτροπή, η οποία είναι ο άμεσα αρμόδιος φορέας για την εφαρμογή των διαφόρων προγραμμάτων παροχής βοήθειας προς τον Λίβανο τα οποία έχει καταρτίσει η Ένωση, την εφαρμογή των προγραμμάτων αυτών, ενόσω δεν έχει επιλυθεί το ζήτημα των συνεχιζόμενων παραβιάσεων των θεμελιωδών δικαιωμάτων από τον Λίβανο, και ειδικότερα των δικαιωμάτων του αναιρεσείοντος,
2)
να αναγνωρίσει ότι το Συμβούλιο, ως μέλος του Συμβουλίου Σύνδεσης ΕΕ-Λιβάνου, παρέλειψε να ενεργήσει κατόπιν του αιτήματος που του υπέβαλε ο αναιρεσείων να καλέσει την Επιτροπή να του υποβάλει σύσταση, ώστε το Συμβούλιο να λάβει συγκεκριμένα και αποτελεσματικά μέτρα σχετικά με τη βοήθεια της Ένωσης προς τον Λίβανο στο πλαίσιο της Συμφωνίας Σύνδεσης μεταξύ του Λιβάνου και της Κοινότητας (2), προκειμένου να τηρηθούν οι υποχρεώσεις των συμβαλλόμενων μερών της Συμφωνίας,
3)
να αναγνωρίσει ότι η ΕΕ, και ειδικότερα η Επιτροπή, ως θεματοφύλακας των Συνθηκών και ως το άμεσα αρμόδιο όργανο για την εφαρμογή των προγραμμάτων παροχής βοήθειας της Ένωσης προς τον Λίβανο, και το Συμβούλιο, ως μέλος του Συμβουλίου Σύνδεσης ΕΕ-Λιβάνου, υπέχουν εξωσυμβατική ευθύνη για τη ζημία που έχει υποστεί ο αναιρεσείων λόγω της συστηματικής αθέτησης, από τον Δεκέμβριο 2002, της υποχρέωσής τους να χρησιμοποιήσουν αποτελεσματικά τους διαθέσιμους πόρους και τα προβλεπόμενα μέσα για την επιτυχή εφαρμογή της ρήτρας περί ανθρώπινων δικαιωμάτων της Συμφωνίας Σύνδεσης,
4)
να υποχρεώσει την Επιτροπή, ως μερική αποκατάσταση της ζημίας σε είδος, να προτείνει στο Συμβούλιο την αναστολή της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΕ-Λιβάνου, ενόσω δεν έχει επιλυθεί το ζήτημα της μη συμμόρφωσης του Λιβάνου με το άρθρο 2 της Συμφωνίας Σύνδεσης, όσον αφορά τον αναιρεσείοντα,
5)
να υποχρεώσει την Επιτροπή να περιορίσει την εκτέλεση των τρεχόντων προγραμμάτων βοήθειας (τα οποία εκτελούνται και/ή εποπτεύονται από την Επιτροπή) στα προγράμματα μόνο που εστιάζουν ειδικότερα στην προώθηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και τα οποία δεν συνιστούν οικονομική βοήθεια προς τις αρχές του Λιβάνου, ενόσω δεν έχει επιλυθεί το ζήτημα της μη συμμόρφωσης του Λιβάνου με το άρθρο 2 της Συμφωνίας Σύνδεσης, όσον αφορά τον αναιρεσείοντα,
6)
να υποχρεώσει το Συμβούλιο να καλέσει την Επιτροπή να υποβάλει σύσταση, κατά τα αναφερόμενα στο σημείο 4 ανωτέρω, και να ενεργήσει προς τον ίδιο σκοπό εντός του θεσμικού πλαισίου της Συμφωνίας Σύνδεσης,
7)
να υποχρεώσει την ΕΕ, το Συμβούλιο και την Επιτροπή, δηλαδή τους καθών-εναγομένους πρωτοδίκως, να αποκαταστήσουν την υλική ζημία και την ηθική βλάβη του αναιρεσείοντος, επιδικάζοντάς του ποσό που θα καθοριστεί κατά δίκαιη κρίση, αλλά δεν θα υπολείπεται των 5 000 000 ευρώ, καθώς και να καταβάλουν τα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Κατά τον αναιρεσείοντα, η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη πρέπει να εξαφανιστεί για τους εξής λόγους:
Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε στα εξής νομικά σφάλματα:
—
Απέρριψε την προσφυγή-αγωγή ως απαράδεκτη χωρίς να συντρέχει κανείς λόγος απαραδέκτου.
—
Πρόσβαλε το δικαίωμα του αναιρεσείοντος να κατονομάσει όλους τους καθών-εναγομένους.
—
Πρόσβαλε τα δικαιώματα άμυνας του αναιρεσείοντος, καθόσον αγνόησε πλήρως τα επιχειρήματά του.
—
Παρέλειψε να αποφανθεί επί όλων των αιτημάτων ένδικης προστασίας που είχε υποβάλει ο νυν αναιρεσείων.
—
Δεν έλαβε υπόψη το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ούτε τις υποχρεώσεις που υπέχει η Ένωση βάσει του διεθνούς δικαίου και στήριξε τη διάταξή του σε κανονισμούς που έχει εκδώσει ένα από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης.
Ο αναιρεσείων ισχυρίζεται επίσης ότι το Γενικό Δικαστήριο παρερμήνευσε τη Συμφωνία Σύνδεσης ΕΕ-Λιβάνου και ότι δεν υπήρχε νομική βάση ούτε για την ερμηνεία του περί «ευρείας διακριτικής ευχέρειας» ούτε για το συμπέρασμά του ότι δεν έχει την εξουσία να απευθύνει διαταγές στο Συμβούλιο της ΕΕ ή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι, ως συνέπεια όλων αυτών, είναι θύμα αρνησιδικίας του Γενικού Δικαστηρίου.
(1) Κανονισμός (ΕΚ) 1638/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Οκτωβρίου 2006, για τον καθορισμό γενικών διατάξεων σχετικά με τη θέσπιση ευρωπαϊκού μηχανισμού γειτονίας και εταιρικής σχέσης (ΕΕ L 310, σ. 1).
(2) Ενδιάμεση συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, αφενός, και της Δημοκρατίας του Λιβάνου, αφετέρου, για το εμπόριο και τα συναφή με το εμπόριο θέματα (ΕΕ 2002, L 262, σ. 2).
Full & Egal Universal Law Academy