28.1.2012
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 25/37
Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 września 2011 r. w sprawie T-292/09 Muhamad Mugraby przeciwko Radzie i Komisji, wniesione w dniu 22 listopada 2011 r. przez Muhamada Mugrabego
(Sprawa C-581/11 P)
2012/C 25/72
Język postępowania: angielski
Strony
Wnoszący odwołanie: Muhamad Mugraby (przedstawiciel: S. Delhaye, advocate)
Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska
Żądania wnoszącego odwołanie
Wnoszący odwołanie zwraca się do Sądu o:
1)
stwierdzenie, że Komisja dopuściła się bezczynności w odniesieniu do:
(i)
wniosku skierowanego przez wnoszącego odwołanie do Komisji, w którym domagał się on, by Komisja przedstawiła Radzie zalecenie dotyczące zawieszenia pomocy wspólnotowej dla Libanu, zgodnie z przepisem art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1638/2006 (1), albowiem tego rodzaju środki są wymagane i dopuszczalne zgodnie z tym rozporządzeniem;
(ii)
wniosku skierowanego przez wnoszącego odwołanie do Komisji, w którym domagał się on, by Komisja — jako organ bezpośrednio odpowiedzialny za wdrażanie rozmaitych programów pomocy unijnej dla Libanu — zawiesiła wdrażanie tych programów do czasu zaprzestania przez Liban naruszania praw podstawowych, a w szczególności praw podstawowych wnoszącego odwołanie;
2)
stwierdzenie, że Rada — działając w charakterze strony Rady Stowarzyszenia Unia-Liban — dopuściła się bezczynności w odniesieniu wniosku skarżącego, w którym domagał się on, by Rada wezwała Komisję, by Komisja zaleciła Radzie podjęcie określonych i skutecznych środków w zakresie pomocy unijnej dla Libanu przewidzianej na mocy układu stowarzyszeniowego (2) pomiędzy Libanem a Wspólnotami, a to w celu wypełnienia obowiązków, jakie ciążą na stronach tego układu;
3)
stwierdzenie, że Unia Europejska, Komisja — jako strażnik traktatów i jako organ bezpośrednio odpowiedzialny za wdrażanie rozmaitych programów pomocy unijnej dla Libanu, a także Rada — jako strona Rady Stowarzyszenia Unia-Liban — ponoszą odpowiedzialność pozaumowną za szkody, jakie poniósł wnoszący odwołanie wskutek tego, że poczynając od grudnia 2002 r. nie skorzystały w sposób skuteczny z dostępnych im zasobów i narzędzi w celu zapewnienia rzeczywistego przestrzegania klauzuli praw człowieka ujętej w układzie stowarzyszeniowym;
4)
nakazanie, by Komisja — w ramach naprawienia szkody w naturze — zwróciła się do Rady o zawieszenie mocy obowiązującej układu stowarzyszeniowego Liban-Unia aż do czasu, gdy Liban zacznie przestrzegać art. 2 tego układu w odniesieniu do wnoszącego odwołanie;
5)
nakazanie, by Komisja ograniczyła realizację aktualnych programów pomocowych (które są realizowane lub nadzorowane przez Komisję) jedynie do tych spośród nich, które mają wyraźnie na celu promocję praw podstawowych i które nie stanowią wsparcia pieniężnego dla władz libańskich, aż do czasu, gdy Liban zacznie przestrzegać art. 2 tego układu w odniesieniu do wnoszącego odwołanie;
6)
nakazanie, by Rada wezwala Komisję do wystosowania zalecenia, o którym mowa w pkt 4 powyżej, a także by podjęła działania, posługując się instytucjami układu stowarzyszeniowego, mające na celu realizację tego samego celu;
7)
nakazanie Unii Europejskiej, Radzie oraz Komisji — pozwanym w postępowaniu w pierwszej instancji — naprawienie szkody poniesionej przez wnoszącego odwołanie, a także zadośćuczynienie mu za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na jego rzecz kwoty określonej na zasadach słuszności w wysokości nie mniejszej niż 5 mln EUR, a także obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Zdaniem wnoszącego odwołanie następujące względy przemawiają za uchyleniem zaskarżonego postanowienia.
Sąd dopuścił się obrazy prawa w ten sposób, że:
—
odrzucił skargę, choć nie występowały podstawy do uznania ją za niedopuszczalną;
—
naruszył prawo skarżącego do wskazania ogółu pozwanych;
—
naruszył prawo skarżącego do obrony poprzez zignorowanie przedłożonych przezeń argumentów;
—
nie odniósł się do wszystkich żądań skargi;
—
zignorował przepisy prawa Unii oraz zobowiązania Unii wynikające z prawa międzynarodowego i oparł wydane przez siebie postanowienie jedynie na rozporządzeniu jednej z instytucji Unii.
Wnoszący odwołanie twierdzi ponadto, że Sąd dokonał błędnej wykładni układu stowarzyszeniowego Unia-Liban, że przyjęta przez Sąd wykładnia pojęcia szerokiego zakresu swobodnego uznania pozbawiona była podstawowy prawnej, a także iż Sąd nie był władny wydawać poleceń Radzie Unii Europejskiej i Komisji Europejską.
Z uwagi na powyższe wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd odmówił mu dostępu do wymiaru sprawiedliwości.
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. określające przepisy ogólne w sprawie ustanowienia Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa (Dz.U. 310, s. 1).
(2) Umowa Przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Libanu, z drugiej strony (Dz.U. 2002 L 262, s. 2).
Full & Egal Universal Law Academy