23.11.2013
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 344/26
Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 19ης Σεπτεμβρίου 2013 [αίτηση του Oberster Gerichtshof (Αυστρία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Pensionsversicherungsanstalt κατά Peter Brey
(Υπόθεση C-140/12) (1)
(Ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων - Ιθαγένεια της Ένωσης - Οδηγία 2004/38/ΕΚ - Δικαίωμα διαμονής άνω των τριών μηνών - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β' - Πρόσωπο το οποίο δεν έχει πλέον την ιδιότητα του εργαζομένου - Δικαιούχος συντάξεως γήρατος - Προϋπόθεση υπάρξεως επαρκών πόρων ώστε να μην επιβαρυνθεί το «σύστημα κοινωνικής πρόνοιας» του κράτους μέλους υποδοχής - Αίτηση για μια ειδική μη ανταποδοτικού τύπου παροχή σε χρήμα - Αντισταθμιστικό επίδομα το οποίο προορίζεται να συμπληρώσει τη σύνταξη γήρατος - Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 883/2004 - Άρθρα 3, παράγραφος 3, και 70 - Αρμοδιότητα του κράτους μέλους κατοικίας - Προϋποθέσεις χορηγήσεως - Δικαίωμα νόμιμης διαμονής στο εθνικό έδαφος - Συμβατότητα με το δίκαιο της Ένωσης)
2013/C 344/43
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
Αιτούν δικαστήριο
Oberster Gerichtshof
Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
Pensionsversicherungsanstalt
κατά
Peter Brey
Αντικείμενο
Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Oberster Gerichtshof — Ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', της οδηγίας 2004/38/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στην επικράτεια των κρατών μελών, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68 και την κατάργηση των οδηγιών 64/221/ΕΟΚ, 68/360/ΕΟΚ, 72/194/ΕΟΚ, 73/148/ΕΟΚ, 75/34/ΕΟΚ, 75/35/ΕΟΚ, 90/364/ΕΟΚ, 90/365/ΕΟΚ και 93/96/ΕΟΚ (ΕΕ L 158, σ. 77), όπως έχει διορθωθεί — Δικαίωμα πολίτη της Ένωσης που έχει παύσει να ασκεί επαγγελματική δραστηριότητα να διαμείνει για διάστημα άνω των τριών μηνών στο έδαφος άλλου κράτους μέλους — Περίπτωση στην οποία ο εν λόγω πολίτης λαμβάνει σύνταξη μικρότερη από το ελάχιστο όριο διαβιώσεως στο κράτος μέλος υποδοχής και έχει ζητήσει, για τον λόγο αυτό, τη χορήγηση αντισταθμιστικού επιδόματος («Ausgleichszulage»), το οποίο συνιστά ειδική μη ανταποδοτικού τύπου παροχή σε χρήμα
Διατακτικό
Το δίκαιο της Ένωσης, και ιδίως τα άρθρα 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', 8, παράγραφος 4, και 24, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 2004/38/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στην επικράτεια των κρατών μελών, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1612/68 και την κατάργηση των οδηγιών 64/221/ΕΟΚ, 68/360/ΕΟΚ, 72/194/ΕΟΚ, 73/148/ΕΟΚ, 75/34/ΕΟΚ, 75/35/ΕΟΚ, 90/364/ΕΟΚ, 90/365/ΕΟΚ και 93/96/ΕΟΚ, έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε νομοθεσία κράτους μέλους, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία, ακόμη και για το χρονικό διάστημα μετά τους τρεις πρώτους μήνες διαμονής, αποκλείει σε κάθε περίπτωση αυτοδικαίως τη χορήγηση παροχής όπως το αντισταθμιστικό επίδομα του άρθρου 292, παράγραφος 1, του γενικού νόμου περί κοινωνικών ασφαλίσεων (Allgemeines Sozialversicherungsgesetz), όπως τροποποιήθηκε, από 1ης Ιανουαρίου 2011, από τον νόμο περί προϋπολογισμού του 2011 (Budgetbegleitgesetz 2011), σε υπήκοο άλλου κράτους μέλους ο οποίος δεν ασκεί οικονομική δραστηριότητα, για τον λόγο ότι ο τελευταίος, μολονότι του έχει χορηγηθεί βεβαίωση εγγραφής, δεν πληροί τις προϋποθέσεις του δικαιώματος νόμιμης διαμονής άνω των τριών μηνών στο έδαφος του πρώτου κράτους, εφόσον το δικαίωμα αυτό διαμονής εξαρτάται από την προϋπόθεση ότι ο ως άνω υπήκοος διαθέτει επαρκείς πόρους ώστε να μη ζητήσει την εν λόγω παροχή.
(1) ΕΕ C 165 της 9.6.2012.
Full & Egal Universal Law Academy