29.3.2014
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 93/6
Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 30ής Ιανουαρίου 2014 [αίτηση του Conseil d'État (Βέλγιο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Aboubacar Diakite κατά Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
(Υπόθεση C-285/12) (1)
(Οδηγία 2004/83/ΕΚ - Ελάχιστες απαιτήσεις για την αναγνώριση του καθεστώτος του πρόσφυγα ή του καθεστώτος επικουρικής προστασίας - Πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία - Άρθρο 15, στοιχείο γ' - Σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου λόγω αδιάκριτης ασκήσεως βίας σε καταστάσεις ένοπλης συρράξεως - Έννοια της «εσωτερικής ένοπλης σύρραξης» - Αυτοτελής ερμηνεία σε σχέση με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο - Κριτήρια εκτιμήσεως)
2014/C 93/09
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
Αιτούν δικαστήριο
Conseil d'État
Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
Aboubacar Diakite
κατά
Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
Αντικείμενο
Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως — Conseil d'État (Βέλγιο) — Ερμηνεία του άρθρου 15, στοιχείο γ', της οδηγίας 2004/83/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για την αναγνώριση και το καθεστώς των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως προσφύγων ή ως προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για άλλους λόγους (ΕΕ L 304, σ. 12) — Άρνηση αναγνωρίσεως του καθεστώτος του πρόσφυγα και παροχής της επικουρικής προστασίας — Πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία — Έννοια της «εσωτερικής ένοπλης συρράξεως» — Ειδική αυτοτελής ερμηνεία ή ερμηνεία σύμφωνη με εκείνη του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου — Κριτήρια εκτιμήσεως
Διατακτικό
Το άρθρο 15, στοιχείο γ', της οδηγίας 2004/83/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για την αναγνώριση και το καθεστώς των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως προσφύγων ή ως προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για άλλους λόγους, έχει την έννοια ότι η ύπαρξη εσωτερικής ένοπλης συρράξεως πρέπει να γίνεται δεκτή, όσον αφορά την εφαρμογή της διατάξεως αυτής, όταν οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή όταν δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους, χωρίς να είναι αναγκαίο να είναι δυνατός ο χαρακτηρισμός της συρράξεως αυτής ως ένοπλης συρράξεως που δεν έχει διεθνή χαρακτήρα, υπό την έννοια του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, και χωρίς η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργανώσεως των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων ή η διάρκεια της συρράξεως να αποτελεί αντικείμενο αυτοτελούς εκτιμήσεως σε σχέση με την εκτίμηση του βαθμού βίας που δεσπόζει στην οικεία επικράτεια.
(1) ΕΕ C 235 της 4.8.2012.
Full & Egal Universal Law Academy