3.8.2013
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 225/36
Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Malaysia Dairy Industries Pte. Ltd przeciwko Ankenævnet for Patenter og Varemærker
(Sprawa C-320/12) (1)
(Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 4 ust. 4 lit. g) - Znaki towarowe - Warunki uzyskania i utrzymania prawa do znaku towarowego - Odmowa lub unieważnienie rejestracji - Pojęcie złej wiary zgłaszającego - Wiedza zgłaszającego o istnieniu zagranicznego znaku towarowego)
2013/C 225/62
Język postępowania: duński
Sąd odsyłający
Højesteret
Strony w postępowaniu głównym
Strona skarżąca: Malaysia Dairy Industries Pte. Ltd
Strona pozwana: Ankenævnet for Patenter og Varemærker
Przedmiot
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Højesteret — Artykuł 4 ust. 4 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 299, s. 25) — Odmowa zarejestrowania albo nieważność znaku towarowego — Pojęcie złej wiary — Wnioskodawca, który miał świadomość istnienia zagranicznego znaku towarowego w chwili składania wniosku — Unieważnienie rejestracji plastikowej butelki na mleko w charakterze znaku towarowego z tego względu, iż wnioskodawca w chwili składania wniosku był świadom istnienia podobnego wcześniejszego znaku towarowego, którym za granicą posługiwała się spółką będąca konkurentem wnioskodawcy
Sentencja
1)
Wykładni art. 4 ust. 4 lit. g) dyrektywy 2008/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie złej wiary w rozumieniu tego przepisu jest autonomicznym pojęciem prawa Unii, które powinno być interpretowane w sposób jednolity w Unii Europejskiej.
2)
Wykładni art. 4 ust. 4 lit. g) dyrektywy 2008/95 należy dokonywać w ten sposób, że aby wykazać istnienie złej wiary dokonującego zgłoszenie do rejestracji znaku towarowego w rozumieniu tego przepisu, należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki występujące w danej sprawie i istniejące w chwili dokonywania zgłoszenia do rejestracji. Okoliczność, że dokonujący takiego zgłoszenia wie lub powinien wiedzieć, że osoba trzecia używa znaku towarowego za granicą w chwili dokonywania zgłoszenia, nie wystarcza sama w sobie do tego, aby wykazać istnienie w rozumieniu tego przepisu złej wiary dokonującego takie zgłoszenie.
3)
Wykładni art. 4 ust. 4 lit. g) dyrektywy 2008/95 należy dokonywać w ten sposób, że nie pozwala on państwom członkowskim na ustanowienie szczególnego systemu ochrony zagranicznych znaków towarowych, który różni się od tego ustanowionego w tym przypisie i oparty jest na fakcie, że dokonujący zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego wiedział lub powinien był wiedzieć o zagranicznym znaku towarowym.
(1) Dz.U. C 258 z 25.8.2012.
Full & Egal Universal Law Academy