7.4.2014
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 102/3
Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 1 de Catarroja i Juzgado de Primera Instancia no 17 de Palma de Mallorca (Hiszpania) – Banco Popular Español SA przeciwko Marii Teodolindzie Rivas Quichimbo, Wilmarowi Edgarowi Cunowi Pérezowi (C-537/12) i Banco de Valencia SA przeciwko Joaquínowi Valldeperasowi Tortosie, Maríi Ángeles Miret Jaume (C-116/13)
(Sprawy połączone C-537/12 i C-116/13) (1)
((Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Umowy konsumenckie - Umowa pożyczki hipotecznej - Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką - Właściwość sądu krajowego rozpoznającego wniosek o wszczęcie egzekucji - Nieuczciwe warunki - Kryteria oceny))
2014/C 102/04
Język postępowania: hiszpański
Sądy odsyłające
Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 1 de Catarroja, Juzgado de Primera Instancia no 17 de Palma de Mallorca
Strony w postępowaniach głównych
Strona skarżąca: Banco Popular Español SA (C-537/12), Banco de Valencia SA Jaume (C-116/13),
Strona pozwana: Maria Teodolinda Rivas Quichimbo, Wilmar Edgar Cun Pérez (C-537/12), Joaquín Valldeperas Tortosa, María Ángeles Miret Jaume (C-116/13).
Przedmiot
C-537/12
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Juzgado de Primera Instancia e Instrucción – Wykładnia dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) – Ochrona konsumentów w zakresie pożyczek na zakup nieruchomości – Zarzut podniesiony w postępowaniu egzekucyjnym oparty na nieuczciwym charakterze warunku umowy kredytu – Krajowe przepisy postępowania cywilnego mające zastosowanie do postępowania egzekucyjnego, wykluczające taki zarzut – Brak możliwości badania przez sąd krajowy nieuczciwego charakteru takiego warunku
C-116/13
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Juzgado de Primera Instancia de Palma de Mallorca – Wykładnia art. 3 ust. 1 i 3, 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) oraz pkt 1 lit. e) i g) i pkt 2 lit. a) załącznika do niej – Ochrona konsumentów w dziedzinie pożyczek na zakup nieruchomości – Krajowe przepisy procedury cywilnej mające zastosowanie do postępowania dotyczącego egzekucji z hipoteki – Kompetencje sądu krajowego
Sentencja
1)
Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie istnieniu w państwie członkowskim przepisów takich jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniach głównych, zgodnie z którymi sąd rozpoznający wniosek o wszczęcie egzekucji nie może, w ramach postępowania egzekucyjnego z hipoteki, ani badać, czy to z urzędu, czy na wniosek konsumenta, czy warunek zawarty w umowie będącej podstawą egzekwowanego długu i tytułu egzekucyjnego ma nieuczciwy charakter, ani zarządzić środków tymczasowych, w tym w szczególności zawieszenia egzekucji, kiedy ich zarządzenie jest niezbędne do zagwarantowania pełnej skuteczności ostatecznego rozstrzygnięcia sądu prowadzącego odpowiednie postępowanie rozpoznawcze, który jest właściwy do zbadania nieuczciwego charakteru tego warunku.
2)
Artykuł 3 ust. 1 i 3 dyrektywy 93/13 oraz pkt 1 lit. e) i g) i pkt 2 lit. a) załącznika do niej należy interpretować w ten sposób, że do celów oceny, czy warunek umowny dotyczący wcześniejszej wymagalności spłaty pożyczki hipotecznej, taki jak ten w postępowaniu głównym, ma nieuczciwy charakter, zasadnicze znaczenie ma w szczególności to, czy:
—
przysługujące przedsiębiorcy uprawnienie do jednostronnego rozwiązania umowy jest uzależnione od niewywiązania się przez konsumenta ze zobowiązania o zasadniczym dla danego stosunku umownego znaczeniu;
—
uprawnienie takie przysługuje w przypadkach, w których takie niewywiązanie się ma charakter wystarczająco poważny w stosunku do okresu, na który udzielono pożyczki, i do kwoty tej pożyczki;
—
uprawnienie to stanowi odstępstwo od mających zastosowanie w tym zakresie w braku uzgodnienia przez strony reguł, przez co dostęp do sądu i korzystanie z prawa do obrony przez konsumenta są utrudnione, zważywszy na środki procesowe, którymi ów konsument dysponuje, oraz
—
prawo krajowe przewiduje odpowiednie i skuteczne środki umożliwiające konsumentowi, w odniesieniu do którego stosowany jest taki warunek umowny, zaradzenie skutkom tego jednostronnego rozwiązania umowy pożyczki.
Na sądzie odsyłającym spoczywa zadanie dokonania tej oceny w świetle wszystkich okoliczności sprawy w postępowaniu głównym.
(1) Dz.U. C 38 z 9.2.2013.
Dz.U. C 171 z 15.6.2013.
Full & Egal Universal Law Academy