12.5.2012
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 138/8
Αναίρεση που άσκησαν στις 9 Μαρτίου 2012 οι Stichting Woonlinie κ.λπ. κατά της διατάξεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) στις 16 Δεκεμβρίου 2011 στην υπόθεση T-202/10, Stichting Woonlinie κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
(Υπόθεση C-133/12 P)
2012/C 138/13
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
Διάδικοι
Αναιρεσείοντα: Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest, Stichting Woonstede (εκπρόσωποι: P. Glazener και E. Henny, advocaten, και L. Hancher, καθηγητής πανεπιστημίου)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα των αναιρεσειόντων
Τα αναιρεσείοντα ζητούν από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει, εν όλω ή εν μέρει, τη διάταξη [του Γενικού Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 16ης Δεκεμβρίου 2011 στην υπόθεση T-202/10], σύμφωνα με τους λόγους που προβάλλονται στο δικόγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως·
—
να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο προκειμένου να κρίνει εκ νέου την υπόθεση σύμφωνα με τις νομικές εκτιμήσεις του Δικαστηρίου·
—
να καταδικάσει την Επιτροπή στα έξοδα της παρούσας δίκης, καθώς και στα έξοδα της δίκης ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
1)
Σύμφωνα με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως , το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε το δίκαιο της Ένωσης, εκτίμησε εσφαλμένως τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά και αιτιολόγησε ελλιπώς τη διάταξή του, κρίνοντας ότι τα αναιρεσείοντα είναι μόνον εν δυνάμει ωφελούμενοι από το εγκριθέν από την Επιτροπή καθεστώς ενισχύσεως. Το Γενικό Δικαστήριο παραβλέπει ότι τα αναιρεσείοντα, πριν από την έκδοση της αποφάσεως της Επιτροπής (1), ήταν δικαιούχοι υφισταμένων ενισχύσεων οι οποίες, κατόπιν της εκδόσεως της αποφάσεως, έπρεπε να τροποποιηθούν. Ως εκ τούτου, τα αναιρεσείοντα δεν είναι μόνον εν δυνάμει δικαιούχοι των τροποποιηθεισών ενισχύσεων, αλλά και πραγματικοί δικαιούχοι των υφισταμένων ενισχύσεων. Υπό την ιδιότητά τους αυτή, θίγονται πράγματι ατομικά από την προσβαλλομένη απόφαση της Επιτροπής.
2)
Σύμφωνα με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε το δίκαιο της Ένωσης, εκτίμησε εσφαλμένως τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά και αιτιολόγησε ελλιπώς τη διάταξή του, κρίνοντας ότι τα αναιρεσείοντα δεν αποτελούσαν μέρος ενός κλειστού αριθμού υφισταμένων εταιριών κοινωνικής στέγης. Ένα εντελώς θεωρητικό ενδεχόμενο περαιτέρω διευρύνσεως μιας συγκεκριμένης ομάδας δικαιούχων ενισχύσεως δεν αρκεί για να καταστήσει την ομάδα αυτή μη κλειστή. Επιπλέον, οι υφιστάμενες εταιρίες κοινωνικής στέγης αποτελούν κλειστή ομάδα, διότι η απόφαση της Επιτροπής τις πλήττει βαρύτερα απ’ ό,τι έναν υποθετικό οργανισμό ο οποίος θα μπορούσε να αναγνωρισθεί ως εταιρία κοινωνικής στέγης μετά την έκδοση της αποφάσεως της Επιτροπής.
(1) C(2009) 9963 τελικό της Επιτροπής, της 15ης Δεκεμβρίου 2009, σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις E 2/2005 και N 642/2009 — Κάτω Χώρες — Υφιστάμενη ενίσχυση και ειδική ανά σχέδιο ενίσχυση υπέρ εταιριών κοινωνικής στέγης
Full & Egal Universal Law Academy