25.8.2012
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 258/8
Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 marca 2012 r. w sprawach połączonych T-29/10 i T-33/10 Królestwo Niderlandów i ING Groep NV przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 11 maja 2012 r. przez Komisję Europejską
(Sprawa C-224/12 P)
2012/C 258/14
Język postępowania: niderlandzki i angielski
Strony
Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, S. Noë i H. van Vliet)
Druga strona postępowania:
Królestwo Niderlandów
ING Groep NV
De Nederlandsche Bank NV
Żądania wnoszącego odwołanie
—
uchylenie wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 marca 2012 r. w sprawach połączonych T-29/10 i T-33/10 Królestwo Niderlandów i ING Groep NV przeciwko Komisji Europejskiej, który został doręczony Komisji w dniu 6 marca 2012 r.;
—
oddalenie skarg o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 10/09 (ex N 138/09) udzielonej przez Niderlandy na rzecz ING w zakresie instrumentu wsparcia w odniesieniu do aktywów niepłynnych oraz planu restrukturyzacji;
—
obciążenie skarżących kosztami postępowania;
—
pomocniczo,
—
przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpatrzenia;
—
rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów obydwu instancji w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie;
lub, również pomocniczo,
—
stwierdzenie nieważności art. 2 akapitu trzeciego zaskarżonej decyzji;
—
obciążenie skarżących kosztami postępowania odwoławczego.
Zarzuty i główne argumenty
Zdaniem Komisji zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących przyczyn.
Po pierwsze brak jest prawnego zobowiązania do stosowania zasady inwestora działającego w gospodarce rynkowej w zakresie zmiany warunków spłaty w odniesieniu do środka, który sam stanowił pomoc państwa.
Po drugie sąd błędnie ocenił wpływy, które utraciło państwo członkowskie wskutek zmienionych warunków spłaty badanych w decyzji Komisji z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 10/09 (ex N 138/09) udzielonej przez Niderlandy na rzecz ING w zakresie instrumentu wsparcia w odniesieniu do aktywów niepłynnych oraz planu restrukturyzacji (zaskarżona decyzja).
Po trzecie sąd nie miał prawa do stwierdzenia nieważności art. 2 akapitu pierwszego zaskarżonej decyzji w całości, nawet wówczas, gdy Komisja niesłusznie uznała zmienione warunki za pomoc państwa.
Po czwarte sąd dopuścił się błędu co do prawa poprzez stwierdzenie, że art. 2 akapitu drugiego zaskarżonej decyzji był w sposób konieczny niezgodny z prawem, ponieważ Komisja nieprawidłowo stwierdziła, że zmienione warunki spłaty zawierały elementy pomocy państwa.
Po piąte sąd orzekł ultra petita stwierdzając nieważność art. 2 akapitu drugiego zaskarżonej decyzji oraz załącznika II do owej decyzji.
Po szóste i pomocniczo, gdyby orzeczono, że sąd prawidłowo stwierdził nieważność art. 2 akapitu pierwszego i drugiego zaskarżonej decyzji oraz załącznika II, to nie powinien był zaniechać stwierdzenia nieważności art. 2 akapitu trzeciego zaskarżonej decyzji.
Full & Egal Universal Law Academy