22.9.2012
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 287/28
Αναίρεση που άσκησε στις 27 Ιουλίου 2012 ο Harald Wohlfahrt κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα) στις 16 Μαΐου 2012 στην υπόθεση T-580/10, Harald Wohlfahrt κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
(Υπόθεση C-357/12 P)
2012/C 287/55
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
Διάδικοι
Αναιρεσείων: Harald Wohlfahrt (εκπρόσωποι: οι δικηγόροι M. Loschelder και V. Schoene)
Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ), Ferrero SpA
Αιτήματα του αναιρεσείοντος
Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να εξαφανίσει την απόφαση που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα) στις 16 Μαΐου 2012 στην υπόθεση T-580/10 και να δεχτεί τα αιτήματα που υπέβαλε ο προσφεύγων και νυν αναιρεσείων ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και τα οποία παρατίθενται στη σελίδα 4 της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου,
—
να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα αναγκαία έξοδα του αναιρεσείοντος.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Το ΓΕΕΑ και το Γενικό Δικαστήριο απέρριψαν την αίτηση καταχώρισης του σήματος «Kindertraum», για εμπορεύματα των κλάσεων 16 και 28, την οποία είχε υποβάλει ο προσφεύγων και νυν αναιρεσείων, επειδή άσκησε ανακοπή η παρεμβαίνουσα υπέρ του καθού και νυν αναιρεσίβλητου, η οποία είναι δικαιούχος του προγενέστερου ιταλικού λεκτικού σήματος «kinder», το οποίο αφορά, μεταξύ άλλων, εμπορεύματα των ίδιων αυτών κλάσεων.
Ο αναιρεσείων προβάλλει τρεις λόγους αναίρεσης:
Πρώτος λόγος: Παράβαση του άρθρου 42, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009 (1)
Κατά το Γενικό Δικαστήριο, δεν έχει σημασία αν κατά την έκδοση της απόφασης επί της ανακοπής το αντιταχθέν κατά την ανακοπή σήμα χρησιμοποιούνταν ήδη επί οκτώ έτη. Κατά το άρθρο 42, παράγραφος 3, σε συνδυασμό με την παράγραφο 2, του κανονισμού 207/2009, η χρήση του σήματος στο οποίο στηρίζεται η ανακοπή πρέπει να αποδεικνύεται μόνον εφόσον το σήμα έχει καταχωριστεί πέντε τουλάχιστον έτη πριν από τη δημοσίευση της αίτησης καταχώρισης κοινοτικού σήματος. Η άποψη αυτή αντιβαίνει, κατά τον αναιρεσείοντα, στον σκοπό της υποχρέωσης χρήσης, δηλαδή στην αποφυγή του ενδεχομένου να μπορούν να στηριχθούν δικαιώματα σε προγενέστερα, μη χρησιμοποιηθέντα σήματα, μολονότι έχει παρέλθει η πενταετής αποσβεστική προθεσμία. Το κενό που εμφανίζει η ρύθμιση του άρθρου 42 του κανονισμού 207/2009 πρέπει να καλυφθεί, αντίθετα από ό,τι δέχτηκε το Γενικό Δικαστήριο, με τελολογική ερμηνεία, και συγκεκριμένα αφού ληφθούν υπόψη οι διατάξεις του γερμανικού ή του ιταλικού δικαίου περί σημάτων. Ακόμη και από την άποψη του άρθρου 42 του κανονισμού 207/2009 έχει πάντως σημασία η κατάσταση που επικρατεί σε σχέση με τη χρήση του σήματος κατά την περάτωση της διαδικασίας της ανακοπής.
Δεύτερος λόγος: Παράβαση του άρθρου 75, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 207/2009, κατάχρηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από το αντιταχθέν σήμα
Το τμήμα προσφυγών του ΓΕΕΑ δεν εξέτασε την ένσταση του νυν αναιρεσείοντος ότι η αίτηση καταχώρισης του ιταλικού αντιταχθέντος σήματος συνιστούσε κατάχρηση δικαιώματος. Κατά τον αναιρεσείοντα, κακώς το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την ένσταση περί καταχρήσεως δικαιώματος. Η ένσταση αυτή αποτελεί μέρος του κοινοτικού δικαίου και, συνεπώς, συνιστά επίσης μέρος του κοινοτικού δικαίου περί σημάτων. Η ένσταση αυτή πρέπει να γίνει δεκτή εν προκειμένω, διότι σκοπός της συμπεριφοράς που επιδεικνύει η ανακόπτουσα με την καταχώριση του σήματός της είναι να επιβάλει, βασιζόμενη σε μη χρησιμοποιούμενα σήματα, απαγορεύσεις της χρήσης της λέξης «kinder», οι οποίες έχουν ευρύ πεδίο εφαρμογής και δεν δικαιολογούνται από κανένα συμφέρον που να είναι άξιο προστασίας από οικονομική άποψη.
Τρίτος λόγος: Εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009
Κακώς το Γενικό Δικαστήριο δέχτηκε ότι υπάρχει κίνδυνος σύγχυσης μεταξύ του αντιταχθέντος σήματος της παρεμβαίνουσας και του σήματος που αφορούσε η αίτηση καταχώρισης. Το Γενικό Δικαστήριο αξιολόγησε καταρχάς εσφαλμένα τους ισχυρισμούς του προσφεύγοντος και νυν αναιρεσείοντος και δέχτηκε ότι ο προσφεύγων δεν αμφισβητούσε την ορθότητα της διαπίστωσης του τμήματος προσφυγών ότι τα επίμαχα σήματα είναι παρόμοια. Ο νυν αναιρεσείων όμως την αμφισβητούσε. Κατά τον αναιρεσείοντα, τα σήματα δεν είναι παρόμοια, διότι το στοιχείο «kinder» που περιέχεται στο αντιταχθέν σήμα δεν έχει διακριτικό χαρακτήρα ή έστω έχει ασθενή μόνο διακριτικό χαρακτήρα.
(1) Κανονισμός (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ L 78, σ. 1).
Full & Egal Universal Law Academy