29.9.2012
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 295/23
Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Tribunale di Napoli (Ιταλία) στις 31 Ιουλίου 2012 — Carratù Carmela κατά Poste Italiane s.p.a.
(Υπόθεση C-361/12)
2012/C 295/42
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
Αιτούν δικαστήριο
Tribunale di Napoli
Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
Ενάγουσα: Carratù Carmela
Εναγομένη: Poste Italiane s.p.a.
Προδικαστικά ερωτήματα
1)
Προσκρούει στην αρχή της ισοδυναμίας διάταξη του εσωτερικού δικαίου προβλέπουσα, κατ’ εφαρμογή της οδηγίας 1999/70/ΕΚ (1), σε περιπτώσεις αθέμιτης αναστολής της εφαρμογής συμβάσεως εργασίας διά της ενεργοποιήσεως άκυρης ρήτρας ορίζουσας τον χρόνο λήξεώς της, οικονομικές συνέπειες διαφορετικές και σημαντικά δυσμενέστερες σε σχέση με τις προβλεπόμενες από το κοινό αστικό δίκαιο σε περιπτώσεις αθέμιτης αναστολής της εφαρμογής συμβάσεως διά της ενεργοποιήσεως άκυρης ρήτρας ορίζουσας τον χρόνο λήξεώς της;
2)
Συνάδει με την ευρωπαϊκή έννομη τάξη, στο πλαίσιο της εφαρμογής της, το να επωφελείται από την επιβολή τυχόν κυρώσεως ο μετερχόμενος κατάχρηση εργοδότης επί ζημία του υφιστάμενου την κατάχρηση εργαζομένου, κατά τρόπον ώστε ακόμη και η φυσιολογική χρονική διάρκεια της δίκης να επάγεται άμεσες βλαπτικές συνέπειες για τον εργαζόμενο προς όφελος του εργοδότη, τα δε πραγματικά αποτελέσματα της επανορθώσεως να μειώνονται, κατ' αναλογία προς την αυξανόμενη χρονική διάρκεια της δίκης, μέχρι του σημείου να εκμηδενίζονται;
3)
Συνάδει προς το άρθρο 47 του Χάρτη της Νίκαιας και το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ, στο πλαίσιο της εφαρμογής της ευρωπαϊκής έννομης τάξεως κατά την έννοια του άρθρου 51 του Χάρτη της Νίκαιας, το να επάγεται ακόμη και η φυσιολογική χρονική διάρκεια της δίκης άμεσες βλαπτικές συνέπειες για τον εργαζόμενο προς όφελος του εργοδότη, τα δε πραγματικά αποτελέσματα της επανορθώσεως να μειώνονται, κατ' αναλογία προς την αυξανόμενη χρονική διάρκεια της δίκης, μέχρι του σημείου να εκμηδενίζονται;
4)
Λαμβανομένων υπόψη των διευκρινίσεων του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ', της οδηγίας 2000/78/ΕΚ (2) και του άρθρου 14, παράγραφος 1, στοιχείο γ', της οδηγίας 2006/54/ΕΚ (3), περιλαμβάνονται στις κατά την έννοια της ρήτρας 4 της οδηγίας 1999/70/ΕΚ συνθήκες απασχολήσεως και οι συνέπειες εκ της αθέμιτης διακοπής της εργασιακής σχέσεως;
5)
Αν δοθεί καταφατική απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα, δικαιολογείται, κατά την έννοια της ρήτρας 4, η διαφοροποίηση των συνεπειών που προβλέπει κατά κανόνα η ευρωπαϊκή έννομη τάξη ανάλογα με το αν η αθέμιτη διακοπή αφορά σχέση εργασίας αορίστου ή ορισμένου χρόνου;
6)
Έχουν οι απορρέουσες από το ισχύον κοινοτικό δίκαιο γενικές αρχές περί ασφαλείας δικαίου, προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, ισότητας των δικονομικών όπλων και αποτελεσματικής ένδικης προστασίας, καθώς και το δικαίωμα προσβάσεως σε ανεξάρτητο δικαστήριο και γενικότερα το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη, τα οποία κατοχυρώνονται με το άρθρο 6, παράγραφος 2, της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (όπως το άρθρο αυτό τροποποιήθηκε με το άρθρο 1.8 της Συνθήκης της Λισσαβώνας στο οποίο και παραπέμπει το άρθρο 46 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση), σε συνδυασμό με το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950, και με τα άρθρα 46, 47 και 52, παράγραφος 3, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η διακήρυξη του οποίου έγινε στη Νίκαια στις 7 Δεκεμβρίου 2000, όπως αυτά ενσωματώνονται στη Συνθήκη της Λισσαβώνας, την έννοια ότι απαγορεύουν τόσο την εκ μέρους της Ιταλίας θέσπιση, μετά την παρέλευση σημαντικού χρονικού διαστήματος (9 ετών), νομοθετικής ρυθμίσεως όπως το άρθρο 32, παράγραφος 7, του νόμου 182/10, με την οποία στρεβλώνονται οι συνέπειες εκκρεμουσών δικών, ζημιώνοντας ευθέως τον εργαζόμενο προς όφελος του εργοδότη, όσο και το να μειώνονται τα πραγματικά αποτελέσματα της επανορθώσεως, κατ' αναλογία προς την αυξανόμενη χρονική διάρκεια της δίκης, μέχρι του σημείου να εκμηδενίζονται;
7)
Εφόσον το Δικαστήριο κρίνει ότι οι προεκτεθείσες αρχές δεν συνιστούν θεμελιώδεις αρχές της έννομης τάξεως της Ευρωπαϊκής Ένωσης με οριζόντια και γενικευμένη εφαρμογή και ότι, συνακόλουθα, διάταξη όπως το άρθρο 32, παράγραφοι 5 έως 7, του νόμου 183/10 αντίκειται μόνο προς τις απορρέουσες από την οδηγία 1999/70/ΕΚ και από τον Χάρτη της Νίκαιας υποχρεώσεις, πρέπει εταιρία, όπως η εναγομένη, να εκληφθεί ως κρατικός οργανισμός για τους σκοπούς της άμεσης και κάθετης εφαρμογής του υπερέχοντος ευρωπαϊκού δικαίου, και ιδίως της ρήτρας 4 της οδηγίας 1999/70/ΕΚ και του Χάρτη της Νίκαιας;
(1) EE L 175, σ. 43.
(2) ΕΕ L 303, σ. 16.
(3) EE L 204, σ. 23.
Full & Egal Universal Law Academy