20.10.2012
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 319/3
Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
(Sprawa C-377/12)
2012/C 319/04
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana, S. Bartelt, F. Erlbacher, pełnomocnicy)
Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
Żądania strony skarżącej
—
stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 14 maja 2012 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Filipin, z drugiej strony (2012/272/EU), w zakresie w jakim Rada dodała podstawę prawną dotyczącą transportu (art. 91 i 100 TFUE), readmisji (art. 79 ust. 3 TFUE) i środowiska (art. 191 ust. 4 TFUE);
—
utrzymanie w mocy skutków zaskarżonej decyzji;
—
obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
W drodze niniejszej skargi Komisja zwraca się do Trybunału z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Rady w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Filipin, z drugiej strony (2012/272/EU) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), w zakresie w jakim Rada dodała podstawę prawną dotyczącą transportu (art. 91 i 100 TFUE), readmisji (art. 79 ust. 3 TFUE) i środowiska (art. 191 ust. 4 TFUE).
Niniejsza skarga opiera się na jednym zarzucie, a mianowicie dotyczącym tego, że Rada naruszyła zasady traktatów i orzecznictwo Trybunału odnoszące się do wyboru podstawy prawnej do wydania aktu Unii, w tym decyzji w sprawie podpisania umowy międzynarodowej.
Komisja jest zdania, że dodanie ww. podstawy prawnej było zbędne i niezgodne z prawem. Przepisy Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy, które spowodowały dodanie tej podstawy prawnej przez Radę, dotyczą bowiem współpracy w zakresie szczególnych kwestii związanych z polityką, które stanowią integralną część polityki UE w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju oraz nie nakładają odmiennych i dalej idących obowiązków, niż obowiązki wynikające ze współpracy na rzecz rozwoju. Wszystkie te przepisy Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy objęte są zatem zakresem art. 209 TFUE.
Full & Egal Universal Law Academy