20.10.2012
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 319/4
Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 maja 2012 r. w sprawie T-111/08 MasterCard, Inc. i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 6 sierpnia 2012 r. przez MasterCard, Inc., MasterCard International, Inc., MasterCard Europe
(Sprawa C-382/12 P)
2012/C 319/05
Język postępowania: angielski
Strony
Wnoszący odwołanie: MasterCard, Inc., MasterCard International, Inc., MasterCard Europe (przedstawiciele: V. Brophy, E. Barbier de La Serre, B. Amory, avocats)
Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Banco Santander, S.A., Royal Bank of Scotland plc, HSBC Bank plc, Bank of Scotland plc, Lloyds TSB Bank plc, MBNA Europe Bank Ltd, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, British Retail Consortium, EuroCommerce AISBL
Żądania wnoszących odwołanie
—
Uchylenie wyroku Sądu z dnia 24 maja 2012 r. w sprawie T-111/08, MasterCard, Inc. i in. przeciwko Komisji Europejskiej;
—
stwierdzenie nieważności decyzji C(2007)6474 wersja ostateczna z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawach COMP/34.579 — MasterCard, COMP/36.518 — EuroCommerce, COMP/38.580 — Commercial Cards (1);
—
obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, w tym także kosztów poniesionych przez wnoszące odwołanie przed Trybunałem i Sądem.
Zarzuty i główne argumenty
Zdaniem wnoszących odwołanie zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących względów:
Zarzut pierwszy : Sąd naruszył prawo lub w niewystarczający sposób uzasadnił dokonaną ocenę obiektywnej konieczności zarzucanego ograniczenia konkurencji. Konkretnie rzecz ujmując, Sąd błędnie zastosował utrwalone już kryterium tej obiektywnej konieczności. Zamiast zastosować je w odpowiedni sposób, zgodnie z którym dane ograniczenie jest obiektywnie konieczne jeśli w jego braku operacja główna byłaby niemożliwa lub trudna do zrealizowania, Sąd zastosował to kryterium w sposób niepełny, zgodnie z którym dane ograniczenie nie jest obiektywnie konieczne, jeśli w jego braku operacja główna nie może zostać zrealizowana. Ponadto Sąd i) nie ocenił tego rzekomego ograniczenia i, co za tym idzie, jego obiektywnej konieczności, w odpowiednim kontekście; ii) w bezprawny sposób zastąpił swą własną oceną ocenę dokonaną przez Komisję; oraz iii) nie zastosował właściwego kryterium kontrolnego.
Zarzut drugi : Sąd naruszył prawo lub w niewystarczający sposób uzasadnił dokonaną ocenę kwestii tego, czy MasterCard jest związkiem przedsiębiorstw. Konkretnie rzecz ujmując, Sąd naruszył prawo uznając rzekomą wspólnotę interesów banków i MasterCard oraz uprawnienia decyzyjne, jakie pozostały w rękach banków po wprowadzeniu MasterCard na giełdę nowojorską, pozbawione związku z uzgadnianymi wielostronnie opłatami interchange (multilateral interchange fees, zwanymi dalej „WOI”), za wystarczające do uznania MasterCard za związek przedsiębiorstw w kontekście podejmowanych przez nią decyzji w przedmiocie WOI. W każdym razie uprawnienia decyzyjne banków po wprowadzeniu MasterCard na giełdę nowojorską oraz rzekoma wspólnota interesów tych banków i MasterCard są bez znaczenia dla ustalenia tego, czy MasterCard jest związkiem przedsiębiorstw w kontekście podejmowanych przez nią decyzji w przedmiocie WOI.
Zarzut trzeci : Sąd dopuścił się naruszeń prawa w zakresie dotyczącym oceny dopuszczalności szeregu załączników do skargi. Nie istniała żadna podstawa prawna, na której mógłby on się oprzeć, aby ograniczyć w ten sposób przysługujące MasterCard prawa dostępu do sądu. Ponadto, nawet jeśli Sąd posiadałby takie uprawnienia, popełniłby on błąd uznając, że to ograniczenie ma zastosowanie w niniejszym przypadku.
(1) Streszczenie tej decyzji Komisji z dnia 19 grudnia 2007 r., Dz.U. C 264 z dnia 6 listopada 2009 r., s. 8.
Full & Egal Universal Law Academy