12.1.2013
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 9/26
Αίτηση αναιρέσεως που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέθεσε στις 27 Αυγούστου 2012 κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) στις 14 Ιουνίου 2012 στην υπόθεση T-396/09, Vereniging Milieudefensie και Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht κατά Επιτροπής
(Υπόθεση C-403/12 P)
2013/C 9/44
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: P. Oliver, J.-P. Keppenne, G. Valero Jordana και P. van Nuffel)
Έτεροι διάδικοι:
Vereniging Milieudefensie,
Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht,
Βασίλειο των Κάτω Χωρών,
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,
Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Αιτήματα της αναιρεσείουσας
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 14ης Ιουνίου 2012 στην υπόθεση T-396/09·
—
να εκδικάσει την υπόθεση επί της ουσίας και να απορρίψει την προσφυγή ακυρώσεως της αποφάσεως C(2006) 6121 της Επιτροπής· και
—
να καταδικάσει τις προσφεύγουσες στην υπόθεση T-396/09 στα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής στην υπόθεση εκείνη και στην αναιρετική διαδικασία.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Η αίτηση αναιρέσεως αφορά στην ουσία το ζήτημα αν το Γενικό μπορούσε, λαμβανομένης υπόψη ειδικότερα της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 8ης Μαρτίου 2011 στην υπόθεση C-240/09, να εξετάσει την ισχύ του άρθρου 10, παράγραφος 1, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο ζ', του κανονισμού (ΕΚ) 1367/2006 (1), με γνώμονα το άρθρο 9, παράγραφος 3, της Συμβάσεως του Ώρχους (2).
Η Επιτροπή διατυπώνει δύο λόγους αναιρέσεως.
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως η Επιτροπή διατείνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο ναι μεν εξέθεσε σωστά τις αυστηρές προϋποθέσεις υπό τις οποίες, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, ιδιώτες δύνανται να επικαλεστούν κανόνες διεθνούς συμβατικού δικαίου για να εξεταστεί η ισχύς νομικών πράξεων της Ένωσης (ειδικά ότι εξέταση με γνώμονα τις διατάξεις διεθνούς συμβάσεως είναι δυνατή μόνον όταν η φύση και το όλο σύστημα της συμβάσεως αυτής δεν αντιτίθενται σε αυτό και ότι στην ουσία οι διατάξεις των οποίων έγινε επίκληση είναι απαλλαγμένες αιρέσεων και αρκούντως ακριβείς), πλην όμως εσφαλμένως έκρινε ότι η εξαίρεση από τις προϋποθέσεις αυτές που απορρέει από τη λεγόμενη νομολογία Fediol και Nakajima (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 22ας Ιουνίου 1989 στην υπόθεση 70/87 και της 7ης Μαΐου 1991 στην υπόθεση C-69/89) έχει εφαρμογή επίσης όσον αφορά το άρθρο 9, παράγραφος 3, της Συμβάσεως του Ώρχους.
Το Δικαστήριο διαπίστωσε, στην απόφασή του στην υπόθεση C-240/09, ότι το άρθρο 9, παράγραφος 3, της Συμβάσεως του Ώρχους δεν έχει άμεσο αποτέλεσμα. Περαιτέρω, η νομολογία Fediol και Nakajima, ως εξαίρεση, πρέπει να ερμηνεύεται στενά· μέχρι τώρα έχει εφαρμογή μόνο στον τομέα της εμπορικής πολιτικής, και δύναται να εφαρμοστεί σε άλλα πεδία πολιτικής μόνον αν σαφώς πληρούνται οι προϋποθέσεις προς τούτο, πράγμα που δεν συμβαίνει εν προκειμένω. Συγκεκριμένα, το άρθρο 10, παράγραφος 1, του κανονισμού 1367/2006 δεν παραπέμπει σε νομικούς κανόνες της Συμβάσεως του Ώρχους, και με τη διάταξη αυτή δεν εκπληρώνεται ειδική υποχρέωση από τη Σύμβαση αυτή, υπό την έννοια της νομολογίας Nakajima. Τέλος, το άρθρο 9, παράγραφος 3, της Συμβάσεως του Ώρχους δεν είναι αρκούντως σαφές και ακριβές για να μπορέσει να εφαρμοστεί η εξαίρεση που προβλέπει η νομολογία Nakajima.
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως η Επιτροπή διατείνεται, επικουρικώς, ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε με εσφαλμένο τρόπο το άρθρο 9, παράγραφος 3, της Συμβάσεως του Ώρχους, επειδή έκρινε ότι το άρθρο 10, παράγραφος 1, του κανονισμού 1367/2006 είναι αντίθετο προς τη διάταξη αυτή απλώς και μόνο για τον λόγο ότι η προβλεπόμενη από το εν λόγω άρθρο 10 διαδικασία επανεξετάσεως περιορίζεται σε πράξεις με ατομικό περιεχόμενο, ενώ το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να εξετάσει in concreto αν τηρείται ικανοποιητικά το άρθρο 9, παράγραφος 3, της Συμβάσεως του Ώρχους με το σύνολο των νομικών διαδικασιών που οι ιδιώτες διαθέτουν σε εθνικό επίπεδο και σε επίπεδο της Ένωσης.
(1) Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Σεπτεμβρίου 2006, για την εφαρμογή στα όργανα και τους οργανισμούς της Κοινότητας των διατάξεων της Συμβάσεως του Ώρχους για την πρόσβαση σε πληροφορίες, τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη σε θέματα περιβάλλοντος (ΕΕ L 264, σ. 13).
(2) Σύμβαση του Ώρχους, της 25ης Ιουνίου 1998, για την πρόσβαση σε πληροφορίες, τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη σε θέματα περιβάλλοντος, εγκριθείσα με την απόφαση 2005/370/ΕΚ του Συμβουλίου, της 17ης Φεβρουαρίου 2005 (ΕΕ L 124, σ. 1).
Full & Egal Universal Law Academy