2.3.2013
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 63/9
Αναίρεση που άσκησε στις 12 Δεκεμβρίου 2012 η El Corte Inglés, S.A. κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έκτο τμήμα) στις 27 Σεπτεμβρίου 2012 στην υπόθεση T-373/09, El Corte Inglés κατά ΓΕΕΑ — Pucci International (Emidio Tucci)
(Υπόθεση C-582/12 P)
2013/C 63/16
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: El Corte Inglés, S.A. (εκπρόσωποι: J.L. Rivas Zurdo και E. Seijo Veiguela, δικηγόροι)
Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) και Emilio Pucci International BV
Αιτήματα της αναιρεσείουσας
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 27ης Σεπτεμβρίου 2012 στην υπόθεση T-373/09 στο μέτρο που δεν αποδέχεται την προσφυγή·
—
να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα της El Corte Inglés, S.Α·
—
να καταδικάσει την Emilio Pucci International BV στα δικαστικά έξοδα της El Corte Inglés, S.A.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Τα φυλλάδια, τα περιοδικά ή τα αντίγραφα άλλων εγγράφων που υπέβαλε η ασκήσασα την ανακοπή εταιρία ουδέποτε προσκομίσθηκαν στο σύνολό τους και υπό την αρχική τους μορφή. Συνεπώς, οι αποδείξεις που προσκομίσθηκαν από την ασκήσασα την ανακοπή δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη για καμία κλάση. Πάντως, στις σκέψεις 26 και 27 της αποφάσεώς του, κατά την εξέταση του ζητήματος αν τα έγγραφα μπορούν να προσκομίζονται μόνο στο πρωτότυπο, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι δεν υπήρξε δόλιος χειρισμός, πράγμα το οποίο η αναιρεσείουσα ασφαλώς δεν είχε ισχυριστεί.
Τα έγγραφα που περιλαμβάνονται στο παράρτημα 2 πρέπει να αποκλειστούν, διότι οι ημερομηνίες και οι αναφορές στη δημοσίευση ενσωματώθηκαν προδήλως από την ασκήσασα την ανακοπή. Δεδομένου ότι τα ζητήματα αυτά δεν εξετάσθηκαν καταλλήλως με την απόφαση, η αναιρεσείουσα εκτιμά, επίσης, ότι τα περιλαμβανόμενα στο υπ’ αριθ. 2 αποδεικτικό στοιχείο έγγραφα πρέπει να απορριφθούν και ότι, συνεπώς, από τα εν λόγω περιοδικά δεν μπορεί να συναχθεί απόδειξη περί της χρήσεως ή της φήμης ενός εκ των σημάτων που αντιτάχθηκαν στην κλάση 25.
Όσον αφορά τη σύγκριση των επίμαχων προϊόντων και υπηρεσιών, από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η ασκήσασα την ανακοπή Emilio Pucci International BV, δεν απέδειξε τη χρήση των προγενεστέρων ιταλικών σημάτων της και ότι, συνεπώς, η σύγκριση με το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση θα έπρεπε να γίνει μόνον όσον αφορά τις κλάσεις 18 και 24 του κοινοτικού σήματος 203570.
Η ασκήσασα την ανακοπή αναγνώρισε ότι το σήμα «Emilio Pucci» είχε χάσει τη σημασία του μετά τη δεκαετία του ’70. Αφετέρου, πρέπει να παρατηρηθεί, εκ νέου, ότι το σήμα «Emidio Tucci» είναι φημισμένο σήμα στην Ισπανία, ότι στη χώρα αυτή γνώρισε προφανή επιτυχία, και ότι αντιστοιχεί στα ονοματεπώνυμα δύο υπαρκτών προσώπων, του Emidio Tucci και τον Emilio Pucci. Τα ζητήματα αυτά αποτελούν μέρος των ισχυρισμών που προβλήθηκαν στο πλαίσιο της ενώπιον του ΓΕΕΑ διαδικασίας.
Για να μπορεί να γίνει δεκτή η ύπαρξη αθέμιτης εκμεταλλεύσεως του διακριτικού χαρακτήρα ή της φήμης του σήματος της ανακόπτουσας πρέπει να αποδεικνύεται η ύπαρξη προσπάθειας για την άντληση εμπορικού οφέλους από τη φήμη του (βλ. απόφαση Spa-Finders (1), σκέψη 51). Εντούτοις, η ασκήσασα την ανακοπή δεν προέβαλε συναφώς κανένα επιχείρημα.
Συνεπώς, οσάκις η ασκήσασα την ανακοπή προβάλλει πραγματική ζημία ή αθέμιτο πλεονέκτημα, οφείλει να παρέχει ενδείξεις και αποδείξεις σχετικά με το είδος της προβαλλομένης ζημίας ή του αδικαιολόγητου πλεονεκτήματος του οποίου έτυχε η αιτούσα την καταχώριση του σήματος, η να πραγματοποιεί εξέταση των πιθανοτήτων και να υποβάλλει τα αποδεικτικά στοιχεία που καθιστούν δυνατόν να συναχθεί η ύπαρξη μη υποθετικού κινδύνου αθέμιτου κέρδους (σκέψη 64 της αποφάσεως), χωρίς να αρκεί η γενική απλώς επίκληση του άρθρου 8, παράγραφος 5, του κανονισμού 40/94 (2).
Όμως, η ασκήσασα την ανακοπή Emilio Pucci International δεν ανταποκρίνεται στην υποχρέωσή της να αιτιολογήσει τα ζητήματα αυτά, αλλά αρκείται σε γενικές αναφορές, χωρίς λεπτομέρειες. Ωστόσο, το Γενικό Δικαστήριο θεράπευσε την παράλειψη αυτή της ανακόπτουσας –κατά τη γνώμη της αναιρεσείουσας, κακώς– (βλέπε σκέψη 65 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως) και κρίνει με την απόφασή του ότι η προϋπόθεση αυτή πληρούται.
Οι συνέπειες για την προκειμένη υπόθεση εμφανίζονται στις σκέψεις 66 έως 68 της αποφάσεως, που στηρίζονται σε μία αρχή η οποία, όπως ήδη αποδείχθηκε, δεν υφίσταται: αν η ασκήσασα την ανακοπή, η οποία έφερε το βάρος της αποδείξεως, δεν απέδειξε το αθέμιτο κέρδος ή τη ζημία της φήμης, δεν μπορούν να προσδιοριστούν τα προϊόντα για τα οποία παράγονται τα αποτελέσματα του λόγου απαραδέκτου του άρθρου 8, παράγραφος 5, του κανονισμού 40/94.
(1) Απόφαση του Πρωτοδικείου της 25ης Μαΐου 2005, T-67/04, Spa Monopole κατά ΓΕΕΑ — Spa-Finders Travel Arrangements (SPA-FINDERS) (Συλλογή 2005, σ. II-1825).
(2) Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 1994 L 11, σ. 1).
Full & Egal Universal Law Academy