21.7.2012
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 217/27
Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2012 r. — Eni przeciwko Komisji
(Sprawa T-240/12)
2012/C 217/57
Język postępowania: włoski
Strony
Strona skarżąca: Eni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Roberti i I. Perego)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
—
uznanie skargi za dopuszczalną;
—
stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu;
—
obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Skarga dotyczy pisma (D/2012/042026) z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo styrenowy — Ponowne wydanie, w którym Komisja Europejska powiadomiła ENI o swoim postanowieniu dotyczącym wznowienia postępowania BR-ESBR w następstwie wyroku Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-39/07 Eni przeciwko Komisji, w którym została stwierdzona częściowa nieważność decyzji C(2006) 5700 z dnia 29 listopada 2006 r. wydanej w sprawie COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo styrenowy i obniżona została kwota nałożonej grzywny.
Na poparcie skargi ENI podnosi wyłącznie jeden zarzut, oparty na braku właściwości, ponieważ Komisja nie może wznowić dochodzenia w sprawie BR-ESBR w celu wydania nowej decyzji nakładającej karę.
ENI podnosi, że w wyroku z dnia 13 lipca 2011 r. Sąd nie tylko stwierdził częściową nieważność decyzji BR-ESBR z 2006 r. za względu na nieprawidłową ocenę przez Komisję okoliczności obciążającej, jaką jest powrót do naruszenia, ale skorzystał też z prawa nieograniczonego orzekania przysługującego mu na mocy art. 261 TFUE i na mocy rozporządzenia nr 1/2003, zmieniając kwotę grzywny i zastępując ocenę dokonaną przez Komisję własną oceną. Z tej perspektywy postanowienie o wznowieniu postępowania BR-ESBR, oprócz tego, że narusza zasadę kompetencji powierzonych i równowagi pomiędzy instytucjami, o której mowa w art. 13 TFUE, jest również niezgodne z podstawowymi zasadami sprawiedliwego postępowania sądowego określonymi w art. 6 EKPC i art. 47 karty praw podstawowych, a także z zasadą ne bis in idem, o której mowa w art. 7 EKPC.
Ponadto ENI podnosi, że wbrew temu, co zostało stwierdzone w zaskarżonym akcie, Sąd nie stwierdził zaledwie uchybienia proceduralnego w sposobie, w jaki Komisja zastosowała w decyzji BR-ESBR z 2009 r. przesłankę powrotu do naruszenia; Komisja nie może zatem powoływać się na orzeczenie PVC II (1) w celu uzasadnienia swojego działania, które również z tej perspektywy jest niezgodnie z art. 7 EKPC.
Wreszcie, ENI wskazuje, że świetle właściwego orzecznictwa w niniejszym przypadku wykluczona jest możliwość ponownego wydania decyzji w sprawie nałożenia kary uwzględniającej na nowo powrót do naruszenia.
(1) Wyrok z dnia 15 października 2002 r. w sprawach połączonych C-238/99 P, C-245/99 P, C-247/99 P, od C-250/99 P do C-252/99 P i C-254/99 P Limburgse Vinyl Maatschappij NV (LVM) i in. przeciwko Komisji (PVC II), Rec. s. I-8375
Full & Egal Universal Law Academy