22.6.2015
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 205/4
Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 23ης Απριλίου 2015 [αίτηση του Centrale Raad van Beroep (Κάτω Χώρες) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — C.E. Franzen, H.D. Giesen, F. van den Berg κατά Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank
(Υπόθεση C-382/13) (1)
([Προδικαστική παραπομπή - Κοινωνική ασφάλιση των διακινούμενων εργαζομένων - Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 - Άρθρα 13, παράγραφος 2, και 17 - Περιστασιακή εργασία εντός κράτους μέλους διαφορετικού του κράτους διαμονής - Εφαρμοστέα νομοθεσία - Απόρριψη του αιτήματος χορηγήσεως οικογενειακών επιδομάτων και περικοπή του ποσού της συντάξεως γήρατος εκ μέρους του κράτους διαμονής])
(2015/C 205/05)
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
Αιτούν δικαστήριο
Centrale Raad van Beroep
Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
C.E. Franzen, H.D. Giesen, F. van den Berg
κατά
Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank
Διατακτικό
1)
Το άρθρο 13, παράγραφος 2, στοιχείο α', του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, ως έχει κατόπιν της τροποποιήσεως και ενημερώσεώς του με τον κανονισμό (ΕΚ) 118/97 του Συμβουλίου, της 2ας Δεκεμβρίου 1996, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1992/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 2006, έχει την έννοια ότι πρόσωπο διαμένον εντός κράτους μέλους, του οποίου η περίπτωση εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού αυτού όπως έχει τροποποιηθεί και το οποίο εργάζεται για κάποιες ημέρες τον μήνα, βάσει συμβάσεως περιστασιακής εργασίας, εντός άλλου κράτους μέλους, υπόκειται στη νομοθεσία του κράτους απασχολήσεως τόσο κατά τη διάρκεια των ημερών κατά τις οποίες ασκεί μισθωτή δραστηριότητα όσο και κατά τη διάρκεια των υπολοίπων ημερών.
2)
Το άρθρο 13, παράγραφος 2, στοιχείο α', του κανονισμού 1408/71, ως έχει κατόπιν της τροποποιήσεως και ενημερώσεώς του με τον κανονισμό 118/97, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1992/2006, σε συνδυασμό με την παράγραφο 1 του ιδίου άρθρου, έχει την έννοια ότι, σε περιπτώσεις όπως οι επίμαχες στις υποθέσεις των κύριων δικών, δεν αντιβαίνει σε αυτό το ενδεχόμενο διακινούμενος εργαζόμενος, ο οποίος υπόκειται στη νομοθεσία του κράτους μέλους απασχολήσεως, να τυγχάνει, βάσει της εθνικής νομοθεσίας του κράτους διαμονής, παροχών σχετικών με το σύστημα ασφαλίσεως γήρατος ή οικογενειακών επιδομάτων που χορηγεί το δεύτερο αυτό κράτος.
(1) ΕΕ C 274 της 21.9.2013.
Full & Egal Universal Law Academy