4.5.2013
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 129/7
Αίτηση αναιρέσεως που άσκησαν στις 26 Φεβρουαρίου 2013 η Alfier Costruzioni S.r.l. κ.λπ. κατά της διατάξεως του Γενικού Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 12ης Δεκεμβρίου 2012, T-261/00, Sacaim S.p.A. κ.λπ. κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
(Υπόθεση C-95/13 P)
2013/C 129/14
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
Διάδικοι
Αναιρεσείοντες: Alfier Costruzioni S.r.l. κ.λπ. (εκπρόσωποι: A. Vianello, A. Bortoluzzi και A. Veronese, avocats)
Έτεροι διάδικοι: Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ιταλική Δημοκρατία, Sacaim S.p.A. κ.λπ.
Αιτήματα των αναιρεσειόντων
Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει ή/και να μεταρρυθμίσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη και να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της αναιρέσεώς τους, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν πλάνες περί το δίκαιο κατά την εφαρμογή των αρχών που το Δικαστήριο διατύπωσε στην απόφασή του «Comitato Venezia vuole vivere», αφενός, όσον αφορά την υποχρέωση αιτιολογήσεως των αποφάσεων της Επιτροπής στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων και, αφετέρου, όσον αφορά την κατανομή του βάρους αποδείξεως σχετικά με τις προϋποθέσεις του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, το Γενικό Δικαστήριο δεν συμμορφώθηκε με την απόφαση του Δικαστηρίου «Comitato Venezia vuole vivere» της 9ης Ιουνίου 2011, στην οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι η απόφαση της Επιτροπής «πρέπει να περιέχει, αυτή καθεαυτήν, όλα τα αναγκαία για την εκτέλεσή της [από τις εθνικές αρχές] στοιχεία». Ωστόσο, μολονότι η απόφαση δεν περιείχε τα αναγκαία στοιχεία για την εκτέλεσή της από τις εθνικές αρχές, το Γενικό Δικαστήριο δεν διαπίστωσε καμία παράλειψη όσον αφορά τη μέθοδο που χρησιμοποίησε η Επιτροπή στην προσβαλλόμενη απόφαση, οπότε υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.
Βάσει των αρχών που διατύπωσε το Δικαστήριο στην απόφασή του «Comitato Venezia vuole vivere», στο πλαίσιο της ανακτήσεως, εναπόκειται στο κράτος μέλος — και συνεπώς όχι στον αποδέκτη — να αποδείξει κατά περίπτωση ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Εν προκειμένω, ωστόσο, η Επιτροπή, στην προσβαλλόμενη απόφαση, παρέλειψε να διευκρινίσει τον «τρόπο» της ως άνω εξακριβώσεως· κατά συνέπεια, μη διαθέτοντας τα αναγκαία στοιχεία για να αποδείξει, στο πλαίσιο της ανακτήσεως, ότι τα χορηγηθέντα πλεονεκτήματα συνιστούν, για τους αποδέκτες, κρατικές ενισχύσεις, η Ιταλική Δημοκρατία — με τον νόμο 228 της 24ης Δεκεμβρίου 2012 (άρθρο 1, παράγραφοι 351 επ.) — αποφάσισε να αντιστρέψει το βάρος της αποδείξεως, αντίθετα προς τα όσα έχουν κριθεί με την κοινοτική νομολογία. Κατά τον Ιταλό νομοθέτη, ειδικότερα, δεν εναπόκειται στο κράτος, αλλά στην εκάστοτε επιχείρηση που είναι αποδέκτης των χορηγηθεισών ενισχύσεων, υπό τη μορφή απαλλαγής από επιβαρύνσεις, να αποδείξει ότι τα εν λόγω πλεονεκτήματα δεν νοθεύουν τον ανταγωνισμό ούτε επηρεάζουν το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών· ελλείψει τέτοιας αποδείξεως, τεκμαίρεται ότι το χορηγηθέν πλεονέκτημα νοθεύει τον ανταγωνισμό και επηρεάζει το ενδοκοινοτικό εμπόριο. Τούτο είναι προδήλως αντίθετο προς τις αρχές που το Δικαστήριο διατύπωσε στην απόφαση «Comitato Venezia vuole vivere».
Full & Egal Universal Law Academy