25.5.2013
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 147/13
Αναίρεση που άσκησε στις 15 Μαρτίου 2013 η Versalis SpA, Eni SpA κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) στις 13 Δεκεμβρίου 2012 στην υπόθεση T-103/08, Versalis SpA, νυν Polimeri Europa SpA, και Eni SpA κατά Επιτροπής
(Υπόθεση C-123/13 P)
2013/C 147/23
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσες: Versalis SpA, Eni SpA (εκπρόσωποι: M. Siragusa, G. M. Roberti, F. Moretti, I. Perego, F. Cannizzaro, A. Bardanzellu, D. Durante και V. Laroccia, δικηγόροι)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα των αναιρεσειουσών
Οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει, εν όλω ή εν μέρει, την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 13ης Δεκεμβρίου 2012, κατά το μέρος που απέρριψε την υποβληθείσα από τις Versalis και Eni προσφυγή και κατά συνέπεια:
—
να ακυρώσει, εν όλω ή εν μέρει, την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της 5ης Δεκεμβρίου 2007, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ, υπόθεση COMP/F/38.629 — Ελαστικό χλωροπρενίου·
—
να ακυρώσει, άλλως να μειώσει, το πρόστιμο που επιβλήθηκε στις Versalis και Eni με την απόφαση.
Επικουρικώς,
—
να εξαφανίσει, εν όλω ή εν μέρει, την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου κατά το μέρος που απέρριψε την προσφυγή που υπέβαλαν οι Versalis και Eni στην υπόθεση T-103/08 και να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί της ουσίας, υπό το πρίσμα των στοιχείων που θα του παράσχει το Δικαστήριο·
—
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας καθώς και της διαδικασίας στην υπόθεση T-103/08.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως κατά της προαναφερθείσας αποφάσεως οι Versalis και Eni υποστηρίζουν, πρώτον, ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέκκλινε, κατά παράβαση του άρθρου 101 ΣΛΕΕ, από τη συναφή ευρωπαϊκή νομολογία όσον αφορά τον καταλογισμό στη μητρική εταιρία, Eni, της παραβάσεως την οποία φέρεται ότι διέπραξαν οι ελεγχόμενες εταιρίες στον τομέα του ελαστικού χλωροπρενίου, και, ειδικότερα, ότι δεν τήρησε τις υποχρεώσεις αναλύσεως και αιτιολογήσεως όσον αφορά την εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων για την ανατροπή του τεκμηρίου περί πραγματικής ασκήσεως αποφασιστικής επιρροής, παραβιάζοντας κατά τον τρόπο αυτό τις θεμελιώδεις αρχές της νομιμότητας και του προσωποπαγούς χαρακτήρα της ευθύνης από πλευράς ανταγωνισμού, το τεκμήριο της αθωότητας και προσβάλλοντας τα δικαιώματα της άμυνας, καθώς και την αρχή της περιορισμένης ευθύνης της εταιρίας.
Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο εφήρμοσε εσφαλμένως τη συναφή ευρωπαϊκή νομολογία όσον αφορά τον καταλογισμό στη Versalis της παραβάσεως που διέπραξε η Syndial S.p.A. και αιτιολόγησε πλημμελώς την απόρριψη των αιτιάσεων που προέβαλαν στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας διαδικασίας.
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο εφήρμοσε εσφαλμένως και αντιφατικώς τη νομολογιακή αρχή σχετικά με την ρητή αποστασιοποίηση από σύμπραξη και παραβίασε την αρχή in dubbio pro reo, κρίνοντας ότι η EniChem S.p.A. είχε συμμετάσχει στη συνάντηση στις 12-13 Μαΐου 1993 στη Φλωρεντία και ότι οι συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν το 2002, στις οποίες έλαβε μέρος η Versalis, είχαν αντίθετο προς τον ανταγωνισμό χαρακτήρα. Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε εσφαλμένη εκτίμηση, ενώ περαιτέρω δεν άσκησε τον δικαστικό έλεγχό του επί της ουσίας, κρίνοντας ότι οι εταιρίες αυτές μετείχαν στη σύμπραξη καθ’ όλη της διάρκειά της (ήτοι, από τον Μάιο του 1993 έως τον Μάιο του 2002).
Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς παρέλειψε να αναφερθεί στα σοβαρά παραπτώματα τα οποία διέπραξε η Επιτροπή κατά τον καθορισμό του βασικού ποσού της κυρώσεως κατά την έννοια των κατευθυντηρίων γραμμών για τον υπολογισμό του προστίμου.
Περαιτέρω, παραβίασε το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιβεβαιώνοντας εν μέρει την ύπαρξη επιβαρυντικών περιστάσεων περί υποτροπής της Versalis και αιτιολόγησε πλημμελώς τις διαπιστώσεις του επί του σημείου αυτού. Επικουρικώς, το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως θεμελίωσε το ποσοστό για τη μείωση της προσαυξήσεως της κυρώσεως και δέχθηκε την αλληλέγγυα και εις ολόκληρον ευθύνη της Eni για την πληρωμή του προστίμου ακόμη και κατά το μέρος που αναλογεί στην υποτροπή.
Κατά τις αναιρεσείουσες, το Γενικό Δικαστήριο εφήρμοσε με προδήλως εσφαλμένο τρόπο το άρθρο 23, παράγραφος 2, του Κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 (1) κατά τον καθορισμό του μέγιστου ύψους του προστίμου και έσφαλε καθώς δεν άσκησε πλήρη δικαστικό έλεγχο όσον αφορά την εφαρμογή εκ μέρους της Επιτροπής της ανακοινώσεως περί επιείκειας. Το Γενικό Δικαστήριο δεν διαπίστωσε περαιτέρω ότι η Επιτροπή παραβίασε τις αρχές της ισότητας, της ίσης μεταχειρίσεως και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, καθώς, αφενός, δεν τους έδωσε τη δυνατότητα να ανταγωνισθούν τις άλλες επιχειρήσεις επί ίσοις όροις μειώνοντας την κύρωση και, αφετέρου, έκρινε ότι λόγω της συνεργασίας τους δεν δικαιούνταν μείωση του προστίμου κατά την έννοια της προαναφερθείσας ανακοινώσεως και των κατευθυντηρίων γραμμών.
Τέλος, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να ασκήσει δικαστικό έλεγχο επί της ουσίας όσον αφορά τις εκτιμήσεις της Επιτροπής σχετικά με τον ποσοτικό προσδιορισμό του τελικού προστίμου.
(1) Κανονισμός (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 και 82 της Συνθήκης (ΕΕ 2003, L 1, σ. 1).
Full & Egal Universal Law Academy