25.5.2013
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 147/15
Αναίρεση που άσκησαν στις 18 Μαρτίου 2013 η Cooperativa Mare Azzurro Socialpesca Soc. coop. arl, πρώην Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. rl, και η Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. rl κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) στις 22 Ιανουαρίου 2013, στην υπόθεση T-218/00, Cooperativa Mare Azzurro κατά Επιτροπής
(Υπόθεση C-136/13 P)
2013/C 147/25
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσες: Cooperativa Mare Azzurro Socialpesca Soc. coop. arl, πρώην Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. rl, και η Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. rl (εκπρόσωποι: A. Vianello, A. Bortoluzzi και A. Veronese, δικηγόροι)
Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Ghezzo Giovanni & C. Snc di Ghezzo Maurizio & C., Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα των αναιρεσειουσών
Οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει και/ή να τροποποιήσει τη διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 22ας Ιανουαρίου 2013, που κοινοποιήθηκε στις αναιρεσείουσες στις 23 Ιανουαρίου 2013, εκδοθείσα στην υπόθεση T-218/00, με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή που είχαν ασκήσει οι Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. rl κ.λπ. κατά της Επιτροπής, με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως 2000/394/ΕΚ της Επιτροπής, της 25ης Νοεμβρίου 1999, σχετικά με τα μέτρα ενισχύσεως σε επιχειρήσεις της Βενετίας και της Chioggia που προβλέπονται από τους νόμους 30/1997 και 206/1995 περί απαλλαγών ή μειώσεων των κοινωνικών εισφορών (ΕΕ 2000, L 150, σ. 50) και
—
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προβάλλουν πλάνη περί το δίκαιο κατά την εφαρμογή των αρχών που διατύπωσε το Δικαστήριο στην απόφαση «Comitato Venezia vuole vivere», αφενός, όσον αφορά την υποχρέωση αιτιολογήσεως των αποφάσεων της Επιτροπής σε θέματα κρατικών ενισχύσεων, και, αφετέρου, όσον αφορά το βάρος αποδείξεως σχετικά με τις προϋποθέσεις του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη το Γενικό Δικαστήριο δεν ακολούθησε τη νομολογία του Δικαστηρίου στην απόφαση «Comitato Venezia vuole vivere» της 9ης Ιουνίου 2011, με την οποία αυτό αποφάνθηκε ότι η απόφαση της Επιτροπής «πρέπει να περιέχει, αυτή καθεαυτή, όλα τα στοιχεία που είναι αναγκαία για την εκτέλεσή της από τις εθνικές αρχές». Μολονότι η απόφαση δεν περιλάμβανε τα ουσιώδη στοιχεία για την εκτέλεσή της από τις εθνικές αρχές, το Γενικό Δικαστήριο δεν επισήμανε, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, καμία πλημμέλεια στη μέθοδο που εφάρμοσε η Επιτροπή και, ως εκ τούτου, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.
Σύμφωνα με τις αρχές που καθιέρωσε το Δικαστήριο με την απόφαση «Comitato Venezia vuole vivere», στο πλαίσιο της επιστροφής, το κράτος μέλος φέρει το βάρος να αποδείξει –και όχι ο δικαιούχος– ανά περίπτωση, αν πληρούνται οι προϋποθέσεις που καθορίζονται στο άρθρο 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Στην προκειμένη περίπτωση, ωστόσο, η Επιτροπή δεν αποσαφήνισε με την προσβαλλόμενη απόφαση τις «λεπτομέρειες» του ελέγχου αυτού. Συνεπώς, η Δημοκρατία της Ιταλίας, επειδή δεν διέθετε ουσιώδη στοιχεία απαραίτητα για να αποδείξει, στο πλαίσιο της επιστροφής, ότι τα πλεονεκτήματα που χορηγήθηκαν συνιστούν για τους δικαιούχους κρατικές ενισχύσεις –με τον νόμο 228 της 24ης Δεκεμβρίου 2012, (άρθρο 1, παράγραφοι 351 και επ.)– αντέστρεψε το βάρος αποδείξεως, αντιθέτως προς τη νομολογία της Ένωσης. Κατά τον ιταλό νομοθέτη, ειδικότερα, εναπόκειται στην επιχείρηση-δικαιούχο των ενισχύσεων που χορηγήθηκαν υπό τη μορφή απαλλαγής από κοινωνικές υποχρεώσεις –και όχι στο κράτος– να αποδείξει ότι τα εν λόγω πλεονεκτήματα δεν νοθεύουν τον ανταγωνισμό και δεν επηρεάζουν το ενδοκοινοτικό εμπόριο, διαφορετικά τεκμαίρεται ότι το χορηγηθέν πλεονέκτημα νοθεύει τον ανταγωνισμό και επηρεάζει το ενδοκοινοτικό εμπόριο. Τούτο όμως είναι προδήλως αντίθετο προς τις αρχές που καθιέρωσε το Δικαστήριο με την απόφασή του «Comitato Venezia vuole vivere».
Full & Egal Universal Law Academy