20.7.2013
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 207/4
Αίτηση αναιρέσεως που η Axitea SpA, πρώην La Vigile San Marco SpA, κατέθεσε στις 9 Απριλίου 2013 κατά της διατάξεως της 22ας Ιανουαρίου 2013 την οποία το Γενικό Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) εξέδωσε στην υπόθεση T-262/00, La Vigile San Marco SpA κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
(Υπόθεση C-174/13 P)
2013/C 207/05
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Axitea SpA, πρώην La Vigile San Marco SpA (εκπρόσωποι: A. Vianello, A. Bortoluzzi και A. Veronese, avvocati)
Έτεροι διάδικοι: Ιταλική Δημοκρατία και Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα της αναιρεσείουσας
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει και/ή να μεταρρυθμίσει τη διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) στην υπόθεση T-262/00 και να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει πολλαπλή πλάνη περί το δίκαιο κατά την εφαρμογή των αρχών που στην απόφαση «Comitato Venezia vuole vivere» το Δικαστήριο διατύπωσε, αφενός, όσον αφορά την υποχρέωση αιτιολογήσεως των αποφάσεων της Επιτροπής στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων και, αφετέρου, όσον αφορά την κατανομή του βάρους αποδείξεως σχετικά με τις προϋποθέσεις του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.
Στην αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη το Γενικό Δικαστήριο δεν ευθυγραμμίστηκε με τις κρίσεις του Δικαστηρίου στην απόφαση «Comitato Venezia vuole vivere» της 9ης Ιουνίου 2011, όπου το Δικαστήριο είχε κρίνει ότι η απόφαση της Επιτροπής «πρέπει να περιέχει, αυτή καθ’ εαυτή, όλα τα αναγκαία στοιχεία για την εκτέλεσή της από τις εθνικές αρχές». Πάντως, μολονότι στην απόφαση της Επιτροπής λείπουν τα αναγκαία στοιχεία για την εκτέλεσή της από τις εθνικές αρχές, το Γενικό Δικαστήριο δεν διαπίστωσε καμία μεθοδολογική παράλειψη της Επιτροπής, οπότε υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.
Βάσει των αρχών που στην απόφαση «Comitato Venezia vuole vivere» το Δικαστήριο διατύπωσε σχετικά με την ανάκτηση, το κράτος μέλος –και επομένως όχι ο επί μέρους λήπτης της ενισχύσεως– είναι εκείνος που οφείλει να αποδείξει, κατά περίπτωση, ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Παρά ταύτα, εν προκειμένω, στην επίμαχη απόφασή της η Επιτροπή παρέλειψε να διευκρινίσει τον «τρόπο» της εν λόγω εξακριβώσεως· κατά συνέπεια, μη διαθέτοντας τα αναγκαία στοιχεία για να αποδείξει, όσον αφορά την ανάκτηση, αν τα χορηγηθέντα πλεονεκτήματα συνιστούν κρατικές ενισχύσεις υπέρ εκείνων στους οποίους χορηγήθηκαν, η Ιταλική Δημοκρατία –με τον νόμο 228 της 24ης Δεκεμβρίου 2012 (άρθρο 1, παράγραφοι 351 επ.)– αποφάσισε να αντιστρέψει το onus probandi, σε αντίθεση με αυτό που ορίζεται στην κοινοτική νομολογία. Ειδικότερα, κατά τον Ιταλό νομοθέτη, δεν απόκειται στο κράτος, αλλά στις επί μέρους επιχειρήσεις που έλαβαν τις ενισχύσεις υπό μορφή μειώσεως επιβαρύνσεων απόκειται να αποδείξουν ότι τα εν λόγω πλεονεκτήματα δεν νοθεύουν τον ανταγωνισμό ούτε επηρεάζουν δυσμενώς το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών· όταν δεν υπάρχει τέτοια απόδειξη, τεκμαίρεται ότι το πλεονέκτημα που χορηγήθηκε είναι κατάλληλο να νοθεύσει τον ανταγωνισμό και να επηρεάσει δυσμενώς το ενδοκοινοτικό εμπόριο. Τούτο εμφανώς αντίκειται στις αρχές που το Δικαστήριο διατύπωσε στην απόφαση «Comitato Venezia vuole vivere».
Full & Egal Universal Law Academy