31.8.2013
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 252/18
Αναίρεση που άσκησε στις 27 Μαΐου 2013 η Fresh Del Monte Produce, Inc. κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα τμήμα) στις 14 Μαρτίου 2013 στην υπόθεση T-293/13 P, Fresh Del Monte Produce, Inc. κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά
(Υπόθεση C-293/13 P P)
2013/C 252/27
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Fresh Del Monte Produce, Inc. (εκπρόσωποι: B. Meyring, Rechtsanwalt, L. Suhr, advocate, O. Van Ermengem, avocat)
Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG, Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα της αναιρεσείουσας
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 14ης Μαρτίου 2013, στην υπόθεση T-587/08,
—
να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 15ης Οκτωβρίου 2008 [C(2008) 5955 τελικό] στην υπόθεση COMP/39.188 — Μπανάνες, ως προς την αναιρεσείουσα και
—
να υποχρεώσει την Επιτροπή να καταβάλει τα έξοδα τόσο της πρωτοβάθμιας όσο και της κατ’ αναίρεση δίκης.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Πρώτον, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η Επιτροπή και το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσαν εσφαλμένως το άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ (νυν άρθρο 101 ΣΛΕΕ) και το άρθρο 23, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003 (1), καταλογίζοντας στη Del Monte ευθύνη για την παράβαση. Για τον καταλογισμό ευθύνης στη μητρική εταιρία απαιτείται η θυγατρική να μη λαμβάνει αυτόνομα τις αποφάσεις όσον αφορά την εμπορική πολιτική της. Τούτο σημαίνει ότι ευθύνη στη μητρική εταιρία μπορεί να καταλογιστεί μόνον εάν η θυγατρική ακολουθεί από κάθε άποψη τις εντολές της μητρικής εταιρίας. Η Επιτροπή και το Γενικό Δικαστήριο καταλόγισαν στη Del Monte ευθύνη για τη συμπεριφορά της Weichert, παρά το γεγονός ότι αναγνωρίζουν ότι η «Weichert δεν ακολουθούσε [πάντοτε] τις εντολές της Del Monte» και ότι «οι αποφάσεις της Weichert όσον αφορά τις τιμές ενδεχομένως δεν ικανοποιούσαν την Del Monte». Επιπλέον, ούτε από την απόφαση της Επιτροπής ούτε από την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου προκύπτει ότι η Weichert όντως ακολουθούσε τις εντολές της Del Monte. Η αναιρεσείουσα προβάλλει ακόμη ότι η εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου στηρίχθηκε σε ορισμένα μόνο στοιχεία, από τα οποία προκύπτει ότι η Del Monte ασκούσε κάποια επιρροή, χωρίς όμως να εφαρμόζει το νομολογιακό κριτήριο βάσει του οποίου διαπιστώνεται αν πρόκειται για «αποφασιστική» επιρροή.
Επικουρικώς, η αναιρεσείουσα προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε ορισμένα αποδεικτικά στοιχεία, ιδίως όσον αφορά την εκτίμηση της συμφωνίας συνεργασίας με τη Weichert, καθώς και τις δηλώσεις άλλων εισαγωγέων.
Η αναιρεσείουσα προβάλλει, περαιτέρω, ότι, απορρίπτοντας μεμονωμένα στοιχεία με μόνη αιτιολογία το ότι τα στοιχεία αυτά δεν αποδεικνύουν την απουσία αποφασιστικής επιρροής, το Γενικό Δικαστήριο αντέστρεψε το βάρος αποδείξεως. Τούτο συνιστά παραβίαση του άρθρου 48 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τεκμήριο αθωότητας), του άρθρου 6, παράγραφος 2, της Ευρωπαϊκής Συνθήκης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καθώς και της αρχής in dubio pro reo.
Τέλος, η αναιρεσείουσα προβάλει ότι το Γενικό Δικαστήριο, δεχόμενο ότι οι Dole, Chiquita and Weichert μετείχαν σε ενιαία και διαρκή παράβαση, παρά το γεγονός ότι η Weichert δεν γνώριζε για τις επαφές μεταξύ Chiquita και Dole, παρέβη το άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ.
(1) Κανονισμός 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 και 82 της συνθήκης
OJ L 1, p. 1
Full & Egal Universal Law Academy