21.9.2013
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 274/11
Odwołanie od wyroku Sądy (piąta izba) wydanego w dniu 25 kwietnia 2013 r. w sprawie T-119/11 Gbagbo przeciwko Radzie, wniesione w dniu 15 lipca 2013 r. przez Simone Gbagbo
(Sprawa C-397/13 P)
2013/C 274/19
Język postępowania: francuski
Strony
Wnosząca odwołanie: Simone Gbagbo (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)
Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Republika Wybrzeża Kości Słoniowej
Żądania wnoszącej odwołanie
—
uznanie odwołania wniesionego przez Simone Gbagbo za dopuszczalne i zasadne;
—
uchylenie zaskarżonego wyroku;
—
stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB (1), rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 (2), decyzji Rady 2011/221/WPZiB z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniającej decyzję Rady 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (3) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (4) w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie;
—
obciążenie Rady kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi dwa zarzuty.
W pierwszej kolejności, wnosząca odwołanie podważa oddalenie przez Sąd zarzutu dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia. Wnosząca odwołanie zarzuca w istocie Sądowi, że uznał, iż Rada przedstawiła wystarczające wskazanie, choć zakwestionowana decyzja została uzasadniona wyłącznie funkcją pełnioną przez S. Gbagbo, mianowicie stanowiskiem „przewodniczącej grupy (FPI) (Ludowy Front RWKS) w Zgromadzeniu Narodowym”.
W drugiej kolejności, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd dopuścił się oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych. W jej ocenie utrudnianie procesu pokojowego i pojednania oraz publiczne podżeganie do nienawiści i przemocy są oparte na niedokładnych ustaleniach faktycznych i nie są nawet potwierdzone dowodami.
(1) Dz.U. L 11, s. 36.
(2) Dz.U. L 11, s. 1.
(3) Dz.U. L 93, s. 20.
(4) Dz.U. L 93, s. 10.
Full & Egal Universal Law Academy